Op de stoep bij Gwy

Voor de verandering eens: mijn foto's heb ik in een filmpje gestopt en op YouTube gepost.

Vandaag wandelde ik een groene halte-wandeling.
Ik koos voor een tocht in de Kalkense Meersen.

Ik gebruikte een brochure die in 2006 uitgegeven was. Veel kans dat de erin afgedrukte dienstregelingen van trein en bus gewijzigd waren. Dus maar de website van de Lijn gekeken wat nu geldig is. Afin, om een lang verhaal kort te maken, tegen 9 uur kwam ik in Schellebelle aan.

Van het station naar het dorp, waar ik even rondkeek op het dorpsplein. Een klein wit gebouw - nauwelijks groter dan een hudo - in het wit geschilderd zou vroeger het gevang geweest zijn. Ik ging ook de kerk binnen. De priester en een dame die daar lector is, vertelden me heel wat over de kerk, de glasramen en de beelden. Zo een uitleg maakt een wandeltocht twee keer zo interessant.

Daarna ging ik naar de oever van de Schelde. Daar hangt een bel. Ik luidde de bel, en aan de overkant zette een veerboot zich in beweging om mij op te halen.

Volgens mijn route kaart moest ik dan naar rechts langs de Schelde oever, maar daarover meer in een volgend bericht.

Wat is een groene halte-wandeling ? Lees het artikel van Toebakstapper Stefaan in de Wandelgazette. Klik hier.
Ik heb wat informatie over de kerk van  Schellebelle ingescand. Klik hier voor de bladzijden

Zondag wandelde ik in Heusden bij Gent. Het was eerst aan Sint Pieterstation zoeken waar het perron was, vanwaar bus 34 vertrekt. De mensen van de dispatching gaven aan waar het was, en daar vond ik de andere wandelaars die zo graag met de lijnbus mee rijden.
In Heusen aangekomen was het even omschakelen. Vreemd was dat ik niet de "MARS"pijlen naar het inschrijvingslokaal moest volgen. Grote borden met het opschrift "wandeltocht" wezen de weg naar het inschrijvingslokaal. De inrichtende club, de Belgisch-Nederlandse Wandelverbroedering is aangesloten bij de Vlaamse Wandelfederatie, een zustervereniging van AKTIVIA.
Ik betaalde mijn inschrijving, kocht alvast een sticker, vulde mijn gegevens in. De kontrole kaart in de broekzak, en de inschrijvingskaart in de bus. Nog even goededag zeggen, en ik was weg voor de 25 km. Voor mijn doen was ik nogal laat. Het was 10 uur toen ik aanzette.
De eerste lus van zo een uurtje stappen, bracht ons door Heusden zelf, een groene gemeente met veel kastelen. De parcoursmeester liet de wandelaar veel door kerkwegels wandelen.  Op de 1ste rust, had ik 5km gewandeld. De mensen die  voor de wandeltocht van 6 km gekozen hadden, waren hier half weg. 3 km gedaan nog 3 km te gaan. Een wandelaar merkte op, dat hij deze keer beter op de splitsing zou letten. Een vorige keer had hij onbedoeld een grotere afstand gestapt dan hij van plan was, door een splitsing over het hoofd te zien. De bepijling was hier overigens overvloedig.
De 12, de 18 en de 25 werden nu in de richting van de Damvallei gestuurd. Nu trok de parcoursmeester al zijn registers open. De Damvallei is een drassig nat gebied. Veel plassen, en putten,  waar vroeger turf gestokken. Akkergewassen zie je hier niet veel. Wel veel natuurpunten. Je ziet duidelijk dat de natuurliefhebbers zich hier met hart en ziel kunnen uitleven: veel informatie borden, hooilanden, herstellen van wandelwegen.
En veel paarden. De 2de rust hadden we in een paardenmanege. Het was er  druk, dus heel wat afgebabbeld. Het 3de traject leidde langs de rand van Beervelde, en trok dan weer de Damvallei in om langs de drassige veldwegen, weer in de richting van de paardenmanege te gaan. Nu nam ik de tijd om een heerlijke kom soep te kopen.
De parcoursmeester had nog niet het beste gegeven: nu schotelde hij ons een vlonderpad voor. Wat een wandelplezier!!! En de fotografen kwamen ook tot hun recht. Vanaf het houten pad, probeerden ze de ganzen en steltlopers in het vizier te krijgen.
Niet alleen de natuurpunters, ook de mensen van de trage wegen zijn hier aktief. De parcoursmeester leidde ons zo langs de Haasbilkwegel, zo een trage weg weer in de richting van Heusden. We volgden dan een voormalige heirweg, een rustig verkeersarme weg, omdat de auto's en de vrachtwagens over de snelweg vlakbij rijden.

Als ik nu nog vertel, dat de hele dag de zon geschenen heeft, dat kan je allicht aanvoelen, dat dit weer een mooie wandelzondag was.

De website van de wandelclub is: http://www.bnw-info.be/

Met mijn wandeltocht in Lommel sluit ik mijn lange afstand voettochten af voor dit jaar.
Ik heb dit jaar 8 tochten gestapt van 100 km (of meer). Goed gestapt! hé ?

Voor november en december worden het wandeltochten van 20 tot 30 km.

Mijn eerstvolgende 100 km zal de 100 km van het Waasland zijn, in februari 2009.

De foto hierboven is er een van de Dodentocht uit de Picasa reeks van Clement. We zijn er met ons gevieren: 3 Doetjes en 3 Kwartels. Raad maar: ¿ Hoe zit dat in elkaar ? ¿ 3 + 3 = 4 ?
Onze voeten hebben op dat moment 99 km afgestapt en nog 1 km te gaan.

Vandaag ben ik vertrokken voor een wandeltocht in Lommel. Ik heb nog een jaar in Neerpelt gewoond, en dan heb ik het Lommelse Kattenbos, de kolonie, de Teuten goed leren kennen.

Waarschijnlijk zal ik veel herkennen. 
Ik heb trouwens gehoord dat de Euradax tocht hier altijd goed georganiseerd is.

Voor de mensen die mijn vrienden zijn op facebook: Ik ben van plan om via mijn mobieltje daar geregeld een berichtje te plaatsen.

Nawoord: De MMS-jes en de reacties op facebook deden me veel plezier.
Het was een mooie, goed georganiseerde tocht. Ik plaats binnen kort mijn indrukken en foto's op het net.
En aan Peter: de wandeltocht van WSV MILIEU 2000 Lommel, bewandelde in deze mooie streek van bos en heide, een ander traject, dan de Euraudax tocht, waar ik aan deelnam.

Zondag reisde ik van de noordergrens naar de zuidergrens van ons land. Ik nam deel aan de tabakstochten van de wandelsportvereniging in Wervik. Alles zat mee met het openbaar vervoer. Ik kwam om 8u08 in Wervik aan. Tijd genoeg om er een dagwandeling van 42 km van te maken.
Het was dit jaar al de 4de keer dat ik in Wervik kwam wandelen. Met de Leie, met de landsgrens, met een Gallo-Romeins verleden, met een nog een rest tabaksteelt, met de Briekenmolen en molen van Kruiseke en zo nog meer, kom ik er zeer graag.

Op de 42 waren 5 rustposten voorzien. De eerste rust was in zaal Oosthove, na een traject doorheen groene stukken van Wervik. De zaal deelden we met alle afstanden. Daarna stuurden de wandelpijlen me langs de Leie om dan via een ruime boog in Kruiseke aan te komen.  Een traject met het accent op de natuur, evenals het extra traject doorheen Kruiseke dat de 42 had.

Natuur en onverhard waren de kenmerken van deze wandeltocht. Later liepen we door Henegouwen in Komen ondermeer langs de Soete Molen, en we naderden vrij dicht de skipiste die zo de gezichtseinder kenmerkt.

Helemaal nieuw voor mij was de doortocht door het Franse Comines. Die uitstap naar Frankrijk was totaal nieuw voor mij. Een aangename tocht door een stadskern met een mooi gemeentehuis en een oosters aandoend gebedshuis.

Aan de Balokken staken we dan weer de grens naar België over, om langs het Tabaksmuseum, de Briekenmolen en de StMedarduskerk de tocht te beëindigen.

Als ik een top tien zou maken van mijn wandeltochten in 2009, dan staat die tabakstocht er bij.

Eigenlijk wou ik een wandelverslag schrijven, en een fotoreeks maken van de 33ste Tabakstocht in Wervik.
Maar het is er nog niet van gekomen.

Een 20-tal foto's heb ik evenwel  al  op het net geplaatst.
Klik op de foto van die mijnheer die harmonica speelt, en dan krijg je die toch al te zien.

Nawoord: op 30 september heb ik de fotoreeks aangevuld.

Zie je die mijnheer?
Hij trekt met stoepkrijt extra pijlen op de grond. We zullen niet mislopen vandaag.

Ik was vandaag in Wervik. Ik niet alleen trouwens. We waren met 55 Kwartels tussen zo een 2.300 andere wandelaars.
Het waren de tabakstochten vandaag. Het was al de 33ste keer dat de Wervikse Wandelsportvereniging die inrichtte. Met zo een ervaring, en met zo een goed weer moet dat een goede tocht zijn. En dat was het ook.

Ik was met de trein gekomen. Om 8u08 kwam ik in Wervik aan, Groene Mars-pijlen wezen me de weg naar de startplaats.
Ik schreef me in, en behalve de kaart kregen de wandelaars ook een appel, een appeltje voor de dorst. Vooraleer te vertrekken kocht ik ook nog een chocomelk en een broodje. Ik moest er kloek opstaan, want ik wou de 42 km stappen.
Na wat gebabbel met wandelkennissen vertrok ik. Neen toch niet. Er kwam net een autobus met wandelaars binnen. En het was toch wel mijn eigen club. Dus toch mijn start even uitstellen. Eerst goede dag zeggen en wat bijpraten.

Maar wees gerust. Ik ben op wandel geraakt.