Op de stoep bij Gwy

Voor vandaag was ik met Michel uit Brugge afgesproken om in Zottegem bij Wandelclub Egmont te stappen. Een wandelclub met een geweldig goede naam, en ook vandaag bleek dat weer.
Maar laat mij niet vooruit lopen op het verhaal.
Daniel zou ook met ons mee wandelen en wachtte ons in Zottegem op. Michel en ik waren met de trein. Wij niet alleen trouwens. Bij het verlaten van het perron mocht ik enkelen er nog even op wijzen, dat ze beter de uitgang aan de Broeder Marèslaan nemen. We zijn dan immers zo in de Kastanjelaan die ons naar de Bevegemse vijvers leidt.
We wilden zo een 25 km wandelen, en ik had daarvoor al een combinatie van de 28 en de 21 in gedachten.
Bij de inschrijving gaf Jonny me nog het clubblad mee. -- Straks zal ik het doorlezen, maar nu eerst mijn berichtje afmaken. --
Na de inschrijfformaliteiten en een koffie met een TWIX vertrokken we. Het was zo kwart na negen.
We stapten het traject van 7,7 km dat ons naar de rust in Smissenhoek in Erwetegem bracht. We hadden ondertussen het gezelschap van 2 mensen uit mijn wandelclub, maar Daniel bleef steeds achter, en was aan het bellen. Bij de rust vertelde hij ons dat hij zorgwekkend nieuws van thuis had gekregen, En hij besloot de wandeltocht af te ronden en naar de start terug te keren om zo snel mogelijk thuis te zijn.
Het was druk in de zaal, en wij besloten om meteen door te stappen. Bekoorlijke smalle paadjes in dit gedeelte, soms wat glibberig. Maar waar er plassen waren konden we die gemakkelijk omzeilen.
Bij de rust in St.Maria-Oudenhove blijven we wat zitten, en nemen nadien het traject van 4,9 km dat ons weer naar de rustpost in Erwetegem brengt. De broodjes met braadworst hadden veel succes gehad en waren ondertussen uitverkocht. De broodjessmeerders waren druk in de weer om boterhammen met kaas of gehakt bij te smeren. En die hebben met een zacht soepje lekker gesmaakt.
Voor het laatste traject opteerden we voor de 4,7 km, een traject waarbij we onderweg op warme wijn getrakteerd werden. Het was weliswaar niet koud, maar zo een traktement doet altijd deugd.
Zottegem is nog niet echt heuvelachtig, maar het is toch minder plat dan het West-Vlaamse land, we hebben dan ook van het parcours genoten. Ondanks het grijze weer konden we toch weids uitzien langs de groene landen tussen de verschillende dorpjes.
Terug in de startzaal zagen we meteen waarom deze tocht de wafelentocht noemt. Smokkelaar Frederik had er net gegeten en kwam ons gezelschap houden.
Heerlijk ontspannen met de calorietjes van de kerstdiners er wat van af gestapt, konden we richting station vertrekken.

Wandelen bij de Egmontstappers van Zottegem blijft tot mijn favorieten behoren. Zeker nu het weer wat beter wordt.
Vandaag nam ik de trein naar Zottegem. Van het station van Zottegem wandelde ik naar Leeuwergem. Dat is een half uur wandelen, maar is in mijn ogen plezanter dan 25 minuten op de lijnbus te wachten.
Ginder in Leeuwergem was er een politieman die de verschillende wandelaars die met de auto waren naar een parkeerplaats verwees. Voor mij geen punt natuurlijk, maar ik vertel het hier omdat de agent mij later samen met andere wandelaars over een gevaarlijk kruispunt loodste.
Vorige week heb ik een nieuwe GSM gekocht. Een smartphone. Ik kan ermee telefoneren. Ja zeg! Ik kan er mee fotoigraferen. Ja zeg! Ik kan ermee navigeren. Ja zeg!
Langs de market om heb ik een gratis toepassing binnen gehaald. Endomondo is een toepassing die je volgt. Ik start de applicatie en al mijn stappen worden in de gaten gehouden en geregistreerd.
De afbeelding hierbij is een foto van mijn mobieltje. 3u39 heb ik gestapt. De kilometers tonen 18,16 aan. Ergens in het 2de traject heb ik blijkbaar iets fout gedaan waardoor een  kilometer of drie vier niet geregistreerd zijn.

Egmont, de wandelclub van Zottegem, is een van mijn favorieten. Niet alleen van mij trouwens. Naast hun eigen wandelaars komen vanuit verschillende Vlaamse wandelclubs mensen in Zottegem wandelen.
In hun midweektochten bewandelen de Egmontstappers de verschillende deelgemeenten van Zottegem. Iedere maand vormt een andere deelgemeente de startplaats. Vandaag was dat Strijpen, en de rustpost was in Velzeke.

Strijpen is zo een 20 minuten stappen van het Zottegemse treinstation. Ik stapte die 2 km met Xavier.
In de startzaal inschrijven, goede dag zeggen tegen die en die. Ik miste wat Westvlamingen, maar hoorde achteraf dat die in Roeselare gewandeld hebben.

De wandeling begon onder een stralend winterzonnetje, dat ons lange schaduwen liet zien. Een nevel zette zich op, en dat gaf dan de tocht een intimistisch karakter. Vooral in het 2 de traject. De wijdse uitzichten waren even verdwenen. Ik zag geen andere wandelaars meer. De nevel trok gelukkig weer weg.

Toen ik voor de 2de keer in Velzeke aankwam, kwamen net 2 wandelaars binnen, die de vorige dag nog op de televisie waren. Man Bijt Hond had een viertal wandelaars van mijn wandelclub "De Kwartels" in de  uitzending opgenomen.  Je ziet: zo zonder dat we het zelf weten wordt onze wandelsport gepromoot.

Had ik de 1ste twee trajecten alleen gewandeld, het 3de traject wandelde ik met een Santiago-ganger uit Oudenaarde. Heel wat wandelervaringen konden we met elkaar delen.

Op de trein terug naar huis, blikten de wandelaars tevreden terug op hun 7, of 10, of 18, of 21 km door het heuvelend Zottegemse land.

Laat me om te besluiten vertellen dat de lente zich al aankondigt: behalve sneeuwklokjes komen ook de krokusjes al boven.

Zondag treinde ik naar Zottegem. We waren met een tiental op de trein die kwart na acht uit Gent vertrok. Vanaf het station gingen we door de sneeuwwitte laan met kastanjebomen naar de Bevegemse vijvers. Daar was de start voor de wafelentocht van de wandelclub Egmont.
Mijn wandelvrienden van de Scheldestappers schreven zich in voor de 10 km. Zelf koos ik voor de 28.
Er was in die afstand een plaatselijke lus in Strijpen, en een plaatselijke lus in Velzeke.
En dan begon de heerlijke tocht doorheen de sneeuw en het besneeuwde landschap. Leuk om door te stappen, en mooie uitzichten.
Soms moeilijk stappen. Zo had ik in het tweede traject toch wel een probleem. Door de wind was op een bepaald stuk de holle weg dicht gewaaid met de sneeuw. Hoe daar door geraken? Een passerende jogger gaf de oplossing: Gewoon niet over de weg maar langs de rand van een keihard bevroren veld met maisstoppels.
De 2de keer dat ik in de rustpost in Strijpen aankwam, nam ik de moeite om even te blijven zitten, vooraleer door te stappen naar Velzeke. Daar nam ik een grote rust. Het was middag, dus tijd voor soep met het befaamde broodje worst. Voor mij is een wandeling bij Egmont niet compleet als ik geen broodje worst gegeten heb. En zo was ik weer klaar voor de lus in Velzeke. Het blijft boeien zo stappen doorheen de besneeuwde natuur.
In het laatste traject waren alle afstanden weer samen en zag ik een samenscholing van wandelaars. Wat zou daar aan de hand zijn? Ooh! We werden vergast op een beker heerlijk gekruide glühwein. Een gezellig moment om de wandelervaringen te delen.  

Altijd weer prettig, zo een tocht bij Egmont. In 2011 zullen ze me er ook vaak zien.

Klik hier voor mijn foto's.  Je krijgt een kaart van Zottegem te zien waarop de foto's geprojekteerd zijn.

Iedere maand op woensdag richt wandelclub Egmont uit Zottegem een midweektocht in. Telkens een andere deelgemeente van Zottegem vormt de startplaats. Dat doen ze ook in de winter. Vandaag vertrekt de tocht vanuit Leeuwergem.
Het heeft licht gesneeuwd en het landschap is wit. Vanuit het station van Zottegem staan de MARS-pijlen om de treinreizende wandelaar naar de startplaats te loodsen. Na een half uurtje stappen kom ik in de startplaats aan. Al redelijk veel volk: het geelblauwe Egmont volkje en wandelaars van de andere clubs, ook van mijn eigen club natuurlijk.
De wandeling begint als een tocht door een kerstkaart: een mooi wit, licht besneeuwd landschap. Het vriest, maar dat geeft niet. De wandelclub heeft een oponthoud voorzien, waar de liefhebbers een jenever kunnen krijgen.
Aah! Is dat misschien de reden dat de tocht vandaag de jenevertocht heet?
De centrale rust is in Oombergen. De eerste keer dat ik er kom is het nog door een wit landschap. Het begint naderhand wat te regenen en te dooien. Mijn 2de doortocht door Oombergen is al door een groen landschap. Op de rust neem ik de tijd voor het befaamde broodje worst met een soepje erbij.
Daarmee ben ik klaar voor het laatste traject dat wat meer avontuurlijk is dan de vorige.
Egmont weet toch telkens een mooie tocht uit te zetten.
En .... de Egmontstappers zijn nog niet uitgeteld dit jaar. Volgende week, op dinsdag  is het in Michelbeke te doen en op zondag 26 december is het de wafelentocht.

Daar staat hij: graaf Egmont. Op weg van het station van Zottegem naar de deelgemeente Strijpen kwam ik hem tegen.
Naar deze onthoofde graaf is de wandelclub van Zottegem genoemd: WSV Egmont. Vandaag organiseerden zij, zoals iedere maand een woensdagse midweektocht. Geen sprake van dat deze zou afgelast zijn. Integendeel op  de website van de wandelclub, stond om alle twijfel weg te nemen, in de lichtkrant: "Midweekwandeling 17 nov 2010 te Strijpen gaat door" .
Ik kwam ongeveer tegelijk binnen met de Wandelgazette-fotograaf Micky. We hebben dan ook samen gestapt. We kozen voor de 21 km: goed voor 4 uur wandelplezier. Voor de zekerheid had ik wel mijn getten aan. Er zijn plekken op het Jan de Lichte-pad waar het altijd modderig is, dus vandaag zeker.
Al bij al viel het mee. Ik had het erger verwacht. Wel zagen we hoe hoog het water eerder deze week gestaan had.
Vanuit Strijpen vertrokken,  wandelden we langs de Vollander en de Molenbeek naar Velzeke-Ruddershove. Daar hadden we de rust en nadien een noordelijke lus, zeg maar richting Hundelgem. Om 12 uur 's middags hadden we die afgerond. Net goed voor het befaamde broodje worst. Ik kan moeilijk een wandeling bij Egmont doen, zonder een broodje worst te eten.
Na de rust leidden de wandelpijlen ons terug naar Strijpen waarbij we soms weleens op het Jan De Lichte pad door de modder moesten, en langs een stuk historie passeerden, zoals het kasteel van Egmont.
Een goede wandeltocht, een leuke wandeltocht, een toffe wandeltocht, een combinatie van natuur en cultuur, een gezellige wandeltocht. Het is plezierig naar WSV Egmont te komen. Kijk maar naar de foto's van Micky: klik hier.

Bedankt Micky voor het gezelschap. Bedankt wandelclub Egmont voor deze mooie tocht. Hoewel jullie vaak en veel organiseren, wordt het geen routine, maar blijft het steeds weer een belevenis.

"Het zijn allemaal lachende mensen, die wandelaars" zei in de Vogelzang een mevrouw tegen me die vanuit haar tuin naar ons keek.  Daarmee schetste ze goed het gevoel dat bij ons heerste toen we op de Grote Berg naar boven gingen.
Het was op de wandeling "Ten Berg", een tocht uitgezet door de Zottegemse wandelclub de Egmontstappers.
Als je de streek daar kent, en je kent de wandelclub, dat weet je op voorhand dat het een mooie en verzorgde wandeltocht is.
Vanuit het treinstation mocht ik bergop naar de startzaal. Vanuit de startzaal werden we meteen smalle wegjes ingestuurd, langs het domein Breivelde verder naar boven, en daar dan het heuvelend akkerlandschap in.
Ik had gekozen voor de 21, dat was een tocht van 22,7 km met drie trajecten. De rust was in Oombergen. Daar was een lus die ons door Balegem en het beboste Oombergen bracht. We passeren de cachputten. Mijn medewandelaars vertellen dat 'cach' komt van cacher, het frans woord voor verbergen. In het maquis werden tijdens de oorlogen allerlei zaken verborgen.
Terug in de rust is het 12 uur. Tijd voor het beroemde broodje worst. Ze mogen er heel wat klaar maken, want iedereen vindt die zo lekker.
Na de rust weer op weg naar de start. Weer langs mooie hoekjes en wegjes.
Dat is nu een wandeling die alles heeft: goed volk, veel volk, verzorgde startzaal en rustpost, niet duur. Een mooi parcours. En vandaag daar boven op ook goed wandelweer.
Klik hier voor mijn foto's
Klik hier voor de website van de wandelclub  waarop te lezen is dat we vandaag ginder met 1164 wandelaars waren