24-06-07

De laatste dag van de MESA 2007

MESA, de laatste dag van de 4 daagse

Ik verbleef in het kamp van Marche voor de MESA 2007.

De laatste wandeldag was ook in Marche. Andere kampen bewandelden de lijn van Marcoury naar Marche. Wij bewandelen de lus van Marche naar Marche. Te samen met veel anderen was ik al voor acht uur weg naar het park waar de wandeling zou starten.
Het zou vandaag voor mij een wandeling als einzeilgänger worden. Langs de andere kant heb ik dan ook weer mensen kunnen ontmoeten die ik in de drukte van de vorige dagen niet gezien heb. De wandeling had ook vandaag een magnifiek parcours. Voor Hotton was er op plekken touw gespannen zodanig dat we naar beneden konden stappen in plaats van te glijden. Op andere plekken was het de Echternach processie: een stap naar voor en twee stappen in het glibberige slijk terug glijden. Maar een wandelaar houdt van zulke avontuurlijke aspecten.

Klik op de foto om mijn foto's van deze vierde dag te bekijken.


De vierde dag, de laatste dag van de MESA is voor mij als het ware een thuiswedstrijd. Bij manier van spreken dan. De MESA is geen wedstrijd. Wandelen is geen competite maar recreatie. Ik slaap evenwel in Marche en voor deze dag hoeven we niet met de bus naar de vertrekplaats gebracht te worden.
Het was in de nacht van vrijdag op zaterdag wel een rumoerige nacht geweest. Ik heb mijn oordopjes maar gezocht en in mijn oren geplugd, om gespaard te blijven van het gesnurk, gerochel en mensen die babbelen in hun slaap. De oordopjes hadden dan ook nog het voordeel dat ik niet vroeg wakker werd.
En toen ik toch wakker werd, waren er heel wat wandelaars al aan het inpakken. Na het toilet en het ontbijt begon ik er ook maar aan. De slaapzak oprollen en weer in dat zakje krijgen. Het veldbed terugbrengen en mijn waarborg terug krijgen. Evenwel nog niet alles inpakken, want na de wandeling zou ik nog graag douchen.  Ik wil vandaag weer de MESA stappen. Anderen hebben nu voor de mini gekozen, zodanig dat ze vroeg kunnen vertrekken. Er zijn mensen die van ver komen en na de tocht nog uren rijden voor de boeg hebben.
Omgekeerd zijn  er ook mensen die niet vroeg willen vertrekken, en hier nog een nacht overblijven. Zo zijn ze zeker dat ze de parade niet missen.
Ik voel me wat ongedurig, en ga al vast naar de startplaats. Vroeg begonnen betekent dan ook vroeg gedaan. We zijn in Marche met zo een 600 a 700 mensen blijven slapen. Op 13.000 wandelaars is dat niet veel. De vroege start betekent dan ook een eenzame wandeling. Op de bevoorrading is het nergens rijtje schuiven .  Na een gemakkelijke start hebben we een moeilijk slijkerig stuk. Gelukkig nog niet kapot gelopen. Dat is een voordeel van zo vroeg in de wandeling de zitten. Dat komt later nog meer tot uiting. Aan een gebouw van een speleologen club (We zijn aan de grotten van Hotton), struikel ik. Op een bord voor mij lees ik dat we ons op de voie des morts, de doden weg,  bevinden. Ik laat mijn fototoestel maar in mijn tas zitten en concentreer me op de steile hellingen, bochten en dalingen. Gelukkig heeft de organisatie touwen gespannen. Zo kunnen we niet van het pad af geraken.
In Hotton zelf is het dan de grote rust. Ik trakteer mijzelf met een grote beker koffie, met 3 klontjes suiker. Water heb ik in al die dagen genoeg gedronken.
Ik kan nadien met een paar Waalse vrienden meestappen. En naderhand , die mensen zijn sneller dan ik, met een Nederlander uit Reuzel.
Ondertussen komt ook de mini weer bij ons. Sommige zijn zo gekleed dat ze wel uit de etalage van een adventure winkel weg gelopen lijken. Dat zijn waarschijnlijk de lange afstand stappers van de toekomst. Bij anderen is het net omgekeerd. Die zijn niet op het wandelen gekleed, en zien dan ook heel wat af. Maar ik denk dat als ze er hun tijd voor nemen het wel mee valt. Er is tijd genoeg. Voor een groep anders validen heb ik de volste bewondering. Niet alleen voor hen, maar ook voor hun begeleiders. Het is hier geen terrein voor planes walkers. Zo een zwaar terrein moet je wel wat gewend zijn. En zo te zien genieten ze ervan, en slaan ze er zich wel door heen.
En ja het kan niet anders. Het einde komt in zicht. De laatste etappe zit erop.
Toch nog even naar de verkoopdienst van het leger om een nieuwe poncho te kopen. En dan weer naar het kamp om te douchen en te vertrekken.

Mijn 2de MESA zit er op. Nu op naar de 3de.

16:19 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wandel, mesa, marche, mache-en-famenne