Op de stoep bij Gwy

Freek de Jonge zingt over Zelzate: Drink geen Spa, ga naar Zelzate, les je dorst daar uit de sloot Er is leven, er is leven na de dood. Ik had het liedje als oppepper op mijn MP3 speler staan.

Gisteren heb ik thuis moeten blijven. De reden daarvoor is nogal onnozel: ik geraakte niet van de W.C. af.

Sinds ik me uit het actieve economische leven terug getrokken heb, ga ik vrijwel iedere maandag morgen naar de markt. Ook vandaag. Vanmorgen kwam ik dan verschillende wandelaars tegen. Je kent dat wel: Straffe verhalen uitwisselen. Vertellen waar we het moeilijk gehad hebben. En niet het minst, ook  onze bewondering verwoorden voor de organisatie en de sympathie van de niet-wandelaars.

Iedereen die ik tegen kwam wist het nu al zeker: Volgend jaar doen we het weer.

---

De foto hierbij heb ik geplukt uit de blog van Ludo. Ludo is een sympathieke sporter. Hij had zich na zijn aankomst strategsich opgesteld, zodanig dat hij tal van mensen kon fotograferen en feliciteren.
Ludo blogt op skynet: http://ludo-depoortere.skynetblogs.be/

In Branst nemen we een lange pauze. We hebben afgesproken dat Thomas ons rond 5 uur komt halen. We moeten dan ook niet te vroeg aankomen. op het controlepunt is het aangenaam wachten. We zitten toevallig op een plek waar we de wandelaars het loopbrugje zien oversteken. De ene gaat er om zo te zeggen al dansend over, de andere heeft de balustrade nodig om zich vooruit de trekken. Maar wie wil om 4 uur 's middags, op 5 km voor het einde opgeven? Als je al 95 km van de voettocht achter de rug hebt en nog 5 uur de tijd, dan zou je zelfs al kruipend nog naar Bornem geraken.

Er zijn al veel wandelaars aangekomen. Via de GSM heb ik al van verschillende vrienden en wandelmaats vernomen dat ze er zijn. Ik kan ze al proficiat wensen. En als er dan ook nog een clubgenote passeert,  wensen we elkaar succes.

Nu ik toch recht sta,  gaan we verder. Het is toch ongeveer tijd om weg te gaan.
Naar boven de Schelde dijk op. Op het gemak weer op tempo komen en dan de woonwijken in. De plakkaten van 5 km, 4 km, 3 km enz. maken de laatste kilometers licht. We wandelen in brede straten die volledig verkeersvrij zijn. In tegengestelde richting lopen wandelaars met hun ananas. Straks dragen we die ook. Er zijn ook de supporters die hun wandelaar tegemoet stappen om met hen dan een eind mee te wandelen. Langs de kant van de weg hebben de buurtbewoners tafeltjes buiten gesteld met fruit, met snoep, met water. Dat alleen is al een aanmoediging.
En naar het einde toe stappen we tussen de nadarhekken. Erachter staan de toeschouwers en de supporters. De medeleden van de wandelcub applaudiseren en wensen al op voorhand proficiat.

De laatste bocht om. Even het been opheffen om de veterchip te laten losknippen. We krijgen de ananas. Dat stuk fruit heeft nogal wat symbolische waarde. Bij het binnenkomen in de tent geven we de veterchip af. Die houden de vriendelijke medewerkers even tegen een speciaal toestel, en dan gaat de chip de doos in, en rolt ons diploma uit de printer. We krijgen onze medaille. Bij Heiko staat er "3" op. Ik krijg het cijfertje "4" . Volgend jaar ga ik voor het cijfertje "5".

Thomas staat ons op te wachten. Hij neemt even snel een foto. We zijn vermoeid, heel moe. Maar evengoed trots en voldaan. We hebben de uitdaging aangedurfd en we hebben het gehaald.

De records sneuvelen nogal. En ik heb het niet over de Olympische Spelen in Peking. Neen ik heb het over de Dodentocht.
Het begon al goed. Onze minister-president Kris Peeters mocht het startschot geven voor een record aantal deelnemers. Ik keek onder het gaan wat naar de spandoeken van de deelnemersaantallen. Het laatste getal dat ik gehoord had was 9300 en zoveel. Dat getal was nog nooit bereikt. (Uiteindelijk zouden er 9597 ingeschreven deelnemers zijn)
En daarna bleef alles goed gaan. De nieuwe methode van scannen werkte goed, Wel zo gemakkelijk, gewoon over een mat lopen, in plaats van een kaartje laten knippen, of een streepjes code laten onlezen.
En het weer zat ook mee. Geen regen, het bleef droog. We hebben het al anders mee gemaakt.

Deze Dodentocht wordt een echt succes. Ik werd het gewaar aan de collega wandelaars naast mij. De stemming was er goed in. Er werd goed doorgestapt. Iedereen bleef vrolijk ondanks de vermoeidheid. Als er een vriend of een kennis moest opgeven, werd hij of zij getroost en erop gewezen dat hij of zij toch opnieuw een persoonlijk record gevestigd had. Ja 100 km is niet niets, en je hebt toch ten minste geprobeerd.
Bij de aangekomenen sneuvelden de persoonlijke records. Het is wel geen wedstrijd, maar het doet toch deugd als men het beter doet dan het jaar tevoren.
En naderhand hoorden we ook dat er ook een nieuw record van het aantal aangekomenen was. 5848 hebben de 100 km volledig uitgestapt.

Mijn relaas van de 1ste 95 km van de Dodentocht 2008. In het begin kiezen we voor een snelle aanpak. Na het startschot is het wat aanpassen, wat zoeken vooraleer we op kruissnelheid komen. Dat heeft daarnaast het leuke gevolg dat je dan deze en gene goede dag kan zeggen, en een beetje mee kan babbelen. Al pratend stappen we flink door. De meute rekt zich in een snel rekt snel uit. Niet het minst omdat de snelle jongens en meisjes al aan het lopen zijn. Heiko heeft dit jaar niet de loop strategie gekozen. Dit jaar zouden we tesamen blijven en tesamen aankomen. Voor het nachtelijke gedeelte niet verpozen, gewoon rap doorstappen. Maar niet alles geven natuurlijk, wel wat reserves houden. Dank zij het systeem van de veterchips zijn er nergens wachtrijen bij de scanning. Ook aan de bevoorradingsposten schuift alles goed door.  Iedereen kan aan zijn eigen tempo wandelen, voor zover men een eigen tempo heeft, natuurlijk. Onze eerste zittende rust nemen we in het donker. Aan de kerk van Ruisbroek is het een kenmerkende doorgang naar de rustplaats waar we dan ook even blijven zitten om een graankoekje te eten en koffie te drinken. Daarna stappen we door naar Breendonk. Breendonk is met haar brouwerij een beruchte plek in de Dodentocht. Het is de brouwerij van de Duvel. Even blijven zitten is hier altijd tof omdat je met zo geweldig veel mensen kan babbelen. In de Dodentocht zit er geen wedstrijdelement. Tijdens de tocht kan je de tijd nemen om met wandelmaats te babbelen.
Groepjes die een deelnemer kwijtgeraakt zijn, hergroeperen zich hier.
En weer verschiet ik ervan, hoeveel kennissen van buiten het wandelmilieu er aan de Dodentocht deelnemen. De ene doet het voor de sportieve uitdaging. De andere voor het goede doel. Ieder heeft zijn reden. En stapt door. Aankomen is belangrijk. We hebben nu een flink lang traject naar Steenhuffel.
In een grote hal van de brouwerij Palm hebben we de grote rust.  We nemen wat sandwiches en koffie en zoeken een plaatsje om te zitten. Hier krijg ik het even beroerd. Geloof het of niet, ik dreig weg te draaien, flauw te vallen. Terug naar buiten, en na vijf minuutjes is het over. Gelukkig maar, want we zitten hier nog maar aan de helft. Weer binnen, haal ik mijn bagage op. Even een verse T-shirt aan, verse sokken ook. Alles voelt weer goed aan. Ik haal toch nog even voor ons een extra beker koffie. Ondertussen kom ik wandelaars tegen die ik al meer dan een jaar niet meer gezien had. Ze hadden inderdaad een jaar niet meer gewandeld, maar ze wilden de Dodentocht nog eens meestappen. Ze willen nog eens afzien,  zeiden ze.
Een andere wandelaar is net grootvader geworden, van een tweeling. Nu kunnen we hem proficiat wensen wegens de geboorte. Het geboortesuiker smaakt extra goed in zulke omstandigheden.  Voor de Dodentocht zelf houden onze planning aan, en vertrekken.
Het is ondertussen dag geworden. De nacht is voorbij. Aan de toiletten is het nog even aanschuiven, en dan zijn we echt weg voor de tweede 50 km van deze tocht.
Ik hoor van een medewandelaar dat er in de rustpost verschillende mensen echt flauw gevallen waren. Het Rode Kruis zal hier wel zijn werk gehad hebben. Het verschil tussen de koude nacht en de warmte binnen deed het verschillende mensen benauwd krijgen. Afin ik was niet de enige. Ondertussen zouden er al 1800 opgevers zijn.
Nu we aan het 2de gedeelte bezig zijn, zijn de trajecten korter. En we zien weer waar we lopen. En we zien ook elkaar. Dat is veel plezanter op die manier. Je voelt ook dat je wat aan elkaar hebt. De ene wandelaar spreekt de andere wandelaar moed in. Je tracht ook van alles het goede te zien. Het zijn geen venijnige kasseien waar we over lopen. Neen het is niet de hel van het noorden. Ja het is een hemels bed om onze vermoeide voeten te masseren.
Over massage gesproken. We zien dat de verzorgingsteams van verschillende wandelteams ook de massagetafels hebben klaar staan.
In Opdorp ziet mijn zoon dat hij een flinke blaar heeft. Aaaj .... dat blijft voor hem nu nog 30 km geforceerd wandelen. We passen onze techniek aan. Bij de rustposten stapt hij door om geen snelheid te verliezen. Ik rust wel en ik haal hem dan later weer in.
Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Gelukkig is er de GSM om contact te houden met elkaar.
Thuis, bij familie en bij kennissen volgen ze ons op de tracking. Ze zien hoe onze snelheid teruggevallen is, en telefoneren of SMS-sen om ons te steunen, terwijl wij zo door Klein-Brabant stappen.
We liggen ruim op schema, en in Branst nemen we een lange rust. Kwestie van fier en opgelucht de laatste 5 km af te leggen.

We gaan er weer voor. We zijn naar Bornem toe. Lekker sportief wandelen. Een kwestie van volhouden. We gaan ons niet kapot stappen, maar we willen wel de voettocht volledig afleggen natuurlijk.
Ben je nieuwsgierig hoe we deze 100 km door stappen ?
Er zal allicht een webcam zijn.
En je kan ons en de andere wandelaars volgen via de tracking, op de site van de  100 km Dodentocht Kadee Bornem En er is zelfs een SMS dienst.
Het is hier niet zoals op de Olypische Spelen. Hier is meedoen dat telt, niet de plaats op het podium. Iedereen die de Dodentocht uitstapt voelt zich een winnaar.
Steun ons, moedig ons aan. Zend een opwekkend SMS-je.

 

Op 8/8/8, 8 augustus 2008 is het weer de Dodentocht.

Volgende week op zaterdag 9 augustus rond deze tijd hopen we al thuis te zijn, van de Dodentocht.
We = ons gedrieën.
Links op de foto, zit  ik. Ik doe voor de 4de keer mee.
In het midden Thomas. Hij gaat voor de 1ste keer mee. Hij krijgt onze volle steun.
Rechts Heiko. Hij doet ook voor de 4de keer mee. Daarvan heeft hij er 3 uit gestapt. Vorig jaar was hij zo snel dat hij reeds voor de middag in de tent te Bornem aankwam.
Dit jaar, gaan we als een team. We mikken erop om zo samen rond vijf - zes uur aan te komen, na de 100 km afgelegd te hebben.

En wat zat er in mijn post vandaag?

Een brief vanuit Bornem deelt me al mee dat ik mijn chip mag afhalen. En dat kan al vanaf zaterdag 26 juli.
Ik heb dit jaar als nummer 344 ontvangen. De foto hiernaast is van vorig jaar.