Op de stoep bij Gwy

Vandaag wandelden we van Espeyrac naar Noailhac op de Via Podiensis.
Hoogtepunt van onze dag was het stadje Conques in Aveyron op de Chemin de Saint-Jacques. 'Hoogte'-punt moet je dan wel figuurlijk interpreteren, want het stadje ligt in een dal, en we bereikten het pas na een flinke afdaling. Het stadje herbergt een grote abdij en een grote kerk waar Sainte Foy vereerd wordt.
Nog nooit van gehoord? Ik evenmin! Maar hier in de Aveyron, kennen ze allicht de heilige Bavo niet.
In ieder geval hier zien we Romaanse kunst die ver boven het gewone uitsteekt. Behalve toeristen als wij waren er ook vele Aziaten.
Bij gelegenheid zal ik eens wat over dat heilig verklaard meisje vertellen, en trouwens ook over het Laatste Oordeel dat in het timpaan afgebeeld is.
Na Conques mochten we vandaag flink klimmen. Zuchten en puffen om naar boven te geraken. Rotsige paadjes met een helling van 30 %. We bereikten een kapelletje en wilden de klok luiden, maar dat ging niet. Het klokkentouw was boven ons hoofd vastgebonden. Toch heeft de klok meermaals geluid. Verschillende wandelaars onder ons hebben immers wandelstokken bij, en konden zo voorbij de knoop het touw in beweging brengen.
We waren er nog niet, de steile klim vervolgde ons tot een hoogte van 611 m. Nogal een hoogte verschil met Conques dat op 277 m hoog ligt.
Eens boven was het weer genieten van de prachtige vergezichten.
Amaai! Dat de GR65 te stappen zo rijk was, had ik niet gedacht!

Vandaag, vrijdag de 14de is het inpakken geblazen. We verlaten ons hotel in Aumant Aubrac. De volgende nachten zullen we in een hotel in Entraygues-sur-Truyere doorbregen. Maar daar zijn we nog niet.
Onze wandeling vandaag brengt ons van Aubrac naar St.Come d'Olt. We vertrekken vanaf 1313 m hoogte om in de vallei van de Lot op 370 m te eindigen. Een daling van zo een 1.000 m hoogteverschil. Maar! Vergis je niet het is niet alleen maar dalen. Er zitten ook klims in onze tocht vandaag.
Het is een bosrijke wandeling. 's morgens vooral beuken. In de namiddag vooral kastanjes.

Het was een zware tocht. Op een gedeelte van 16 km, was geen bevoorrading mogelijk. We moesten zelf alles bij hebben. Ook dat is de camino!

Op zo een hoogte van 500 m voelt de kastanjeboom zich in zijn element. De tamme kastanje was de levensboom van de armen. Van de kastanjes konden ze deeg maken en drank.

De rivier waar we de wandeling eindigen noemt in het frans de Lot en in het Occitaans de Olt. Hier in het hotel waar ik dit schrijf zijn er op de televisie zelfs uitzendigen in het Occitaans.

Vandaag wandelden we in het Franse Centraal massief. We zijn geëindigd op 1313 m. In Aubrac waren we dan. We hadden toen ons hoogste punt (1360 m) achter de rug. De Aubrac is een gebergte waar alles "te" erg is. En niets met "te" is goed. In het gebergte is het of te koud, of te warm, of te winderig, of te mistig. Het was de vrees voor de pelgrims van vroeger. Ze liepen er verloren. Wij niet! Wij kunnen de witrode aanduidingen van de GR65 volgen, maar in die tijd waren die er nog niet.
Daar kwamen dan ook nog de struikrovers bij die de pelgrims wilden bestelen.
Een Vlaming was daar eens wonderbaarlijk gered, en daarom stichtte hij er een hospitaal. Hospitaal dan in de betekenis van hostal, niet kliniek.
Er was overigens wel een infirmerie

Ik schrijf straks verder want nu is het etenstijd.

Vandaag vertrokken we met de autobus om kwart over acht naar Le Rouget, waar onze wandeltocht gisteren eindigde. We zouden van ginder stappen naar Aumont Aubrac.
Het werd een mooie niet te moeilijke tocht. De hoogte verschillen in de streek La Margerite zijn niet zo erg: zo een 200 m, dat is heel wat minder dan de 500 - 600 m van de vorige dagen.
We wandelen nog steeds in de Margerite. Weinig bewoning op dit plateau op 1000 m hoogte, dus veel natuur. Wonderbaarlijke vergezichten en ook Romaanse overblijfselen. 
Wandelen met een heerlijk zonnetje. Hoewel! Toen we vertrokken was het maar 3 °C. Na de middag werd het zeker 25 °C. We namen onze tijd om zo een kilometer of 20 door dat landschaop waar de bazalt stilletjes aan plaats maakt voor het graniet, te wandelen. We namen onze grote rust bij het rode kerkje van Saint Alban, een Romaans kerkje toegewijd aan Johannes De Doper, waarvan de absis uit de XIde eeuw dateert.

Voor het avondmaal kregen we gisteren we als hoofdgerecht Beouf Aubrac: een stoofpotje van rundsvlees met veel vlees en weinig aardappelen en groenten. Genieten van dit streekgerecht met een glas rode wijn.
Ik ben benieuwd wat we deze avond zullen opgediend zullen krijgen.

Dit berichtje komt vanuit het hotel 'Chez Cammilou' in Aumont Aubrac waar we 3 nachten zullen verbkijven.

Onze tocht vandaag bracht ons tot Le Rouget.

Het was eerst een hele klim vanuit de valei van de Allier. Op de bergwand kwamen we een grot tegen waar Maria-Magdalena vereerd wordt. Maria Magadalena was de vrouw van Jezus Christus. Uit hun huwelijk kwamen de Merovingers die indertijd de baas speelden in Europa. Maar dan kwamen de Franken, en die schilderden Madeleine af als een hoer. Waar of niet? De deur was in iedee geval gesloten, en na een hergroepering en rust trok ons wandelgezelschap verder de hoogte in.

Het blijft niet stijen natuurlijk. Uiteindelijk bereikten we het plateau, het land  van Margerite. De steile hellingen werden zachte golvende glooiingen,

Vanmorgen om kwart voor zeven, beklommen we een grote bazaltzuil in, een bazaltzuil waarop de kathedraal gebouwd is. Mens! Wat een aantal trappen vooraleer we het gebedsgebouw binnen waren. Onder de pelgrims, naast ons met 49 Belgen, ook Fransen en zelfs Canadezen. Na de pêlgrimszegen daalden we weer vanuit die hogere sferen naar de vallei voor het ontbijt in ons hotel.
Eerste opdracht was uit de vulkaan stappen. Om vervolgens de hoogte die de vallei van de Loire en de vallei van de Allier scheiden te beklimmen. We wareb gestart op 663 m hoogte. Montbonnet ligt op 1111 m hoogte. Dan zakten we naar Saint-Privat-d'Allier. Dat plaatsje ligt op de hoogte bij de rivier de Allier, een bijrivier van de Loire. Ginder konden we onze credential laten afstempelen, en wat drinken in de enige bar die in dat dorpje open was. Dan ging de afdaling verder. Een moeilijke afdaling. Geregeld moest onze tochtleider rustmomenten inschakelen om de wandelaars op adem de laten komen, en om onze groep te hergroeperen.
Uiteindelijk bereikten we het plaatsje Monistrol-d'Allier dat vlak bij de rivier ligt.
Dat was dan ook het einde van deze mooie eerste dag van onze tocht over de Via Podiensis.

Vandaag is het vroeg naar de mis. We krijgen in de kathedraal de pelgrimszegen en ook de Créanciale. Zo noemen ze de credential hier. Overal waar we passeren zullen we vragen om een stempel te krijgen. 
We krijgen een leeg exemplaar. Het is nog meer dan 1500 km naar Compostela. Dit jaar stappen we er zo een 200 van.
Vandaag een tocht van zo een 20 km naar St Privat d'Allier. Het zal zo een 500 m klimmen zijn.

Nawoord: In de afbeelding mijn credential voor het laatst afgestezmpeld in de kerk van Figeac op 18 oktober 2011.