Op de stoep bij Gwy

Als je niet content bent met je hoofd, kan je naar Eeklo, bij de herbakker.  Die hakt je hoofd eraf. Terwijl hij je kop herkneed en opnieuw bakt, draag je maar een groene kool.
Gisteren was ik dan ook in Eeklo bij de herbakker. Echter niet om mijn hoofd af te hakken, wel om nieuwe inhoud in mijn hoofd te stoppen.

In het cultuurcentrum "De Herbakker" volg ik een reeks lezingen over de Chinese cultuur. De sinologe Patricia Konings laat ons de rijke traditie en de uitdagende filosofie van China ontdekken.

Gisteren beschreef zij het Chinese land, geografisch en demografisch. Boeiend was haar uitweiding over de Three Gorges Dam in de Yangtze-rivier, de grootste waterkrachtcentrale van gans de wereld. Zij ging ook in op de sinds 1984 bestaande éénkindspolitiek.

Na de pauze had zij het over de Chinese taal en het Chinese schrift. Om in China een geletterd persoon te zijn moet je meer dan 3.000 karakters kennen.

Zaterdag vertrok vanuit een schooltje vlakbij de sporthal van Eeklo, een wandeltocht van de Trekvogels.
Ik had gekozen voor de 18.
20,05 km stond na de tocht op mijn GPS. Maar ja, ik had me ook 2 keer mislopen. De 1ste keer werd dat snel hersteld. Een paar wakkere WAK-kers hadden de gele wandelpijl wel gezien, en floten me terug. Dat was nog bij het begin van de tocht. Op het einde heb ik me nog eens mislopen, maar bij de sportvelden is het niet moeilijk om hoe dan ook naar het startlokaal terug te keren, daar heeft een mens geen GPS meer nodig. Die GPS was - denk ik achteraf - de reden waarom ik me mislopen heb: teveel naar dat ding kijken, en te weinig op de pijlen letten.

De tocht verliep langs een parcours, waarbij de woonwijken handig werden vermeden. Het 1ste traject bracht ons via de Koude Keuken doorheen de Lembeekse bossen naar een rustpost bij een boerderij in Lembeke. Een leuke herfstwandeling zo over de wegjes vol met bladeren.

Het tweede traject liet ons een lus maken doorheen het meer open gedeelte van Lembeke. Ik heb hier al  veel gewandeld, en ken hier alveel leuke hoekjes. Het is dan ook plezierig als de wandeling over paadjes loopt die ik nog niet kende. Jammer genoeg heb ik dit traject onder een aanhoudende regen afgelegd.

Terwijl ik in de 2de rustpauze, soep at met een broodje, hield het gelukkig op met regenen. Het 3de traject kon ik dan ook in het droge afleggen. En het lichte windje waaide mijn kleren droog. Het 3de traject volgde voor een stuk de Romeinse heirweg, en ik kon niet nalaten op te merken dat ook later strijdende partijen hier linies uitbouwden. We passeerden zo een kazemat van de Duitse Hollandstellung uit de 1ste WO.

Terug binnen, is het dan even nakaarten over de tocht, en ¿ Hoe kan het anders ? ook over de vele toffe tochten die we in 2009 kenden.

Zaterdag wandelde ik in het Meetjesland. Ik was op pad met de wandelbrochure “Langs Lieve en Leen van TreinTramBus. Deze vereniging geeft wandelingen uit die gemakkelijk met het openbaar vervoer te bereiken zijn. De route doorheen Waarschoot, Zomergem en Eeklo, is ontwikkeld door het Regionaal landschap Meetjesland.
In Waarschoot bleef ik even stilstaan in de resten van de afgebrande kerk. Ik ging ook de nieuwe kerk binnen, die in 2007 ingehuldigd is. Het nieuwe gebedsgebouw ziet eruit van buiten uit als een expo hal. In het gebouw is het door de heiligenbeelden, en de plaatsing van de stoelen rond een altaar duidelijk dat het geen congreszaal is maar een zaal bestemd voor de eredienst.

Daarna begon ik mijn wandeling echt. Het motregende, dus trok ik maar mijn poncho aan. Mijn routebeschrijving stak ik in een doorzichtig plastiek hoesje, zo kon ik het gemakkelijk ondanks de regen raadplegen. De brochure maakt handig gebruik van de knooppunten van het fietsnetwerk Meetjesland. Richting knooppunt 13, om precies te zijn. De tocht verliep over een slingerende trage weg met aan beide kanten struikgewas naar de Lieve toe. Aan de Lieve rechtsaf, een mooi stuk tempowandelen langs de Trekweg. Al kon ik het nalaten erbij te denken, dat de boottrekkers het wel lastig zouden hebben nu, met al die bomen op de oever van de vaart. We passeerden doorheen Zomergem Beke, waar een voedingsbedrijf toepasselijk "Ter Beke" noemt. De wandeling verloopt door open velden. Veel boomkwekerijen, waarbij vooral de amerikaanse eik met haar rode herfstbladeren, voor kleurrijke accenten zorgt. Het blijft miezerig regenen. Er is niet veel volk. Aan de Lieve ben ik twee fietsers tegen gekomen. En nu wordt ik door een ruiter voorbij gestoken. In de verte voor het bos bespeur ik nog 4 wandelaars. De instructies van de brochure vertellen me om de aardeweg te volgen en de paden die rechts het bos inlopen te negeren. Ik kan het evenwel niet nalaten om af en toe het bos in te gaan, om te kijken of er geen mooie zwammen en paddenstoelen te zien zijn. Maar ik kom altijd op het pad terug. Ik wil immers niet verdwalen.

De route brengt me uiteindelijk naar het Leen. Veel informatie daarover in de wandelbrochure. De uitleg gaat ver terug in het verleden, nl. tot in de ijstijd. maar ik ga hier niet herhalen wat er over het Leen in vroegere tijden geschreven staat. Als je de tocht wil maken: ik heb de brochure voor 1,50 € in de lijnwinkel gekocht. Ze is ook te bestellen op de website van de Groene Halte.

Mijn wandeling zat erop. Ik koos ervoor om via het fietspad binnendoor naar het station van Eeklo te wandelen. Dat liever dan langs de drukke Gentse Steenweg. En met bus 96 reed ik weer naar huis, naar Zelzate.

Amaai !!! Dat een mens zo nat kan worden. Ik had nochtans een regenjas aan. Mijn wandelmaat vertelde bij de aankomst dat hij me uit het Schipdonkkanaal opgevist had. De mensen zouden hem nog geloven ook. Hij was mogelijks nog natter dan ik.

Zondagmorgen was ik op stap door het Meetjesland. Ik nam deel aan een wandeltocht die vanuit de sporthal van Eeklo vertrok. Het was een veel belovende wandeling, een drie sterren evenement van AKTIVIA. Tijd noch moeite werden gespaard om er een succes van te maken. Een selecte groep sponsors en een enthousiast team van medewerkers stonden klaar voor de wandelaar.
Maar ...... die regen !!!!!
De grote parking voor de sportzaal was leeg in de regenvlaag, toen ik aankwam. Ik schreef me in voor de 24 km, en wachtte een kwartuur tot wanneer de ergste bui voorbij was. Toen de neerslag wat minderde zette ik aan.
Het minderde wel, maar het hield niet op. Afin door weiden en koude keukens trok ik door de beregende natuur. Als je van de natuur houdt, moet je ook eens de minder prettige aspecten erbij  nemen.
Geloof me, ik was maar al te blij toen ik de rust aan de Bellebargiebossen bereikte. Even neerzitten in een overdekte plek, een zaal. Ik kocht een warme soep. Dat deed deugd.
De 12 km splitste zich af na de rust. De langere afstanden trokken verder naar rechts. De wandelpijlen brachten ons langs de spoorlijn Eeklo-Gent in de  richting Het Leen.
Hier had ik het even moeilijk. In plaats van het domein binnen te gaan, dacht ik eraan om maar terug te keren naar de startplaats. Maar wie zei iets over wilskracht en volharding ? Ik dacht aan de pelgrims die te voet onderweg zijn naar Santiago. Ook zij stappen door. Waarom zou ik dan opgeven?  En ik stapte dan toch doorheen het  Leen.
Het Leen uit, zat ik in de rust bij Madou, met wat wandelaars van de Nacht. Linda zat er, en vader Moerman kwam ook binnen.
Ik genoot van een koffie met Eeklo's gebak.
Buiten leek het weer op te klaren, en ik vatte de laatste 10 km aan. Die opklaring duurde maar even. Het begon opnieuw te gieten. En nu net in een traject dat ik nog nooit bewandeld had. De pijlen stuurden ons naar de voet van de windmolens, die zo het gezichtseinder van het Eeklo's landschap beheersen.
De windmolens blijken aan de overkant van het water te staan, en zie ik daar geen clubgenoot aan de overkant ? Inderdaad de wandelpijlen sturen de wandelaar over een brug, En nu mag ik door het natte gras aan de voet van de windmolens passeren.
We hebben nog een rust in de kantine van de jachthaven. Mijn clubgenoot is er nog. En we wandelen verder het laatste traject. Het mag dan regenen en gieten, geen weg is lang in goed gezelschap. Doornat maar voldaan komen we in de startzaal aan.
De medewerkers hebben hun goed humeur niet verloren. Laat me ook even  vertellen,dat we ons groen bonnetje kunnen inruilen voor een Filliers, en ons blauw bonnetje voor een bloempje.

Klik hier voor mijn foto's. Het zijn er niet veel.
En klik hier voor de website van de wandelclub.

En terwijl ik dit in tik schijnt buiten de zon.

De afdeling Meetjeslandse kreken van Natuurpunt omvat  Sint-Laureins, Assenede en Zelzate. Vier keer per jaar stuurt de afdeling aan haar leden de nieuwsbrief met wetenswaardigheden en de geplande aktiviteiten. Ik heb al gezien dat ik mijn agenda zal mogen aanpassen.

Een aktiviteit wil ik naar voren halen: op 8, 9 en 10 februari gaat in Eeklo een natuurfoto- en filmfestival door. Praktische info is te vinden op: www.nlmeetjesland.be/festival

Eeklo is een goede uitvalbasis voor wandeltochten. De parcourmeesters kunnen er hun wandelingen langs verschillende kanten uitpijlen. Ze kunnen ons door de open gebieden, met zicht op de 3 windmolens zenden. Of ze kunnen ons richting het Leen brengen, of ze gaan naar het oosten op zoek naar de bossen van Lembeke. Hoe ze hun scenario opbouwen is dus een beetje afwachten, maar dat het goed zal zijn is zeker.
Met veel plezier neem ik dan ook de bus naar Eeklo. Het is zaterdag 17 november. De velden zijn nog wit berijpt, maar de zon komt al op. Ze geeft wel geen warmte maar wel veel licht. En het voelt zo zalig aan.

In het startlokaal zie ik dat we 3 afstanden hebben en dat deze richting Lembeke gaan. Langs een parkachtige woonbuurt, komen we in een meer landelijk gebied. We passeren de Koude Keuken. Echt, dit is de naam van de wijk hier. Gelukkig hebben we handschoenen aan, en een muts. Maar het vriest niet meer. Ik denk dat het zo een 5 ° is. En we komen de Lembeekse bossen in. Hier en daar is het wat modderig, maar het is niet moeilijk om langs de kant vaste droge paden te volgen. Het bos is licht. De takken zijn bijna bladerloos. De bladeren vormen een zachte mat, waarop het heerlijk verend stappen is. Het is nog herfst, dat zien we ook aan de verschillende paddenstoelen in de wegberm. In de horeca-zaak Nele, hebben we de eerste rust. Met "we" bedoel ik de wat langere afstanden. De kortste afstand heeft ons al lang voordien verlaten. Ik heb zelf voor de grootste afstand gekozen en krijg dan ook nog een extra traject van zo een 7 km door de bossen en langs de Antwerpse Heirweg. Op verschillende plaatsen is die oude weg nog een pure zandweg.

Bij mij 2de rust trakteer ik me op appelgebak en koffie, en dan weer verder langs de warande, ik bedoel de woudrand. De vrolijke café dame, Clara Galette, kijkt van op haar sokkel glimlachend naar al die wandelaars. Zo naderen we weer het stadje. Eerst hebben we nog een rust in tennisclub, dacht ik, maar ik twijfel nu. En na nog een ommetje hier en daar zien we weer de ingepakte toren. Langs de sportterreinen kunnen we terug naar het schooltje waar we gestart zijn.
Voor mij was het een dichtbij wandeling. Ik babbel nog met een wandelaar uit Lier, en een wandelaar uit Sint Truiden. Die mensen kwamen van ver. En zij hebben veel genoten zeggen ze, want onze manier van praten is toch anders dan de hunne. Het was de moeite waard om van zover te komen, vertellen ze mij. Nu de wandeltocht heeft me ook deugd gedaan.

Al een paar jaar zijn de Ledegancktochten van de Reigerstappers een vaste waarde in mijn wandelprogramma. Deze wandelclub uit Vinderhoute laat hun herfsttocht vanuit Eeklo starten, en nemen het Leen in hun trajecten op. Vroeger vertrokken ze vanuit een school aan de Dullaert, nu is een schooltje aan de sporthal hun vertrekplaats.

Iets na 11 zette ik aan voor de wandeling van bijna 23 kilometer. Eerst werden we Eeklo uitgeleid om een mooie tocht door het Leen te maken. Twee zaken markeerden de tocht door dit domein:

1. De mooie kombinaties van het licht dat door het bladerdak in het bos doorsijpelt, en zo magnifieke beelden van licht en duisternis creëert.
2. De rijkdom aan paddenstoelen langs de kant van de weg.

Het bos vormde een mooi contrast met de extra lus door het open veld in Oostwinkel. Hier waren het de 3 windmolens die deze lus markeerden. Dit traject ten westen van het Schipdonk kanaal was alleen in de 20 opgenomen. Het was een eenzaam stuk. Aan het kanaal wat fietsers, en van het kanaal weg telde ik slechts 2 wandelaars en 2 fietsende jongens. Wat een contrast met het stuk doorheen het Leen. Hier was heel wat meer volk. Behalve de clubwandelaars waren er heel wat kuierende dagjesmensen.

Het Leen is altijd de moeite waard. Zeker in de herfst. Daarom wandel ik hier zo graag.

Wandelen in ons Belgenland biedt genoeg afwisseling. Stapte ik gisteren druipnat door de regen, vandaag was het weer een zonnige dag. Mijn vrouw en mijn dochters trokken naar Gent voor de Flikkendag. Ik nam de bus naar Eeklo om met de Reigerstappers te wandelen.

Een groot gedeelte van de tocht stapten we door het Leen. Een pracht aanbod aan paddenstoelen, kregen we hier te zien. Ik heb er heel wat gefotografeerd, en verwijs hier graag naar een fotoreportage van Caroline die vorige week heel wat paddenstoelen in beeld bracht en benoemde. Kijk maar op haar site in verband met het Meetjesland. Klik hier

Voor hun herfsttochten zijn de Trekvogels van Boekhoute neergestreken in Eeklo. Het is een mooie dag. Het is  wat bewolkt, en de zon breekt af en toe door.
Ik kies voor de 18, waarbij we dan meteen gratis een extra kilometer bij krijgen.  De 6, de 12 en de 18 vertrekken allemaal te samen. Dat we in onze wandeling exotische dieren als lama’s,  kamelen en struisvogels tegen komen, zijn we al gewoon, maar nu komen we leeuwen en tijgers tegen. Op de grote parking is een circus opgesteld. De gele pijlen leiden ons dan langs wat straten met kleine arbeiders woningen om al snel in de open natuur te belanden. Geweldig veel eikenbomen langs de kant van de weg. Grijswitte paddestoelen, met hoeden groter dan mijn hand groeien langs de gracht tussen het gras en de afgevallen eikenbladeren. We wandelen richting Waarschoot via verharde wegen.  We komen aan de Lembeekse bossen. Dat is wandelen op zijn best, door heen de nu lichte bossen, met zijn enorme variëteiten aan kleuren, en verkleuringen. Er zijn meer bladeren onder onze voeten, dan boven onze hoofden. Naast de zanderige paden, zien we heel wat paddestoelen.  De bossen zijn na de 2de wereldoorlog aangelegd. De kazematten erin, dateren nog van de tijd dat de zandrug zonder bomen was. De Antwerpse heerweg loopt er doorheen. In Lembeke hebben we onze rust. De 18 heeft hier nog een extra lus. Dit traject brengt ons eerst langs een zone met grote villa’s op grote stukken grond, naar de Heihoek. Aan het standbeeld van Clara Galette worden we weer het bos ingestuurd. Hier staat nog een kapel, opgericht ter ere van Onze Lieve Vrouw van Zoete Troost en Vrede, omdat Lembeke van het oorlogsleed gespaard gebleven is. Een kazemat is er omgebouwd tot een Mariagrot. In die bossen zie ik tussen de vele mooie paddestoelen, ook een kring van vieze slijmerige groene paddestoelen. Het zijn plaatjeszwammen van een paar cm. met een ring rond de steel. Zoiets vies zal niemand willen plukken.
We komen terug in de voetbalkantine, waar we de eerste rust hadden, en trekken dan weer de bossen in. Er zijn meer mensen met het fototoestel in de aanslag om zo een kaarsrechte stinkzwam, of zo een kleurrijke vliegezwam te fotograferen. Het valt me ook op, dat er vrij veel wandelaars met hond zijn. Hier en daar moeten ze die aan de lijn houden, maar meestal lopen die handen hun baasjes vooruit.
Uiteindelijk naderen we Eeklo weer. De parcoursuitzetten brengt ons eerst nog  naar links, de Lekestraat in, voor een parcours dat ons via de zwemkom terug brengt . De pijlen laten ons dan de straat oversteken, en via de sportvelden keren we naar de startplaats terug..
Het was een mooie natuurtocht, die zijn naam “herfstwandeling” eer aan deed.