Op de stoep bij Gwy

Vandaag ontving de wandelclub Egmont de wandelaars in Leeuwergem. De wandelclub kiest voor haar woensdagtochten steeds een andere deeldorp van Zottegem. Vandaag in Leeuwergem.

Het was een rendez-vous vandaag, niet alleen voor de leden van de wandelclub zelf, maar ook voor

• de wandelfotografen: Op de startplaats  kwam ik Digitaal Wandelaartje tegen.
• de wandelverslaggevers: Ik stapte een eind met Jean-Pierre mee. Joost en Maaike ontmoette ik in de rustpost.
• De facebookers: Dimitri, Ronny, Maaike (en ik heb zo de indruk dat ik iemand vergeet.)
• De websitebouwers: Etienne was verantwoordelijke voor de rustpost in Oombergen

Was je er niet bij, dan heb je de jenever gemist, maar je moet ook je schoenen niet afborstelen. Je zal wel kunnen genieten van de jenevertocht in de verschillende fotoreeksen en verslagen op het internet.

Wandelclubs bakken soms pannenkoeken op de startplaats van hun wandeltochten. Dat eet zo heerlijk weg. Ook eergisteren in Velzeke was het zo.

Hier op de foto de pannenkoekerbakker van de wandelclub Egmont. De wandelgazette plaatst hem in de kijker deze week. Klik hier. 

Op de wandeling kwam ik ook Pannenkoekstapperke tegen. Lees het verslag van Mieke op haar blog.

Gisteren was ik in Zottegem.
De wandelclub Egmont richtte er een midweektocht in. De voettocht deed ondermeer Strijpen aan.

In het gehucht Knutsegem, passeerde ik aan een aantal gebouwen. Het zag er een beetje uit als een klooster of als een retraitehuis. En er lag een grote parking voor. Het was er stil en leeg, maar trok wel mijn aandacht.

Een bakstenen kapel is blijkbaar de reden. Ervoor staat een buste van een mijnheer Antonius Maria Haegeman. Die man overleed in 1969 en is stichter van o.m. een gebedsgroep. Hij was ook betrokken bij de Franciscaanse werken. Het graf van deze minderbroeder ligt onder de kapel. Een zeer verzorgd graf. Het is herfst nu, en er ligt niet een blaadje op.

De kapel zelf is voor de heilige Antonius, ook al een franciscaan.  De deur is niet  op slot. Er branden veel kaarsen in. Ik kan het niet nalaten er zelf ook een te ontsteken. Boven het altaar staat een klein Antonius beeld. Het kindje Jezus zit op een boek op de rechterarm van Il Santo, en in zijn linkerarm draagt Antoon de lelie. Een opschrift vermeldt: "Indien gij mirakelen zoekt, ga tot Sint-Antonius."  De Sint Antonius hier,  is die van Padua. Oudere mensen kennen hem als de patroon van de verloren voorwerpen.

Langs beide kanten van de kapel, is een smal paadje. Die wegjes leiden naar een trapje naar beneden en komen in een bosje terecht. In het bosje staan witte beeldengroepen. 3 ervan zie je hiernaast op de foto.

De bovenste afbeelding is van de groep dat het verhaal met de ezel weergeeft. De ezel buigt voor de ciborie met de hostie, die Antonius in de handen houdt.

De volgende foto is die van iemand die zag hoe het kindje Jezus voor Antonius verscheen. Antonius zit geknield in een kamer, en de huiseigenaar ziet het door het venster. Dit gebeurde in Italië. In CampoSamPiero. Volgens de legende ginder woonde Antonius toen in een boomhut. Daar staat nu een kerk. Op 13 juni dit jaar was ik in dat Italiaans dorpje vlakbij Padua.Klik hier voor de foto.

Er staan  achter de kapel nog meer witte beelden. Aan een vijvertje staat het beeld van Antonius die predikte voor de vissen. Ja, geen mens wou naar zijn preken luisteren. Maar zijn gedacht zei hij toch.

Ik meen te begrijpen, dat die plek een bedevaartsoord is, maar op het internet heb ik er niets over gevonden.

Vandaag wandelde ik in Velzeke. In Zottegem moest ik drie kwartuur wachten op de bus. Dat wist ik op voorhand, ik had dan ook een thermos koffie bij, en een leesboek. Een beetje om in de sfeer te komen van Velzeke las ik een stuk uit het rapport van de Romeinse opperbevelhebber Julius Caesar. Nauwelijks zat ik neer om te lezen, of er kwam een andere wandelaar in de wachtzaal. Het was een man, die al sinds 1983 wandelt. En vertellen dat hij kon. Het was voor mij ook gemakkelijk dat hij precies wist waar we moesten afstappen van de lijnbus.
Tegen 10 uur kon ik de wandeling beginnen. Ik wou de 21 km stappen. Het begon braafjes doorheen de Paddestraat tussen kouters en de vallei langs macadamwegen en kasseistroken. Toen we aan de Zwalm kwamen, stuurden de gele pijlen ons met hun blauwe punt modderige wegjes op. Daar hou ik wel van. En ik was er ook op gekleed. De zwarte els voelt zich aan de waterkant echt in zijn element. Aan de Moriaan draaiden we weer naar Velzeke op. De Duvel rijpt daar, maar het etablissement is gedurende de wintermaanden ook op woensdag gesloten.
Verder naar Strijpen dus. Onderweg passeerden we ook nog in Knutsegem de Sint-Antonius kluis.
In Strijpen hadden we de rustpost. Ik vond het nog wat te vroeg, en stapte onmiddelijk door. Mooie stukken weg, gezellige mensen om mee te praten onderweg, en soms zo van die paden, die weggeploegd waren. Modder hadden we wel. Bovendien begint het ook nog zo miezerig te regenen. een mevrouw glijdt uit, en kwetst zich aan de prikkeldraad, gelukkig niet erg. Ze draait haar zakdoek om haar hand, en stapt verder.
Weer in de rustpost, heb ik even een dilemma. Of snel doorstappen en de 7,2 km stappen, Of mijn gemak nemen en de 3,5 km stappen. Ik besluit het laatste. Ik koop bonnetjes voor soep en braadworst. De braadworst op de Midweekwandelingen van de Egmontstappers zijn in heel wandelend Vlaanderen bekend. En weer geniet ik ervan.
Terug buiten is het opgehouden met regenen, en langs het Jan De Lichte - wandelpad brengt het parcours ons terug naar Velzeke. Even Julius Caesar goede dag zeggen. Ik laat hem zien, dat ik een stuk uit zijn blog mee heb, maar hij verwaardigt zich niet om van zijn sokkel af te komen. Een franstalige wandelgenoot roept me nog even dat de wandelpijlen de andere kant op wijzen. Ik volg zijn advies, en stap naar de zaal terug. Daar noteer ik 18 km in mijn Walk Journal.
En omdat Julius Caesar in het Latijn schreef zal ik maar ondertekenen met mijn Latijnse naam. Vitus Alnus.

Vandaag was ik op wandel in Zottegem. De wandelclub Egmont heeft in haar clubkledij gele T-shirts. En al die gele vlekken vielen wel op in de wandelwegjes voor mij.

Het was een wandeltocht die ik en de andere wandelaars opdragen aan een bijzonder man. Marc Verstraeten was een sportieve man, die als wandelaar en ook als scheidsrechter aktief was. Zo sportief als hij was, heeft hij toch de wereld verlaten eensklaps. Niemand verwachtte het. De wandeling van vandaag wil hem herdenken. En we kunnen zijn inzet als voorbeeld nemen.

In Zottegem is het altijd goed wandelen, zei een Gentenaar tegen mij. En die man heeft overschot van gelijk. Het is de moeite om op zo een woensdag naar Zottegem te sporen en daar de wandeling mee te doen.
Vanuit de startzaal op een speelplein aan de Bevegemse Vijvers stapten we langs ruime open bebouwing richting St.Elisabethsziekenhuis, om daar de akkers en velden in te duiken. De gele pijlen met blauwe punt brachten ons langs landbouwwegen en tegelpaadjes. De rust in Strijpen was ruim en goed verzorgd. Ik geniet zelfs nu nog na van het lekker brood met braadworst dat ze ginder serveerden.

En in het traject hadden we van die watermolens als de Borresmolen, die de gemeente van electriciteit voorzag. Hoe landelijk komt zoiets nu over! Dat is net als de windmolens nu, ooit high tech geweest. Hoe snel geraakt toch iets gedateerd!  Het is wel raar welke gedachten zo in een wandelaar opkomen. En dat maakt net wandelen zo een heerlijke sport.

Voor vandaag ben ik naar Zottegem. Daar ga ik wandelen bij de wandelclub Egmont. Als ik het me goed herinner is het al een plezier om van het treinstation naar de startplaats te gaan. We gaan door een mooie kastanjelaan naar de sportterreinen, naar het hemelrijk. En het is een midweekwisselbeker.
De tochten van AKTIVIA zijn altijd goed, en als het een wisselbeker is, doen de inrichters nog eens extra hun best.
Ik heb op de website van de club al naar het parcours gekeken. Dat belooft voor vandaag.

Een van de jongste verzamelsites met wandelverslagen op het internet is
"De Wandelgazette" Een redaktie team verwerkt verschillende bijdragen van verslagschrijvers uit het Vlaamse land. Zo krijgen we een klare kijk op het wandelgebeuren in Vlaanderen.
Ik heb daarnet eens gekeken. Op de intro bladzijde, staat al een bezoekersaantal van 16.504 bezoeken.
De verslagen zijn van niveau. Ik heb eens geselekteerd op aantal hits. Het meest gelezen verslag is het verslag over de wafelen tocht in Zottegem, eind december. Deze wandeltocht kende een weergaloos succes.