04-05-07

Op wandel door het Zoniënwoud

Zondag 29 april 2007.

JamBEDe Brusselse stations zijn vol met jongens en meisjes. Het houdt niet op. Waar blijven al die kort gerokte meisjes en kort gebroekte jongens vandaan komen? Als ik afstap in het station van Bosvoorde, is het plein volledig kaki van al de scouts die er zitten.

Ik ga naar het gemeenschapshuis van WABO. Vanuit een grote villa vertrekken een aantal wandeltochten die ons doorheen het Zoniënwoud zullen brengen. We steken de laan over en passeren de honderden gidsen en scouts die in tegengestelde richting stappen. Een mijnheer van de security vertelt me dat het er zeker honderd duizend zijn. Al dat jong volk komt samen op een bijeenkomst die ze JamBE noemen.

De andere wandelaars en ik, laten hen achter ons, en we trekken het Zoniënwoud in. Heerlijk op zo een warme dag in het bos te kunnen lopen. Ik sluit aan bij een West-Vlaamse wandelaar. Een man die ook marathons loopt en daar dan ook overvloedig over kan vertellen. We laten de loofbomen met hun frisgroen gebladerte op ons doordringen. We genieten van het zonlicht dat door het bladerdak speelt. Zo vroeg in het jaar in zo een bos nog niet echt donker. Na een goede 7 km komen we aan de rust.

Laat me even vertellen dat ik bij de inschrijving voor de 25 km gekozen heb. Voor het geval er pijlen zouden weg zijn, krijgen we ook een routebeschrijving mee. Dat blaadje lees ik niet maar steek ik gewoon in mijn zak. Aai. Daardoor is mij een waarschuwing ontgaan. De inrichters deelden ons mee dat zij geen toelating gekregen hebben om mobiele toiletten te plaatsen. Daar heb ik wel even mee verveeld gezeten. Er was geen toilet bij de rust.

Na de controle en gelegenheid om wat te eten en te drinken vang ik de tweede lus aan met een gesnorde wandelaar uit Zele. Dat is een traject van een van 10 km. Dwalen door de bossen. De hyacinten zijn merendeels uitgebloeid. Een paar laatkomers pronken met hun blauwe pracht. De vijvers zien er maar raar uit nu: zo weinig water. Die zullen wel tevreden zijn als het eindelijk eens regent. Nu ik dit schrijf, is het al mei. En het heeft het trouwens nog altijd niet geregend. Een eenzame ruiter draaft ook door het bos. Joggers en runners passeren ons in grotere groepjes. Mountain bikers flitsen ons voorbij. Het bonjour, goedendag, hoi weerklinkt tussen mensen die elkaar niet kennen. En wij als geoefende wandelaars stappen met een grote glimlach voorbij de gezellige zondag wandelaars.

We keren via een ruime lus doorheen het bos terug naar de rustpost op de gemeentegrens bij Ukkel. Het is ondertussen net na de middag. Vrijwel al de zitplaatsen zijn ingenomen. Ik zie zo geen plekje om te zitten, maar dan zie ik wat plaats op een bank.

De wandeling leidt dan naar de Welriekende Dreef. De naam ken ik beter van de verkeersberichten dan van de wandeltochten. Hier is in een blokhut de rust voorzien. Ik zit met een paar Buitenbeentjes aan tafel. Een mama verzorgt haar zoontje van 16 maanden. Die kleine stapt ook mee, en heeft zelfs al een wandelboekje. Die zal allicht de jongste deelnemer geweest zijn op deze Zoniën wandeling.

Mooie tocht, maar nu neemt het een einde. De wandeling doorheen het bos is voorbij. Een mooie wandeling. Hier kom ik nog.

We komen weer in Bosvoorde. We melden ons af, en nemen dan tevreden terug de trein naar huis.

Het was tof. Op 27 april 2008 ben ik er weer.

20:20 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wandel, bosvoorde, zonienwoud