Op de stoep bij Gwy

Op wandel aan de Leie. Of gaan fietsen naar Afsnee en Drongen, dat deden mijn broers en ik toen we nog klein waren. Of nog: met ons pa langs de Afsneelaan naar Sneppebrug, en vandaar naar het Romaans kerkje in Afsnee alwaar we ons door de veerman lieten overzetten. Daar aten we dan in de Nenuphar een boerenboterham met hesp, om nadien met de autobus huiswaarts te keren.

Met deze jeugdherinneringen nam ik deel aan de wandeling van de PWC. Startplaats was een zaaltje bij de abdij van Drongen.  Uit de mogelijke afstanden koos ik voor de 19. Eerst een vertrouwde mooie lus langs de Assels. Moeder en vader gans lopen ondertussen met hun flink gegroeide kroost. En de reiger staat op uitkijk.
De rust was in het lokaal van de zeescouts. En vandaaruit hadden we een prachtig traject door de Blaarmeersen. Tof was het om op de voormalige skiheuvel de uitkijktoren te beklimmen, en van daaruit rond te kijken.

Met het weer had ik geluk. Pas toen ik na de wandeling naar het bushokje stapte begon het te regenen.

Ik heb wat foto's bij Skydrive geplaatst. Klik hier.

Ik dacht zondag morgen in de regen zo van "Dat heb ik hier nog meer mee gemaakt. Thuis keek ik even mijn wandelschrijfsels na. In 2003 schreef ik:

« Twaalf kilometer in de regen, maar een wandelaar kan daar tegen. Zeker als de wandeling goed georganiseerd is, en de rustplaatsen ruim en verzorgd zijn. De wandelclub PWC Merelbeke had op zondag 16 november haar Viggaaltocht. We vertrokken vanuit Zwijnaarde richting De Pinte. Langs smalle weggetjes verlieten we de woonwijken, en nu tussen de open velden, met de paraplu boven ons stapten we tot aan de Oudenaardse Steenweg. Die volgden we een tijdje naar het zuiden, om dan naar Zevergem af te slaan. In de basisschool aldaar was de eerste rustpost, en konden we de paraplu even dichtvouwen en verpozen.
Het tweede trajekt was, naar mijn smaak het mooiste van de wandeltocht. Het leidde ons langs plassen en poelen, en meanderende Schelde-armen. Onder de kale bomen ontbrak vanzelfsprekend de zwarte els niet. Die houdt immers van vocht, en staat graag met de wortels in het water. Dus waarom zou ik klagen dat ik onder een paraplu moet wandelen? »

Dat was 6 jaar geleden. De Scheldevallei behoort tot de gebieden die ik graag bewandel. Zondag 15 XI 2009, dus weer. En weer eens in de regen. Toch 's morgens in de vroegte.  Vanuit Zaal Melac in Zwijnaarde Dorp liet de Postiljon Wandelculb Merelbeke haar Viggaalvrienden wandeltocht vertrekken. Voor de 24ste keer al. Ik koos voor de 18 km. De wandeling omvatte veel natuur. De tocht in de Scheldevallei omvatte het Doornhammeke en het natuurgebied Vaernewyck. Heerlijk stappen op het zacht bladerdek. Het was wel wat zigzaggen om de plassen en de modderstroken te ontwijken. Veel ganzen op het water en veel paddenstoelen in de wegberm. Mooie kleurtinten die glinsteren door de regendruppels. Heerlijk wandelen langs knotbomen. Sommige wilgen waren al geknot. En een zwarte els lliet haar bloederig snijvlak zien, waar haar takken afgekapt zijn.
Als het zo wat minder weer is, is het extra gezellig om wat langere tijd op de rustpost te blijven zitten. De wandelclub zorgde zelfs voor warme rode wijn,  maar zo in de vroege ochtend hou ik het liever bij warme soep. Lekkere pompoensoep, trouwens.

De wandeling had weer veel succes. ¡ Wat een volk in de startzaal ! toen ik er na mijn tocht binnenkwam. Dat is tegen veel mensen goede dag zeggen. Dan een sticker kopen en mijn boekje  laten afstempelen, en nog ruim op tijd aan de bushalte.

De laatkomers hadden met het weer meer geluk dan ik. Die hebben het wel droog gehouden.

De Postiljon Wandelclub van Merelbeke associeer ik altijd met de Schelde. Vreemd, want hun wandelaktiviteiten strekken zich over een ruimer gebied uit. Vandaag bijvoorbeeld, wandelden ze aan de Leie.
De parochiale kring aan de Drongens abdij was de startbasis voor een mooie natuurwandeling.
Ik koos uit de mogelijke wandelafstanden voor de 21 km.
De parcoursmeester gaf ons een 1ste traject met als centraal punt het Heilig Huizeke. Dat was een cafee waar de ruige bootttrekkers binnenkwamen. De 2 gezusters die het café open hielden, stonden niet toe dat er gevloekt werd, vandaar de naam "heilig" huizeke. Aan het terras te zien is het nog altijd een café trouwens.
Terug in de startplaats sloot de 21 zich aan bij de wandeling van 15 km. Hier passeerden we langs toppers als Afsnee, met de overzet boot van de Nenuphar. De Nenuphar was niet open, dus konden we gewoon langs de Leie verder wandelen in de richting van de drie Leien. Bijna terug aan de startplaats brachten de pijlen ons in de richting van Gent,  Het clubhuis van de zeescouts was onze rustpost.
En van hieruit kregen we een mooie lus in het natuurdomein van de Bourgoyen-Ossemmeersen. Als ik vertel dan onze lus zo een 7 km was, weet je meteen hoe groot dit domein is. Zo een ongerepte landelijke schoonheid vlak bij de stad Gent. Ongelooflijk die rust, waar we doorheen stapten.  

Reeds jaren kies ik op de 1ste zondag van januari voor de nieuwjaarswandeling van de Postiljon. De PWC laat hun nieuwjaarstocht vanuit De Pinte vertrekken. Lekker vlot bereikbaar met het openbaar vervoer: trein of bus. 3 bussen per uur op zondag.

Zo in het begin van het nieuwe jaar moet een wandeling niet te avontuurlijk worden voor mij. Gewoon buiten zijn, langs vlotte rustige wegen. Op zo een tocht kom ik eigenlijk om mijn medewandelaars te ontmoeten. Elkaar een goed wandeljaar wensen. Elkaar uithoren. Vragen waar ze geboekt hebben voor de MESA, of voor Diekirch. Ik kom te weten dat Diekirch nu voor ons niet kan. Het is net op verkiezingszondag en we moeten gaan stemmen die zondag. Ja soms moet het wandelen wijken voor andere aktiviteiten.

De wandeling vandaag stapte goed weg. Het was wel eens anders in de bossen van Moerkensheide of Nazareth. Nu geen gezigzag door de modderbrij. Alles is hard dicht gevroren. En dat het koud is, daar hebben we ons op gekleed.
In de rust heb ik dan ook van de warme dranken genoten. Glühwein, chocolatemelk, soep warmen ons op voor het volgend traject.

En op weg naar huis kunnen we op de lijnbus gezellig nababbelen.

Sinds 2002, het jaar dat ik in clubverband begon wandelen, staat de Viggaalvrienden tocht vanuit Zwijnaarde in mijn voorkeurskalender. Het is een tocht die ingericht wordt door de PWC. Sinds 2005 dragen zij die tocht op aan hun overleden stichter Maurice De Bruyne.
Ik heb de tocht al in verschillende weersomstandigheden meegemaakt. Goed weer en slecht weer. Vandaag zou ik mijn verslag van het jaar 2003 bijna onverkort kunnen hernemen. Toen stapte ik 12 km in de regen.
Vandaag koos ik voor de 18 km. De regen neem ik erbij. Het is des te gezelliger om een rustpost binnen te komen, en wat te blijven zitten om te drogen.
Ik had bus 5 genomen. Die rijdt naar Zwijnaarde. Vanuit zaal Melac, stuurden de wandelpijlen ons meteen de Hondelee op. De toon van de tocht was hiermee gezet: een tocht door de Schelde vallei, de ene keer langs de oude Schelde armen en grote poelen, dan weer door de vochtige akkers. Nu eens een gemakkelijke macadamweg, en dan weer een gladde kasseiweg. Aan de Vaernewwyck was het maneuvreren om toch de modder te ontwijken.
Naar het  einde toe stapten we over de Scheldedijk terug naar Zwijnaarde. Een bende fietsers had pech. Ze zetten de eindsprint in, en van een breekt toch wel de ketting. Gelukkig zijn die gasten solidair met elkaar, en iedereen wacht in het droge onder de brug tot wanneer het euvel herstelt is.
We waren ondertussen in Zwijnaarde terug, en onze wandeling was afgelopen. Voor vandaag is het voorbij. Het wordt een tot ziens.

Vandaag neem ik de lijnbus naar Zwijnaarde. Vanuit zaal MELAC voorziet de Postwandelclub van Merelbeke tochten van 4, 7, 14 en 20 km.
De wandeling van vandaag dragen zij op aan hun overleden voorzitter De Bruyne. Maurice overleed in 2005.
De website van de wandelclub is: http://www.pwcmerelbeke.be/