Op de stoep bij Gwy

100 jaar geleden! De Titanic is in april 1912 vergaan!

Het Zelzaatse Davidsfonds heeft Dirk Musschoot uitgenodigd om te vertellen over het lot van de Belgen en Nederlanders die op de Titanic mee gevaren hebben, en de ramp al dan niet hebben overleefd.

Dirk Musschoot is een journalist. De ramp is voor hem een levenstaak geworden: op alle mogelijke manieren heeft hij daarover documentatie verzameld, studies gemaakt, onderzoekingen gedaan.

Het werd dan ook voor ons een boeiende uiteenzetting.

Zelf herinner ik me dat ik eens in Spa, daar een gedenkplaat zag voor een muzikant die deel uitmaakte van het orkest op die boot. Zou die man zijn laatste uitvoering "Nearer, my God, to Thee" (Nader tot U mijn God) geweest zijn?

Totaal nieuw voor mij was de aandacht die de rederij 'White Star' had voor de 3de klas passagiers. Mensen die het niet breed hadden. Mensen die alles bijeen gespaard hadden om in de Nieuwe Wereld een nieuw bestaan op te bouwen. Net om die mensen de mogelijkheid te geven de oceaan over te steken, werd zo een groot schip gebouwd.

Foto's van deze avond vind je op de website van het Davidsfonds: http://www.davidsfonds.be/activity/division/activitydetai...

In 1927 besloten enkele mensen die de zondag naar Ertvelde gingen om daar de lezingen van het Davidsfonds bij te wonen, in Zelzate een eigen afdeling te stichten. Nu na 85 jaar is de afdeling nog springlevend, met tal van aktiviteiten. Reden om feest te vieren op zondag 18 maart 2012.

Het begon met een aperitief om 10u30. Marc verzorgde dan de inleiding waarbij hij een en ander uit het rijke leven van onze afdeling vertelde.

Dan volgde een concert door het Claribeau klarinetkwartet. De muzikanten brachten een gevarieerd programma: klassiek, romantisch, jazz. pop. De groep is ontstaan in de schoot van de harmonie "Het Noorderlicht". Ik kon me niet weerhouden te denken dat dit vroeger niet mogelijk zou zijn geweest. De socialistische volkshuizen en de katholieke gildenhuizen leefden toen strikt gescheiden. Het zou onmogelijk geweest zijn dat een groep ontstaan uit een 8-urenhuis in een katholieke kring zou spelen. Tijden zijn veranderd.

Daarna begon het gezellig samenzijn. Luc stoffeerde dat met faits divers. Hij riep soms onze verwondering op. Hij bracht ons soms aan het lachen.

Om maar enkele gebeurtenissen uit die 85 jaar aan te halen:

-) Op een bepaald moment was de werking bijna onbestaande. Het aantal leden was terug gezakt naar 28. Maar daarna kwam weer de groei. Nu zijn we met een 100-tal leden waarvan er nu 67 op het feest waren.

-) Het was niet altijd peis en vree overigens: op een bepaald moment waren er 2 davidsfondsen: die van de kring en die van het gildenhuis.

-) De laatste straat die haar franstalig naambord verloor was de Rue de l'Eglise.

-) Waarom kijkt de Vlaamse leeuw naar links?

Ja! ... De Zelzaatse afdeling van het Davidsfonds kan weer een geslaagde bijeenkomst in haar aktiviteiten vermelden. 

Le Quatuor Parisien is een groep die muziek uit de 18e eeuw brengt. Centraal in de groep is de klavecimbel, de voorloper van de vleugelpiano. Korneel Bernolet bespeelt dat instrument. De andere muzikanten bespelen ook muziekinstrumenten uit de barok: traverse (= houten dwarsfluit), barokviool, viola da gamba (= cello)
Zij brengen kamermuziek, maar dan moet je niet aan je huiskamer denken. De kamermuziek in de jaren 1700 dat was in de salons van een vorst als Louis XIV.

Het Davidsfonds van Zelzate had voor haar kerstconcert het programma "Le Clavecin en concert" Dat was gisterenmiddag in de Kring te Zelzate.

Het was in 2 luiken,waarbij Korneel Bernolet de muziek en de instrument duidde. Eerst het Franse luik: muziek van Couperin en Rameau.
Na de pauze volgde dan het Duitse luik. En dat met componisten die ik in tegenstelling tot de Franse wel ken: Telemann en Bach.

Voor de groep, klik hier
Voor het Davidsfonds van Zelzate, klik hier.

Vanmiddag was ik nog eens op de Bijloke. Op deze historische lokatie is het STAM, het stadsmuseum van Gent gevestigd.
Daar ben ik dan de 12de eeuw ingestapt.

Een geleerde met de naam Lambertus heeft in 1121 de toenmalige kennis in een soort encyclopedie verwerkt, en dat met vele tekeningen. Dat boek gaf hij de naam Liber Floridus mee.
Na wat omzwervingen kwam het boek in de Sint-Baafsabdij terecht, dan in de Sint-Baafskathedraal. Na de Franse revolutie verhuisde het boek naar de stadsbibliotheek. En met de oprichting van de universiteit in Gent, kwam het over naar de universiteit. Het berust in de boekentoren. Nu is het een paar maanden uit de toren. Het wordt tentoongesteld in het STAM.

Het was vandaag een namiddagprogramma. Karen De Coene, een onderzoekster  van de vakgroep geografie aan de Gentse universiteit gaf eerst een lezing. Zij nam ons 890 jaar terug in de tijd om het manuscript te duiden. Veel heb ik er evenwel niet van gehoord. Spijtig genoeg zat ik op een plek waar ik bijna niet kon horen wat ze vertelde. Gelukkig kon ik dan aan de hand van haar PowerPoint presentatie haar betoog wel wat volgen.

Uitgebreid had ze het o.m. over de wereldkaarten, de mappae mundi. De kaarten hadden toen het oosten aan de bovenkant. In het Liber Floribus staat de eerste kaart die ooit van Europa getekend is. De spreekster wou ook de misvatting wegnemen dat de middeleeuwers dachten dat de aarde plat was. De aarde is een bol. Alleen over de omtrek van de aardbol waren er verschillende berekeningen.

Na de koffiepauze was het tijd voor het bezoek aan de tentoonstelling. We kregen allemaal een audiogids mee. In de pandgang staan een 15-tal bladzijden uit het Liber Floridus uitvergroot. Zij laten zien hoe Lambertus de wereld toen zag en wat zijn kerngedachten waren. In de refter dan 17 originele handschriften: 16 perkamenten boeken die Lambertus allicht gelezen heeft en gebruikt in zijn boek. En het kopstuk: het Liber Floridus zelf.

http://www.stamgent.be/nl/

http://www.liberfloridus.be/index_nl.html

Op deze site staat een digitale versie van het boek. Iedere bladzijde staat erop. Je kan het uitvergroten en proberen te lezen in het latijn waarover Lambertus het heeft.
Maar dat kan niet op tegen een bezoek aan de tentoonstelling zelf. Een aanrader, en die 3 euro voor de audiogids is zeker zijn geld waard.

Vanavond was ik nog eens in de kring in Zelzate. Het was voor een aktiviteit van het Davidsfonds. Het Davidsfonds had deze avond Paul Schelkens uitgenodigd om een lezing te geven over de reis van de mens.

Wie is die mijnheer? Wie is Paul Schenkels? Je vindt hem niet in de WIKI.
Paul Schenkels is iemand die na zijn professionele loopbaan in de agro-industrie naar de universiteit is weer gekeerd. En dan om er geschiedenis te studeren. Die achtergrond biedt dan ook de waarborg dat hij goed ons goed over de geschiedenis van de mensheid kan onderhouden.

De reis van de mens ging dus over ons. Hoe we ontwikkelden van jagers en verzamelaars tot wat we nu zijn. Toen we geschapen werden, --- sorry --- toen we ons als een aparte soort van de apen afscheidden, waren we echt vrije mensen: geen regeringen, geen multinationals, geen wetten. Kortom, het aards paradijs.

De spreker belichtte de geschiedenis van de mens in verschillende  dimensies, waaronder omgaan met de natuur, ontstaan van complexe samenlevingsvormen, zingeving in godsdiensten. ontstaan van verschillen tussen arm en rijk.

Hij deed dat niet met emoties, maar met harde feiten en cijfers.
Een paar sleutelwoorden waren: convergentie en divergentie. Groeien we naar elkaar toe? Of integendeel! Scheiden we ons van elkaar af?

In de vragen nadien bleek dat de reis van de mens turbulent was, en allicht nog turbulenter zal worden.

Klik hier voor de bladzijde van het Davidsfonds, met foto's van deze avond.

Die foto is genomen in 's Hertogenbosch. Dat ligt in het Nederland, in Noord-Brabant. Die mijnheer met de lichtblauwe trui maakt ons duidelijk dat hij een Brabander is, geen Hollander.

Hoe kom ik daar in dat Noord-Brabantse parklandschap met zijn  garnizoensteden, zijn mooie dorpjes en zijn Bourgondische levensstijl?

Wel... Onze afdeling van het Davidsfonds had een daguitstap gepland, en ik die zo lang in Eindhoven, dat ook in Noord-Brabant ligt, kon dan ook niet anders dan mee gaan.

's Morgens om 7u15 stapten we op de autobus op het Zelzaatse Groenplein. Wat later pikte de bus de mensen van de overkant op, en dan waren we weg. We reden vlot voorbij Antwerpen, en passeerden het bos van snelheidsbeperkingen en flitspalen ten zuiden van Den Bosch. Den Bosch zelf is autovrij gemaakt, dat betekende ook dat onze autobus de stad niet in kon. De chauffeur zette ons aan de omwallingen af, en dan begon - om zo te zeggen - de stadswandeling.

Luc leidden ons de Bossche kelders binnen. Daar stondt de Bossche bol voor ons klaar. Dat is een soort soes, in maxi-formaat, in chocolade gedoopt. De hoeveelheid slagroom is echt ruim, om niet te zeggen overdreven. Geweldig lekker.

Daarna verdeelden we ons in 2 groepen. We waren met 48, dus dat werden 2 groepen van 24. In mijn groep was de stadsgids die man met de lichtblauwe trui. Hij leidde ons doorheen de stad. Hij wees er ons op, dat je ook naast en boven de etalages van de winkelzaken moest kijken om de oude stad te zien. Het uitzicht is nu moderner maar het oude stratenpatroon is gebleven.

Ons middagmaal hadden we in De 4 Azen. Normaal verwacht ik niet veel van de maaltijden in Nederland, maar hier in deze zaak konden we echt van gastronomie genieten.

Na dit culinair hoogstandje was het weer stappen: de Hieronymus Bosch- wandeling. Na een inleiding in het Noord-Brabantsmuseum, liet de gids ons  zien waar Jeroen Bosch waarschijnlijk zijn ateljee had.
Hij bracht ons binnen in het Illustre Lieve Vrouwe Broederschap, dat sedert 1318 te 's Hertogenbosch gevestigd is. Vergeet het! Jij of ik kunnen geen zwanebroeder worden. Daarvoor moet je tot het koningshuis behoren, en indien niet, dan  toch geweldig rijk zijn.

"De biecht van een kardinaal", dat is een boek dat ik vandaag uitgelezen heb.

Een kardinaal? Neen! Het is niet Danneels. In de 368 bladzijden wordt zijn naam slechts een keer vernoemd. Wie de kardinaal dan wel is verklapt de schrijver niet.

De schrijver is een Fransman. Van het boek waren in Frankrijk al meer dan 55.000 exemplaren verkocht. En dan kwam er ook een Nederlandse vertaling. Een 1ste druk in 2010, en nog in hetzelfde jaar een 2de druk. Mijn exemplaar is er een van de tweede druk. 

Het gaat hem over het gebeuren in de katholieke kerk. We lezen wat achter de façade van hoogwaardigheidsbekleders gebeurt. We lezen over nieuwe initiatieven. We lezen veel meer.

De schrijver legt verbanden, historische  verbanden. Hij verwijt de vergissingen van de kerk niet. Hij praat ze ook niet goed. 

Maar wat in mijn ogen het boek een dimensie geeft, dat is dat de "biecht" zich langzamerhand ontvouwt tot een boodschap. 

Klik hier voor de link naar de colofon van het boek.