Op de stoep bij Gwy

Vrijdag de 5de juni nam ik autobus 96 en 58 naar Brugge. Doel was de 100 km tocht van Brugge-Boekhoute-Brugge.
Ik was er ruim op tijd. De deur van het inschrijvingslokaal was nog niet eens open, en ik stond toch al binnen.
Zo vroeg zijn is leuk, zo zag ik al de andere wandelaars binnen druppelen. De snellen die zo 100 km in minder dan 12 uur doen, de Euraudaxers die er minder dan 20 uur over doen. Veel bekende gezichten, en ook nieuwe.
Er heerste een opgewekte stemming in de startzaal. We starten in groep om 18u. De tocht brengt ons door het Brugse Ommeland en het Meetjesland. Van Brugge oostwaarts naar Eeklo en dan verder tot bij Boekhoute. We volgen eerste de rode pijltjes van de Brugse Globetrotters, en in Eeklo nemen de gele pijlen van de Boekhoutse Trekvogels het over.

Het is een harde tocht, onder een helder maanlicht. We hebben de zaklantaarn bijna niet nodig. Al de checkpoints zijn binnen. We worden er goed ontvangen door vriendelijke medewerkers, en wat ikzelf op prijs stel: overal is er koffie.

Als ik zo een 25 km ver ben , ontmoet ik mijn Zeeuwse naamgenoot. Die is lid van onze buurclub. De overige 75 km hebben we samen gewandeld. Ik mag hem bedanken voor het gezelschap. De saaie stukken glijden zo voorbij, en de man met de hamer liet zich niet zien.

Het wordt overdag goed weer. Het blijft droog en de zon komt er door.

Om half drie komen we weer in Brugge Sint-Kruis aan. We kunnen zeggen 'Een juiste beslissing' tegen de mensen tegen opgegeven hebben. En 'Proficiat' tegen de mensen die de 100 uitgestapt hebben.

Het was een leuke aangename stemming in de eindzaal. En ik had nog eens geluk. Ik kon met andere wandelaars meerijden naar huis.

Ik mag de inrichters danken voor hun organisatie, ik mag Aldert danken voor de companie, ik mag Christian danken voor het naar huis brengen

Mijn volgende 100 is weer in Brugge: de Nacht van WestVlaanderen op 19 juni.

Het was een mooie dag om te wandelen. Een heerlijk zonnetje, wat is dat genieten.
Zo over de dijk stappen, en dan de bloeiende boomgaarden zien. En nog beter, er dwars doorheen.
Eigenlijk wil ik op zo een dag wel de 32 km stappen, maar het is er niet van gekomen. Ik had wel tijd genoeg om in Boekhoute te genieten van de bloeiende lente.
Het dorp zelf oogde wat vreemd, omdat de BOU-8 er zo pover bij ligt. Hoewel het vissersvaartuig al lang niet meer gevaren heeft, is de boot wel aan onderhoud toe. En de straten rond de kerk worden opnieuw bestraat.
De wandeling was  een organisatie van wandelclub De Trekvogels. De bloesemtocht is heel toepasselijk de naam van de tocht want de boomgaarden van het dorp staan in volle bloei. Boekhoute is ook de polders, en die zijn nu geploegd en geëgd, terwijl ook de aardappelen al gepoot zijn.
Graag had ik ook nog het traject naar de Doornendijk gestapt, maar daarvoor ontbrak me de tijd. Ik hoop nu maar dat er iemand met een digitaaltje was, die de foto's op het web zet.

Het is nu al goed wandelweer. Handschoenen en muts zijn overbodig.
Een vaste waarde in mijn wandeltochten is de Doornendijk. Als een wandelclub die bewandelt, dan wil ik er ook bij zijn. Ook op zaterdag de 28ste februari dus, want dan richtten de Trekvogels hun Doornendijktocht in. Het is wel een flink eind om er vanuit het dorp van Boekhoute naar toe en doorheen te wandelen. De lus is al gauw 8 kilometer. Maar het loont de moeite. Ook wandelaars die zich gewoonlijk beperken tot trajecten van zo een 4 à 5 km, maken een uitzondering, en doen vandaag wat meer. Omdat de koude zo lang in het land bleef, staan de struiken, en bomen op de dijk er naakt bij, waardoor de geulen zichtbaar zijn.
Boekhoute was ooit een vissershaven. Ik ga altijd speciaal ook naar de BOU-8 kijken, een boot die nu op het droge in de dorpskern ligt. Vlakbij is het kasteel Ter Leien nu ook beter te zien dan later in het jaar, als bomen en struiken weer in blad staan.
Boekhoute is ook polders. Een wandeltocht hier heeft dan ook altijd een tocht door de polders in zich. Op het einde stappen we langs de fruitbomen. De Trekvogels hebben ons weer een mooie afwisselende tocht bezorgd.

Vandaag wandelde ik in Boekhoute. Ik wandelde in een tocht die door de Trekvogels ingericht was. De garnaalfeesten vormden de gelegenheid en de aanleiding van deze tocht.
Gîrnaert noemen ze de garnaal hier. Na de tocht is het dan even goed verpozen in de tent van de Kring aan de kerk van Boekhoute, zo vlak bij de BOU-8.
Ik genoot er van een heerlijke garnalenschotel, met een garnalenbiertje erbij. Echt lekker.
En met een hartverkwikkend lied erbij, is het dubbel genieten.

Bij de Trekvogels zag ik 2 interessante tochten voor 2008.

• Begin juni: een 100 km tocht in samenwerking met de Brugsche Globetrotters. Daar kan ik dan spijtig genoeg niet bij zijn, want dan ben ik in Italië.
• Begin juli: de tweede editie van de Ezeltocht. Dit is een 50 km tocht in de nacht. Die wil ik niet missen.

Eeklo is een goede uitvalbasis voor wandeltochten. De parcourmeesters kunnen er hun wandelingen langs verschillende kanten uitpijlen. Ze kunnen ons door de open gebieden, met zicht op de 3 windmolens zenden. Of ze kunnen ons richting het Leen brengen, of ze gaan naar het oosten op zoek naar de bossen van Lembeke. Hoe ze hun scenario opbouwen is dus een beetje afwachten, maar dat het goed zal zijn is zeker.
Met veel plezier neem ik dan ook de bus naar Eeklo. Het is zaterdag 17 november. De velden zijn nog wit berijpt, maar de zon komt al op. Ze geeft wel geen warmte maar wel veel licht. En het voelt zo zalig aan.

In het startlokaal zie ik dat we 3 afstanden hebben en dat deze richting Lembeke gaan. Langs een parkachtige woonbuurt, komen we in een meer landelijk gebied. We passeren de Koude Keuken. Echt, dit is de naam van de wijk hier. Gelukkig hebben we handschoenen aan, en een muts. Maar het vriest niet meer. Ik denk dat het zo een 5 ° is. En we komen de Lembeekse bossen in. Hier en daar is het wat modderig, maar het is niet moeilijk om langs de kant vaste droge paden te volgen. Het bos is licht. De takken zijn bijna bladerloos. De bladeren vormen een zachte mat, waarop het heerlijk verend stappen is. Het is nog herfst, dat zien we ook aan de verschillende paddenstoelen in de wegberm. In de horeca-zaak Nele, hebben we de eerste rust. Met "we" bedoel ik de wat langere afstanden. De kortste afstand heeft ons al lang voordien verlaten. Ik heb zelf voor de grootste afstand gekozen en krijg dan ook nog een extra traject van zo een 7 km door de bossen en langs de Antwerpse Heirweg. Op verschillende plaatsen is die oude weg nog een pure zandweg.

Bij mij 2de rust trakteer ik me op appelgebak en koffie, en dan weer verder langs de warande, ik bedoel de woudrand. De vrolijke café dame, Clara Galette, kijkt van op haar sokkel glimlachend naar al die wandelaars. Zo naderen we weer het stadje. Eerst hebben we nog een rust in tennisclub, dacht ik, maar ik twijfel nu. En na nog een ommetje hier en daar zien we weer de ingepakte toren. Langs de sportterreinen kunnen we terug naar het schooltje waar we gestart zijn.
Voor mij was het een dichtbij wandeling. Ik babbel nog met een wandelaar uit Lier, en een wandelaar uit Sint Truiden. Die mensen kwamen van ver. En zij hebben veel genoten zeggen ze, want onze manier van praten is toch anders dan de hunne. Het was de moeite waard om van zover te komen, vertellen ze mij. Nu de wandeltocht heeft me ook deugd gedaan.