Op de stoep bij Gwy

De midweektochten van de Egmontstappers van Zottegem zijn zeer gewild bij de wandelaars. Iedere 3de woensdag richt de wandelclub een tocht in, telkens vanuit een andere deelgemeente van Zottegem. Nu woensdag de 17de was dat vanuit Velzeke.
Er was regen voorspeld, dus ook kans op een gladde tocht, door de bevroren ondergrond, of een modderige brij op de aarden paden die ginder altijd in het parcours zitten. Ik had dus wat extra kleren mee.
Ik had een trein vanuit Gent, een vroeger dan verwacht. Maar in Zottegem moest ik toch meer dan een half uur wachten voor de autobus naar Velzeke. Buiten het station hing al een MARS-pijl, en ik besloot dan maar te voet te gaan. De MARS-pijlen volgend, kwam ik in Strijpen de controlepost voorbij. Ik ging binnen. Het was 8u05. Alles was in orde om de wandelaars te ontvangen.
Ik besloot de 21 die ik wou wandelen, hier te starten. De 21 was een tocht van 3 trajecten, in totaal 22,8 km. Ik begon dus met het 3de traject, een mooi streekeigen traject langs de Zwalm en het Jan De Lichte pad.
In Velzeke aangekomen schreef ik me in, en ik vroeg of ik mijn wandelboekje al mocht afstempelen. Eigenlijk doen ze dat maar op het einde van de tocht, maar ik zou hier niet meer terugkomen.
Na een broodje en soep vertrok ik dan voor het 1ste traject. Al babbelend met andere wandelaars kwamen we aan in Strijpen, over een begaanbaar traject, met hier en daar weliswaar gevaarlijk gladde stukken.
Bij de rust kocht ik een broodje braadworst. Daarna dan een lus naar Sint Goriks Oudenhove, een golvend parcours.
Met deze lus zat mijn wandeltocht erop. Een mooie streek om te wandelen, een goed uitgepijld parcours, goede verzorging op de rust. Niet te verwonderen dat hier veel volk op afkomt.
En de extra-kleren die ik bij had, heb ik nietnodig gehad. Het is droog gebleven.

Vandaag was ik op wandel in Zottegem. Iedere maand richten de Egmontstappers daar op een woensdag een wandeltocht in.
Zo een tocht is altijd weer de moeite waard.
De parcoursmeester weet altijd mooie trajecten uit te stippelen. Ik had al op voorhand naar de wandelkaarten op de website van de wandelclub gekeken. (Klik hier) Ik kende het traject dus zo al een beetje.

Ik opteerde voor de 21 km, volgens een infoblad dat uit hing was dat goed voor 22.5 km wandelplezier. Het waaide lekker.  Tegenwind bij de start. Maar dat betekent natuurlijk wind in de rug op het einde van de wandeltocht. Erg is dat dus niet.
In Zottegem wandel ik graag, en ik kom er dan ook dikwijls. Dat wil echter nog niet zeggen dat ik er alle wegeltjes en paadjes ken. Toch overheerst bij mij het gevoel van herkenning. De Paddestraat ! Hoe vaak heb ik niet over die kasseien gelopen ? Het Jan De Lichte pad ? Nu in de andere richting dan dat ik begin deze maand met de Gentbrugse Zwalmvrienden mocht stappen. Het bedevaartsoord van Antonius ? Vandaag leidden de wandelpijlen ons er niet heen, Ik zag het evenwel wel.

Wat ik ook niet kan nalaten is: ...  op de rustpost een  broodje met braadworst te kopen en te eten. Nu kopen ? Deze keer is dat niet volledig waar. Ik had een heel stuk met Mieke gewandeld en zij trakteerde.  (Annemie bij deze dank. De volgende keer trakteer ik.)

Een van de grote voordelen van de wandelsport is de gezelligheid, en dat weten de Egmontstappers waar te maken.

Gisteren trok ik naar de hemel. Neen ik kreeg geen vleugels, ik nam gewoon de trein naar het Hemelrijk. Een mooie laan met kastanjebomen leidde ons - ik was niet alleen - naar het hemelrijk. Sint Pieter stond echter niet klaar met zijn sleutel. Neen de deur was open, en ganse scharen van engelen in het geel gekleed, heetten ons welkom. Het was een speciale bijeenkomst: vanuit het hemelrijk zouden we over aardse wegen wandelen om een sportieve wandelaar te herdenken.
Het Hemelrijk in Zottegem vormde de startzaal van waaruit de Egmontstappers hun weekdagwisselbekertocht inrichtten.
Het was al vrij druk toen ik er om 9 uur aankwam. Even de tijd nemen om in te schrijven, en de oude bekenden dag te zeggen. Ik koos voor de 21 km. (Ook 18, 14, 10 en 7 waren mogelijk)
Langs het Sint-Elisabethziekenhuis brachten de wandelpijlen ons door smalle paadjes doorheen het groene, glooiende land. Het weer was goed. Ik had een dunne fleece trui aan. Bij de 1ste rust in de gildezaal deed ik die maar uit. En hoewel het nog vroeg was, trakteerde ik me op zo een lekker broodje met braadworst.
Voor het 2de traject kregen we een lus,  weer met mooie paadjes. Ik heb al veel in Zottegem gewandeld. Zo herken ik al de mooie plekjes waar de parcoursmeester ons langs leidt. De Zottegemse club richt iedere maand zo een wandeling op woensdag in. Sinds ik niet meer werk, trek ik er geregeld heen. Ze zijn immers altijd mooi verzorgd, soms moeilijk als het veel geregend heeft, maar nu niet alles is droog en goed begaanbaar.
Onze 2de rust was weer in de zaal in Erwetegem. Lekker druk zo op het middaguur. Bij André was er nog een stoel vrij en daar kon ik bij de andere wandelaars aan tafel zitten.
Na een korte pauze, weer op weg, nu terug naar de startzaal. We slingerden door Erwetegem en Godveerdegem om aan het eind van de tocht in de bosjes van Breivelde aan te komen. Die smalle bospaadjes langs het domein voltooiden deze mooie woensdagtocht.

Iedere 3de woensdag van de maand richt wandelclub Egmont een midweek tocht in. De startplaats is telkens een andere dorp van Zottegem, en zo krijg je als wandelaar in de loop van het jaar alle mooie plekjes en leuke hoekjes en aangename wegjes van Zottegem en omgeving te zien.

Op de 15 juli nam ik de trein naar Zottegem. Lijnbus 81 bracht me en andere wandelaars  naar Velzeke-Ruddershove. De gele kleuren van de eigen wandelclub overheersten de startzaal. Heel wat leden van de Zottegemse wandelclub, komen genieten van een wandeling in eigen streek.

En wat voor een wandeling !!!
De wandelaar kon kiezen tussen afstanden van 7 tot 28 km, met nog wat afstanden tussen in.  De weersvoorspellingen waren goed. We wisten dus dat het niet modderig en slijkerig zou zijn, maar gewoon droog zou zijn.
Op de kasseien van de Paddestraat stappen is altijd weer plezant. Vele deelnemers aan wandeltochten zijn ook fietsers, en kennen al de kasseiwegen.
De afstand die ik gekozen heb, boog het land in, tussen wei- en akkerlanden.  Een mooi smal weggetje slingerde er door en bracht ons eerst langs de Kluize van Strijpen, vooraleer we op de rust in Hundelgem kwamen.
We hadden al een mooi stuk, en de parcoursmeester stuurde ons dan naar de Zwalm. De kronkelende Zwalm met haar leuke voetpaden en de oude waterradmolens weten telkens weer te verrassen. Het spel van het licht op het water, op de wit gekalkte bakstenen, op de wegbermen en het struikgewas weten telkens weer te verrukken. En wij van de langere afstanden hadden in Munkzwalm nog een extra lus.
Ik had er honger van gekregen, en toen ik weer in de rustzaal in Hundelgem kwam kocht ik er een broodje met  braadworst.
Als je bij de wandelclub Egmont gaat wandelen, moet je geen lunch pakket meenemen. 's Morgens in de startzaal kon je al van spek met eieren genieten. Op de rustplaatsen staan de helpers klaar met wat te drinken en te eten, tegen democratische prijzen. En na de tocht kon je in het ontmoetingscentrum ondermeer friet met fricandellen kopen.

Vandaag neem ik een vroege trein. Zottegem is mijn bestemming. Ik ga er wandelen bij Egmont. Die ken je wel, dat is die graaf zonder hoofd.

De wandelclub Egmont is een van mijn lievelingclubs. Ik stap graag met hen de GR-tochten. Ik stap graag bij hen de woensdagtochten. En nu het een wisselbekertocht is, wil ik er weer bij zijn.

Vrijwel iedere maand richt de WSV Egmont een midweektocht in. Ik maak die sfeervolle wandeltochten graag mee. De wandelclub kiest als startplaats steeds een andere deelgemeente van Zottegem. Vandaag was dat Strijpen.

Het vroor niet, Het was 1 graadje boven nul. De wandeltocht verloopt over landelijke wegen. De webmaster van de wandelclub, zet het parcours op voorhand op het web. Kijk maar op: www.wandelclubegmont.be en klik in het menu door op wandelkaarten. We bewandelden mooie stukken, en natuurlijk ook de kasseistroken van de Paddestraat. Ook het  Jan de Lichte pad, doen we aan.

Behalve het parcours is ook de bevoorrading een beweegreden voor mij om hier te komen. Ik neem geen lunch mee. Neen, in de rustpost eet ik een reuze broodje met braadworst, en op het einde na de tocht, koop ik pannekoeken, met confituur en bruine suiker. Heerlijk.

Vandaag ontving de wandelclub Egmont de wandelaars in Leeuwergem. De wandelclub kiest voor haar woensdagtochten steeds een andere deeldorp van Zottegem. Vandaag in Leeuwergem.

Het was een rendez-vous vandaag, niet alleen voor de leden van de wandelclub zelf, maar ook voor

• de wandelfotografen: Op de startplaats  kwam ik Digitaal Wandelaartje tegen.
• de wandelverslaggevers: Ik stapte een eind met Jean-Pierre mee. Joost en Maaike ontmoette ik in de rustpost.
• De facebookers: Dimitri, Ronny, Maaike (en ik heb zo de indruk dat ik iemand vergeet.)
• De websitebouwers: Etienne was verantwoordelijke voor de rustpost in Oombergen

Was je er niet bij, dan heb je de jenever gemist, maar je moet ook je schoenen niet afborstelen. Je zal wel kunnen genieten van de jenevertocht in de verschillende fotoreeksen en verslagen op het internet.

Wandelclubs bakken soms pannenkoeken op de startplaats van hun wandeltochten. Dat eet zo heerlijk weg. Ook eergisteren in Velzeke was het zo.

Hier op de foto de pannenkoekerbakker van de wandelclub Egmont. De wandelgazette plaatst hem in de kijker deze week. Klik hier. 

Op de wandeling kwam ik ook Pannenkoekstapperke tegen. Lees het verslag van Mieke op haar blog.

Gisteren was ik in Zottegem.
De wandelclub Egmont richtte er een midweektocht in. De voettocht deed ondermeer Strijpen aan.

In het gehucht Knutsegem, passeerde ik aan een aantal gebouwen. Het zag er een beetje uit als een klooster of als een retraitehuis. En er lag een grote parking voor. Het was er stil en leeg, maar trok wel mijn aandacht.

Een bakstenen kapel is blijkbaar de reden. Ervoor staat een buste van een mijnheer Antonius Maria Haegeman. Die man overleed in 1969 en is stichter van o.m. een gebedsgroep. Hij was ook betrokken bij de Franciscaanse werken. Het graf van deze minderbroeder ligt onder de kapel. Een zeer verzorgd graf. Het is herfst nu, en er ligt niet een blaadje op.

De kapel zelf is voor de heilige Antonius, ook al een franciscaan.  De deur is niet  op slot. Er branden veel kaarsen in. Ik kan het niet nalaten er zelf ook een te ontsteken. Boven het altaar staat een klein Antonius beeld. Het kindje Jezus zit op een boek op de rechterarm van Il Santo, en in zijn linkerarm draagt Antoon de lelie. Een opschrift vermeldt: "Indien gij mirakelen zoekt, ga tot Sint-Antonius."  De Sint Antonius hier,  is die van Padua. Oudere mensen kennen hem als de patroon van de verloren voorwerpen.

Langs beide kanten van de kapel, is een smal paadje. Die wegjes leiden naar een trapje naar beneden en komen in een bosje terecht. In het bosje staan witte beeldengroepen. 3 ervan zie je hiernaast op de foto.

De bovenste afbeelding is van de groep dat het verhaal met de ezel weergeeft. De ezel buigt voor de ciborie met de hostie, die Antonius in de handen houdt.

De volgende foto is die van iemand die zag hoe het kindje Jezus voor Antonius verscheen. Antonius zit geknield in een kamer, en de huiseigenaar ziet het door het venster. Dit gebeurde in Italië. In CampoSamPiero. Volgens de legende ginder woonde Antonius toen in een boomhut. Daar staat nu een kerk. Op 13 juni dit jaar was ik in dat Italiaans dorpje vlakbij Padua.Klik hier voor de foto.

Er staan  achter de kapel nog meer witte beelden. Aan een vijvertje staat het beeld van Antonius die predikte voor de vissen. Ja, geen mens wou naar zijn preken luisteren. Maar zijn gedacht zei hij toch.

Ik meen te begrijpen, dat die plek een bedevaartsoord is, maar op het internet heb ik er niets over gevonden.