24-06-07

De 3de etappe van de MESA: La Roche

MESA, De vrijdag: een lus vanuit La Roche

La Roche aan de Ourthe vormde voor ons de derde dag van de MESA. Die dag stapten we niet in lijn, maar in lus. We vertrokken meteen met de MINI-MESA voor een stevige klim. Het was soms zuchten en puffen. En sommige wandelaars moesten langs de kant om even op adem te komen. Maar geen nood. Te samen komen we er wel. De ene wandelaar helpt de andere. En dat was nog maar het begin van deze tocht. De vrijdag vormde een Ardennen wandeling op zijn best.

Klik op de foto hiernaast om mijn foto's van de derde dag op Picasa te bekijken.


De vrijdag moeten we niet zo vroeg op. La Roche ligt niet zover van Marche. In ons programma staat nu eens niet de lijn maar de lus. We gaan een tocht maken aan de Ourthe vanuit La Roche. Er zijn heel wat hoogte verschillen te zien op het diagram van de parcours beschrijving. En inderdaad we mogen vanaf het begin flink naar boven. We moeten opletten waar we onze voeten moeten zetten om niet te struikelen. We moeten onze schoen stevig plaats om niet weg te glijden, en omdat we met zoveel zijn, moeten we ook nog opletten dat we niet per ongelijk de wandelaar voor of achter ons hinderen. Integendeel het is kwestie om degene voor ons die wat moeite heeft even onder de oksel mee een duwtje naar boven te geven, zodanig dat de pas kan gezet worden. En omgekeerd, als ik onder een omgevallen boomstam door moet, ben  ik maar al te blij dat iemand me helpt om te voorkomen dat ik met de rugzak vast kom te zitten. Nu, de mensen die de mini stappen,  hebben niet zo een lange afstand af te leggen, maar de pittige stukken blijven hun niet gespaard.
Daarna wordt het wat rustiger. We zijn door het moeilijke stuk wat uiteengerekt en kunnen weer op een normaal tempo stappen. De banken bij de bevoorradingspost zijn welkom voor velen onder ons.
Nadat de mini zich van ons afgescheiden heeft wacht ons weer een zwaar stuk. Het is een vochtige grond met leuke beekjes of stroompjes. Hoe moet ik ze noemen? Af en toe is het springen in plaats van stappen.  Ik kan het ook eens niet na laten om met de grond kennis te maken. Gelukkig niet erg, alleen wat geschaafd.
Als we dan weer naar de Ourthe afgedaald zijn, zie ik daar op het terras heel wat bekenden zitten.  In Maboge zijn we weliswaar nog niet half weg, maar zoveel cafeetjes en terrasjes komen we onderweg ook niet tegen. De trajecten lopen meer door de bossen dan door de dorpjes. En dan later, na de bevoorrading wordt het weer pittig. Weer zijn we op elkaar aangewezen om moeilijke stukken te begaan. Ik weet nu waarom zoveel wandelaars een stok bij hebben.  Vooral op een stuk  bos dat volledig gerooid is, is het moeilijk stappen. De stammen zijn afgevoerd,  maar er liggen van die grote takken. Je kan er over struikelen. Nog erger is het als je erop trapt en het ander einde van de tak tegen het been van een andere wandelaar schuurt.  Het pardon, en c’est rien is dan ook niet van de lucht. Gelukkig komen we dan aan de grote rust. Die kan ik en anderen goed gebruiken. Even bijkomen is wel nodig.
Het ergste is nu achter de rug. De wegjes en paden zijn weer wat breder. In plaats van naar beneden te kijken waar onze voeten te plaatsen kunnen we weer elkaar aankijken en babbelen over van alles en nog wat.
We naderen weer La Roche in een afdaling die nu wel gemakkelijk is, na al hetgeen we  meegemaakt hebben.
Dat lijkt me nu de beste dag van de MESA. Puur avontuur

14:51 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mesa, wandel, la roche