Op de stoep bij Gwy

Na al het gefeest en de nieuwjaarrecepties is het goed om weer eens te gaan wandelen. Zo op de 1ste zondag van januari is er al een ruime keuze. Ik kies voor een tocht, waarvan ik op voorhand weet dat het een goede tocht zal zijn: de nieuwjaarstocht van de PWC van Merelbeke.
Het is zo een tocht waar ik veel bekenden ontmoet en de nieuwjaarswensen zijn dan ook niet uit de lucht. Wat kan men een wandelaar beter wensen dan een goede gezondheid. Met een goede gezondheid kunnen we veel wandelen. En omgekeerd als we veel wandelen blijven we gezond op stap.
Het is vanuit De Pinte dat we starten. Alle afstanden starten te samen. We passeren mooie huizen, met kunstwerken in de tuinen. We kijken uit naar de tuinen die er zelfs op zijn winters mooi bij liggen. En snel zijn we het dorp uit. Ik heb voor de 21 gekozen. Nadat de 7 zich afgesplitst heeft, worden de 15 en de 21 in de richting van de bossen van Nazareth gestuurd. Als wandelaar hebben we het gemakkelijker dan de mountainbikers, maar ook voor ons is het uitkijken om tussen de plassen en het slijk te laveren. Zo een beetje avontuur geeft de wandeling toch altijd wat meer. Later hebben we het ook nog even moeilijk. Een jogger schuift uit, maar kan zich gelukkig recht op houden. De zon schijnt in ons gezicht.. Het is uitkijken naar de wandelpijlen. Gelukkig is er uitermate goed bepijld, met geregeld een pijl ter bevestiging dat we op de goede weg zijn.
In Eke hebben we in een voormalige brouwerij de 1ste rust en controle. De 15 km wordt van hieruit naar de Moerkensheide gestuurd. Wij, van de 21 hebben hier een mooie lus in de richting van Gavere. Nu mogen we een stuk langs de Schelde stroomopwaarts wandelen en dan buigen we af om via open landschappen weer naar Eke te stappen.
In Eke is het dan voor mij de 2de rust. Dat is tijd om soep te kopen, en de lunch te eten, voor mij althans.
Nu gaat het naar Moerkensheide langs open velden en een groot watervlak. Hier is meer nieuwbouw. Mooie woningen, het zien waard, soms met ingenieuse dakconstructies, staan naast eeuwenoude boerderijen.
De laatste kontrolepost is op het terrein van de scouts. Hoeveel generaties scoutleiders zouden op Moerkensheide gevormd zijn? Nu is het voor de wandelaar de rustpost. En dan trekken we even doorheen de bospartij, waarbij we handig de modderbrij ontwijken.
In het laatste traject is het druk. Alle afstanden wandelen nu te samen. Dat valt op als we in ganzepas langs nauwe wegjes stappen. Wandelen is wel sport, maar geen wedstrijd. De traagste bepaalt in deze omstandigheden het tempo. De snellere stappers houden hun tempo in.
En daar komt het einde weer.
Op zo een nieuwjaarswandeling nemen de mensen na de afstempeling ruim de tijd om op clubgenoten en kennissen te wachten.

Hierbij ook van mij: de beste wensen voor 2008.
Wandel ze, dan blijf je gezond

2008-01-06 De Pinte

Vandaag is dan mijn wandeljaar 2008 van start gegaan met een deelname aan de Nieuwjaarstocht van de PWC Merelbeke. De start was in De Pinte.

En het was een goed begin. Zoals we van AKTIVIA-wandelingen gewoon zijn: kwaliteitsvol, goed georganiseerd. Het weer zat ook mee. Wel nog een beetje nachtvorst geweest waardoor wat gladde plekken op de wegen een jogger lieten uitschuiven. Naarmate de dag vorderde steeds wat heerlijker, en zonniger.
Het is zo een tocht waar ik voornamelijk voor de ontmoetingen heen trek. Maar dat neemt niet weg dat ik er kom wandelen, en een goed parcours weet te waarderen. De Pinte ligt nog dicht bij Gent, wat goede verbindingen met het openbaar vervoer betekent. En De Pinte ligt ver genoeg van Gent om rustig en landelijk te zijn. De parcoursuitzetter wist de wandeling meesterlijk op te bouwen.
Het was weer de moeite om er bij te kunnen zijn.

Klik op de foto links voor mijn korte foto reeks.

Vandaag is het Drie Koningen. De wijze mensen zijn weer op stap. Wijze mensen, blijven niet binnen zitten, die gaan trekken.
Ik ga weer eens in De Pinte wandelen. Het zal zo een tocht worden waarin we gezellig veel handen kunnen schudden, en elkaar een goede gezondheid en een goed wandeljaar wensen.
Ik stap bij de postiljon. Klik hier voor hun website.
Als ik mijn verslag van vorig jaar herlees, heb ik nog meer redenen om de autobus naar De Pinte te nemen en de Viggaaltocht mee te stappen.

Wat een wandeldag vandaag. Mijn eerste winterse tocht dit jaar. Het was een mooie tocht rond het vriespunt, langs bevroren plassen en wit berijpte velden. Dat betekende natuurlijk wel dat de wandelaar een muts en handschoenen nodig had. Dat deed deugd zo onder dat winterzonnetje. En dat zag je aan de mooie blijde gezichten.

Ik had de autobus naar Zwijnaarde genomen. Vanuit dat dorp starten vandaag, op zondag 18 november, de Viggaaltochten van de PWC. De tocht, het parcours, de inrichting zijn een ware eerbetuiging voor Maurice De Bruyne. Het is mooi om op zo een manier deze stoere boom van een man, die de wandelclub uitbouwde, te herdenken.
Uit de verschillende uitgepijlde afstanden kies ik de wandeling van 13 km. Via smalle brandgangen, doorsteekjes en achterafjes worden we het dorp uitgeleid naar Zevergem. Na de rust ginder wordt de 20 km naar rechts geleid. Drie joggers kiezen deze pijlen. Ik kies de pijlen die naar links wijzen ( de 12, en de 2x20.)

Dan komt een verrukkelijk mooi stukje. We zijn hier aan de Blijpoel waar de wandeling van het Doornhammeke begint. De wandeling passeert de meanderende Scheldearmen. De lage winterzon, weerspiegelt zich in de vissersputten. De struiken en de bomen aan de kant van het water, zoals de zwarte els, geven geweldig veel mooie uitzichten.

Deze slingerende paden worden afgewisseld met rechte stukken, waar we links de oude Scheldetakken zien, en rechts de kaarsrechte huidige Schelde. De vogelspotters met hun fotocamera's met enorme lenzen zijn hier ook. En op de rechte stukken willen de wielrenners ook op deze zonnige winterochtend van hun sport genieten.

Op de Hondelee hebben we de rust in een oude boerderij. Aan de foto's en affiches te zien zijn we in de kantine van mensen die geweldig veel van honden houden. De korte en langere afstanden delen deze rust. De 6 km is geschikt voor buggies, rolstoelen, en mensen die van een gemakkelijk traject houden. De langere afstanden buigen dan weer af, voor een avontuurlijke stukje langs het water.
Ik krijg het er warm van. De muts en de handschoenen doe ik nu maar af, en die gaan de rugzak in.

De wandeling loopt nu op zijn einde. Nog even een rondje om de kerk, en we zijn weer waar we begonnen zijn.

Het was voor mij een wandeling in de vroege ochtend. Ik kan de mensen die later starten vertellen, dat hun een mooie en goede wandeling wacht.

Vandaag hebben we nu thuis een verjaardagsfeest. Eerst wat frisse lucht halen in Zwijnaarde in een korte wandeling bij de Postiljon.
Zij organiseren hun Viggaalvriendetocht. Ik zal deze ochtend er voor de 12 km kiezen, en hoop dat de wandelpijlen mijn voeten langs de meanderende Scheldearmen zullen brengen.

http://www.pwcmerelbeke.be/page2/page2.html

2 september 2007. De eerste zondag van de septembermaand is het de tofste zondag van de maand. Op die zondag is het De Gordel, het fiets- en wandelgebeuren rond Brussel.  Dit jaar kies ik er niet voor. Ik kies voor de Merelbeekse wandeltochten. Met een vroege bus rijd ik er naar toe, en kan om 8u30 al aanzetten voor de 42,6 km.  Dat wordt een flinke wandeldag. Het is goed weer, en al een hele tijd droog geweest. Ik stap in het begin een eind met wat clubgenoten en nadien wissel  ik van gezelschap. Ook dat duurt niet lang, want mijn wandelmaat heeft een korter traject dat hem naar Bottelare brengt. Mij traject voert naar Munte, gedeeltelijk over de GR122. In Munte is het een komen en gaan. Ik ontmoet er Marc, met wie ik de Gilboa Mars in Israel gestapt heb. En ik blijf ook wat praten met de mensen van onze buurclub: de Trekvogels. En dan weer rond in een puur landelijke lus, waarbij een reeks (militaire ? ) antennes omcirkeld worden. Het is nu voor een stuk de Assel kouter wandelroute (zie voor deze tocht ook de tekst van Ambigirl op: http://ambigirl.skynetblogs.be/post/4874198/asselkouter-w... )
Na een 2de keer rust in Munte gaat het nu richting Bottelare. De bredere aarden landwegen maken nu plaats voor de smalle kerkpaden, en zo komen we aan het dorp. In Munte had ik al soep gedronken, en dat doe ik nu weer. Met een broodje prepare erbij. Het is middag, en volgens het schema heb ik 18,4 km afgelegd. Nu krijgen we een lus die met huizen kijken begint maar ons dan ineens in het Bruinbos brengt. Verrukkelijk. Het pad is overigens voorzien van houten balken, wat het wandelen gemakkelijk maakt, op stukken die anders misschien onbegaanbaar zouden zijn. In de Makkegem straat kreeg ik echter last van zinsverbijstering. Zie ik daar in de tuin een tijger ? Dat er in het Land van Rode roze olifantjes rond lopen wist ik wel, maar ook tijgers ??? Nu het antwoord was wat eenvoudiger. De parcoursmeester leidde ons langs een van de plekken “Culturode”, en die tijger was het werk van een Schelderoodse kunstenaar. Bij de volgende rust trakteer ik me maar met een Delirium Tremens. Niet duur trouwens. De mensen van de wandelclub hanteren democratische prijzen.
Los daarvan spreekt het me geweldig aan dat zoveel mensen, die ik als wandelaar ken, nu als helper bezig zie. Het is echt plezierig, zoveel bekende gezichten te zien in een andere rol.
Weer weg. Nu gaan we via het Gentbos, dan langs een parkachtige woonomgeving en Kwenenbos richting Scheldevallei. Op de Groenendael weer rust. 30 km zit er op, en nu hebben we van de 42 nog een extra lus richting Schelderode. Ik kom vrijwel geen wandelaars tegen in deze lus. Wel veel fietsers. De Witte Wachter = de Schelderomolen trekt veel volk. De bovenkruier is bevlagd en versierd.
Na een laatste rust gaat het nu weer naar de start in Merelbeke. Eerst langs oude Schelde armen en dan langs de huidige Schelde. Tot op het laatst krijgen we smalle grintwegjes voorgeschoteld.
Mens ... dat was een wandeling om van te genieten. En we hadden het weer wel mee ook.
De URL van de wandelclub is: http://www.pwcmerelbeke.be/

Er zijn zo een aantal redenen om de eerste wandeling in het nieuwe jaar dicht bij huis te maken. Een ervan is ongetwijfeld de kans dat men veel vrienden  en kennissen  ontmoet. En elkaar het beste wensen  is dan mooi en heerlijk en hartverkwikkend.
Met een paar Gentenaars zijn we op bus 76. Reisdoel is De Pinte. De PWC richt ginder haar Nieuwjaarstochten in. Zo ‘s morgens is er al veel volk in de zaal. Dat wordt handje schudden, en ook de rest van de dag.
Kwartels, WAK-kers, Postiljonners, Florastappers, Reigerstappers, Zwalmvrienden en heel wat andere wandelaars uit Gent en omgeving zijn er. We hebben geluk met het weer. Gisteren goot het nog. Vandaag probeert een mager winterzonnetje er door te komen.
We trekken het dorp uit en komen snel aan de bossen van Nazareth. Het is een mooi traject. Niet moeilijk en door het gebabbel ben ik voor ik het weet in de rustpost. Die is gevestigd in De Zwaan in het dorp van Nazareth. Na de natuur krijgen we nu onze dosis cultuur in de vorm van poezie en beeldhouwwerken. En aldra wandelen we weer door een grote dreef. De mountain bikers zien er maar modderig uit. De runners  kunnen zich net als wij, de wandelaars, redelijk proper houden. Ik zie dat de runners die ons voorbijstaken aan de sporthal hun rust hebben.
Vooraleer we weer de natuur intrekken worden we nog vergast met de aanblik van bewegende constructies, in sterk gekleurde verfsoorten waarmee iemand zijn tuin opsiert.
Terwijl we zo weer richting De Pinte stappen, hebben we nu wat moeilijker wegen, net als de 12 km zich bij ons gevoegd heeft. Overigens, ik heb voor de 23 km gekozen. In de tweede rust op Moerkensheide is het druk. Het kost even moeite op een zitplaats te vinden. Nu ik blijf niet lang en we wandelen verder. Hier is het de hoge mast van de MAKRO die aan de einder priemt. De kortere afstanden buigen dan naar links, en wij van de 23 mogen langs het Mierengoed. Voor mij zie ik alleen maar ruiters. En later nog, aan de Zevenster zijn er nog meer paardensporters. In een moeilijk begaanbaar stuk wordt ik ingehaald door een wandelaarster. En terwijl we het over onze wandelplannen voor 2007 hebben, bereiken we weer de startplaats.
Dat was nu een goede opening van het jaar. De dames die pannenkoeken verkopen hebben veel succes.
Bekijk de fotoreportage van Noel Vanderbeken, op Wandelmee
Lees de website van de wandelclub: http://www.pwcmerelbeke.be/