Op de stoep bij Gwy

De Dodentocht 2010 heeft ons weer doen genieten. Hoe krijgen de Kadees het voor elkaar om daar in Bornem meer dan 10.000 mensen een voettocht van 100 km te laten stappen?
Zelf poogde ik de tocht in zo een 19 à 20 uur af te leggen. Dit biedt naast het sportieve gedeelte ook ruim de gelegenheid om met andere wandelaars te babbelen en van gedachten te wisselen.
Zo een voettocht is niet alleen een prestatie. De voettocht is ook een mogelijkheid elkaar te ontmoeten, en in een moeilijke opgave met elkaar om te gaan. Het valt me telkens weer op hoe beleefd en vriendelijk wandelaars met elkaar omgaan. Ook al zitten ze aan hun uiterste,toch blijven ze de prestatie van de andere waarderen. ¿ Of is het misschien juist daarom ?
Mijn zoon en ik eindigden vrijwel gelijktijdig. Onze taktiek en instelling waren verschillend. Ik zou het als volgt samenvatten. Hij wandelde op analyse en karakter, ik op fingerspitzengefuhl en ervaring. Beide methoden bleken succesvol te zijn.

Nu ga ik echter naar bed. Nog wat slaap inhalen.

Straks stap ik mijn 6de Dodentocht. Ik heb startnummer 440, dit voor degene die de tracking willen volgen.

In 2005 heb ik na de Tijltocht in Turnhout, de smaak van lange afstanden te pakken gekregen.
Mijn berichtje over mijn 1ste 100 staat trouwens nog altijd op mijn blog. Klik hier De wandeltocht wordt ondertussen niet meer ingericht. Ik heb er overigens veel wandelvrienden aan overgehouden.

Op de foto het groepje waarmee ik de Dodentocht, editie 2009 uitstapte: Clement, ik, Carlo en Daniel.

Vanuit Zelzate nemen er 12 moedigen deel aan te Dodentocht te Bornem.
De oudste deelnemer ben ik. De jongste Herremy Daisy.
Volg ons op de tracking bladzijde:  http://tracking.dodentocht.be/Default.aspx

Vrijdag is het weer zover.
Met rond de 10.000 zullen we aan de Dodentocht deelnemen.
Zullen we stappen zoals iemand uit Egypte ?

In ieder geval, ik heb mijn bagage klaargemaakt:
- Verse kleren voor na de tocht.
- Extra kousen en T-shirt om tijdens de bagagerust te wisselen
- Een fluo-vestje en een lamp voor het nachtelijk gedeelte.
- Misschien regent het, de poncho gaat in ieder geval mee.

Dat het vrijdag de 13de is, laten we niet aan ons hart komen. Tegen dat we een kilometer of 15 gestapt hebben is het toch al zaterdag de 14de.

Dit maar om te vertellen dat ik me ingeschreven heb voor de Dodentocht van Bornem.
Op 13 augustus wandel ik er voor de' 6de keer. De tocht wordt nu voor de 41ste keer ingericht. Zullen we er dit jaar weer met meer dan 10.000 bij zijn ?

Ben je er ook bij ?

Info is er al op: http://www.dodentocht.be/nl/

Terwijl ik de Doto stapte kreeg ik heel wat berichtjes op mijn mobieltje.
Berichtjes van thuis, van familie en vrienden. Bemoedigende berichten. Aanmoedigingen.
Berichtjes van andere Doto-stappers. Hoe komt het ? Veel van mijn wandelvrienden waren voor mij in de tijd. Naarmate de tocht volgde, zelfs 2 tot 3 uur eerder.
Mijn mobieltje is een Blackberry, en zo kon ik via internet ook de tracking van andere wandelaars volgen. Mijn kompanen kregen dat in de gaten, en dan vroegen ze bijv. Waar zit de Rudy ? Zit die voor of achter ons ? Waar zit de Gino ? Zijn er nog meer mensen van uit die gemeente die meedoen?

Al wandelend is het moeilijk om die kleine toetsjes van de telefoon te bedienen. En --- ik weet niet hoe bij je is, maar --- bij mij zwellen de vingers onderweg steeds op. Naar het einde van de tocht kan ik geen letter meer ingetikt krijgen. Dan stuur ik geen SMS-jes meer, maar babbel ik gewoon. Daar is een telefoon toch voor gemaakt ? Is het niet?

Dank aan al de mensen die ondersteuning geboden hebben op deze zware, hete, mooie tocht.

Doe je in 2010 ook mee ? Het is dan vrijdag de 13de.

Met zo een 6500 hebben we de Dodentocht volledig uitgestapt. We waren met meer dan 10.000 deelnemers.

Ik kwam aan de start met Heiko en Jimmy. Beiden hadden een andere taktiek. Heiko wou snel starten. Hij wou de Duvel bereiken voor half twee 's morgens. En het nadien langzaam aan doen.
Jimmy wou op zijn gemakje starten, langzaam doorgaan, want zo zou hij de volledige tocht kunnen opstappen. Het was zijn eerste Dodentocht en een 1ste is toch altijd wat speciaals.

Beiden hebben het gehaald. Proficiat aan hen, en aan de andere deelnemers ook.

Op de foto 2 leden van de wandelclub "De Kwartels". Links Guy uit Zelzate (ik). Rechts Carlo uit Boekhoute. We hebben dan al 75 km achter de rug. Nog 25 km snikheet staan ons nog voor de boeg.

---

Nawoord: We waren met bijna 6500. Ik lees op www.dodentocht.be "De 40ste dodentocht werd door 6406 wandelaars tot een goed einde gebracht.  Dit is 59,35%"

Met startnummer 1545 neem ik deel aan de Dodentocht 2009. Mijn tijdschema heb ik gebaseerd op 20 uur.

Werkelijk tijd is te zien op deze link: http://tracking.dodentocht.be/

Freek de Jonge zingt over Zelzate: Drink geen Spa, ga naar Zelzate, les je dorst daar uit de sloot Er is leven, er is leven na de dood. Ik had het liedje als oppepper op mijn MP3 speler staan.

Gisteren heb ik thuis moeten blijven. De reden daarvoor is nogal onnozel: ik geraakte niet van de W.C. af.

Sinds ik me uit het actieve economische leven terug getrokken heb, ga ik vrijwel iedere maandag morgen naar de markt. Ook vandaag. Vanmorgen kwam ik dan verschillende wandelaars tegen. Je kent dat wel: Straffe verhalen uitwisselen. Vertellen waar we het moeilijk gehad hebben. En niet het minst, ook  onze bewondering verwoorden voor de organisatie en de sympathie van de niet-wandelaars.

Iedereen die ik tegen kwam wist het nu al zeker: Volgend jaar doen we het weer.

---

De foto hierbij heb ik geplukt uit de blog van Ludo. Ludo is een sympathieke sporter. Hij had zich na zijn aankomst strategsich opgesteld, zodanig dat hij tal van mensen kon fotograferen en feliciteren.
Ludo blogt op skynet: http://ludo-depoortere.skynetblogs.be/

In Branst nemen we een lange pauze. We hebben afgesproken dat Thomas ons rond 5 uur komt halen. We moeten dan ook niet te vroeg aankomen. op het controlepunt is het aangenaam wachten. We zitten toevallig op een plek waar we de wandelaars het loopbrugje zien oversteken. De ene gaat er om zo te zeggen al dansend over, de andere heeft de balustrade nodig om zich vooruit de trekken. Maar wie wil om 4 uur 's middags, op 5 km voor het einde opgeven? Als je al 95 km van de voettocht achter de rug hebt en nog 5 uur de tijd, dan zou je zelfs al kruipend nog naar Bornem geraken.

Er zijn al veel wandelaars aangekomen. Via de GSM heb ik al van verschillende vrienden en wandelmaats vernomen dat ze er zijn. Ik kan ze al proficiat wensen. En als er dan ook nog een clubgenote passeert,  wensen we elkaar succes.

Nu ik toch recht sta,  gaan we verder. Het is toch ongeveer tijd om weg te gaan.
Naar boven de Schelde dijk op. Op het gemak weer op tempo komen en dan de woonwijken in. De plakkaten van 5 km, 4 km, 3 km enz. maken de laatste kilometers licht. We wandelen in brede straten die volledig verkeersvrij zijn. In tegengestelde richting lopen wandelaars met hun ananas. Straks dragen we die ook. Er zijn ook de supporters die hun wandelaar tegemoet stappen om met hen dan een eind mee te wandelen. Langs de kant van de weg hebben de buurtbewoners tafeltjes buiten gesteld met fruit, met snoep, met water. Dat alleen is al een aanmoediging.
En naar het einde toe stappen we tussen de nadarhekken. Erachter staan de toeschouwers en de supporters. De medeleden van de wandelcub applaudiseren en wensen al op voorhand proficiat.

De laatste bocht om. Even het been opheffen om de veterchip te laten losknippen. We krijgen de ananas. Dat stuk fruit heeft nogal wat symbolische waarde. Bij het binnenkomen in de tent geven we de veterchip af. Die houden de vriendelijke medewerkers even tegen een speciaal toestel, en dan gaat de chip de doos in, en rolt ons diploma uit de printer. We krijgen onze medaille. Bij Heiko staat er "3" op. Ik krijg het cijfertje "4" . Volgend jaar ga ik voor het cijfertje "5".

Thomas staat ons op te wachten. Hij neemt even snel een foto. We zijn vermoeid, heel moe. Maar evengoed trots en voldaan. We hebben de uitdaging aangedurfd en we hebben het gehaald.

De records sneuvelen nogal. En ik heb het niet over de Olympische Spelen in Peking. Neen ik heb het over de Dodentocht.
Het begon al goed. Onze minister-president Kris Peeters mocht het startschot geven voor een record aantal deelnemers. Ik keek onder het gaan wat naar de spandoeken van de deelnemersaantallen. Het laatste getal dat ik gehoord had was 9300 en zoveel. Dat getal was nog nooit bereikt. (Uiteindelijk zouden er 9597 ingeschreven deelnemers zijn)
En daarna bleef alles goed gaan. De nieuwe methode van scannen werkte goed, Wel zo gemakkelijk, gewoon over een mat lopen, in plaats van een kaartje laten knippen, of een streepjes code laten onlezen.
En het weer zat ook mee. Geen regen, het bleef droog. We hebben het al anders mee gemaakt.

Deze Dodentocht wordt een echt succes. Ik werd het gewaar aan de collega wandelaars naast mij. De stemming was er goed in. Er werd goed doorgestapt. Iedereen bleef vrolijk ondanks de vermoeidheid. Als er een vriend of een kennis moest opgeven, werd hij of zij getroost en erop gewezen dat hij of zij toch opnieuw een persoonlijk record gevestigd had. Ja 100 km is niet niets, en je hebt toch ten minste geprobeerd.
Bij de aangekomenen sneuvelden de persoonlijke records. Het is wel geen wedstrijd, maar het doet toch deugd als men het beter doet dan het jaar tevoren.
En naderhand hoorden we ook dat er ook een nieuw record van het aantal aangekomenen was. 5848 hebben de 100 km volledig uitgestapt.