03-09-13

Kaailopers stappen de OXFAM trailwalk

kaailopers,oxfamTrailwalk voor rechtvaardigheid

Meestappen in de OXFAM trailwalk, dat doet een mens met veel plezier.
Marleen was de kapitein van team 27, het team van de kaailopers. Het team nam deel aan de editie 2013 van de OXFAM trailwalk. De 6de keer al dat OXFAM die veeleisende tocht inrichtte. Dat was op 24 augustus. 

De OXFAM trailwalk is een gebeurtenis die het gewone overstijgt. Er aan mee doen houdt een dubbele uitdaging in.
De eerste uitdaging omvat het inzamelen van sponsorgelden. Dat was voor onze kaailopers al goed gelukt.
Met vertrouwen zagen we de tweede uitdaging tegemoet: 100 kilometer wandelen over ruw en woest terrein. Marleen had haar team in ieder geval goed voorbereid. 4 verschillende mensen smeedde ze samen  tot een goed team. In een aantal trainingswandelingen en zelfs een trainingsweekend  vormde ze haar groep rond een kern van wandelaars uit Temse, tot een geheel. Zij had er zorg voor gedragen dat we de tocht  als team volledig zouden uitstappen. Het wandelteam bestond naast Marleen uit Hugo, Jan en Guy. Voor ondersteuning konden we rekenen op Martine, Jos en Pieterjan.

De dag voordien 

Met het volledige team de volledige 100 km uitwandelen, daarvoor trokken we naar Eupen.
Vrijdag 23 augustus was het zover. Met één auto reden we naar Duitstalig België. Op de zetels en in de koffer lagen de tenten, en ander gerief. De rest van het gezelschap kwam met de trein.  Vrijdagmiddag plaatsten we onze tenten op een voetbalterrein dicht bij de startplaats in Eupen.
Als ons bivak klaar was stapten we naar de sporthal van Kettenis. We meldden ons aan, babbelden met kennissen, en dan schoven we aan voor de BBQ.
Nadien bleven we nog wat praten, maar niet te lang. Onze wekker zou de zaterdagmorgen om 5u30 aflopen.

Het begin

DSC08464.JPG

’s Morgens in de vroegte kropen we uit de tent. We hadden  4 kleine tentjes voor ons stapteam en ondersteuningsteam. Met 7 waren we: 4 wandelaars en 3 supporters. 

De wandelaars hadden hun ontbijt, een overvloedig en gezond ontbijt voor de start. De supporters moesten nog even wachten tot de eerste rustpost. Nog heel wat teams moesten zich de zaterdagmorgen nog inschrijven. Uiteindelijk zouden we met 1080 wandelaars starten op klokslag 7 uur.
Fris en uitgerust legden we de eerste kilometers snel af. Na zo een 7 kilometer bereikten we de Talsperre voor de eerste scanning. Hierna viel de wandelmeute een beetje uiteen. Het werd een stuk van meer dan 13 kilometer, hoofdzakelijk naar boven. Klimmen dus. Soms in ganzenpas langs nauwe paadjes. Soms langs bredere groene graswegen, die gelukkig gemaaid waren. Onderweg genoten we van de prachtige uitzichten en natuurlijk ook van de vele contacten met andere wandelaars uit alle delen van het land. We staken de grens naar Duitsland over en bereikten iets na elf uur het plaatsje Mützenich. Ons ondersteuningsteam wachtte ons op. Zij hadden een tafeltje en stoeltjes klaar gezet, en zo konden we van de koude maaltijd genieten, als waren we op picknick.
Dan weer verder door de Eifel. In Kügelscheid wachtte ons een waterpunt. Tijd om wat te eten en te drinken, en zeker ook wat zouts. Door wat chips te eten konden we het zouttekort aanvullen.
Ook kwestie van eens plat te liggen met de benen omhoog, om zo onze onderrug wat te sterken.
Dan weer verder, weer België in. Tot onze verwondering zagen we dan wandelpijlen en  –aanduidingen die niet de onze waren. Niet alleen wij waren aan het wandelen in de Hoge Venen. Er was ook een mars bezig van de FFBMP. Onder de slogan L’ Amitié par la Marche weet die federatie ook heel wat wandelaars in beweging te krijgen. Vriendschap daar draait het ook in een trailwalk om.
Na een wat lang uitgevallen rust in Sourbrodt stapten we dan verder naar Botrange, het hoogste punt van België. De helft van de tocht was gestapt. In Botrange moesten we evenwel onze rust noodgedwongen wat korter houden. Het ondersteuningsteam zorgde voor een lekkere spaghetti, en zo gesterkt konden we de tweede helft van de tocht beginnen.

De vermoeidheid slaat toe

DSC08485.JPGIn de Hoge Venen zelf werden we verrast door de regen. Net met het donker worden, met de invallende nacht  moesten we onze poncho aantrekken dan wel de paraplu gebruiken. De Bongard is altijd al een moeilijk begaanbaar traject, en nu zeker. Maar we versaagden niet en stapten verder. Gemakkelijk was het niet. We hadden meer dan 3 uur nodig om dit gedeelte van een goede 11 kilometer te stappen. En het bleef maar regenen. Gelukkig was er in de tent te Porfays plaats om te zitten, en na een soep stapten we de natte donkere nacht verder door. Na middernacht bereikten we de ruime rustpost van Drossart. 2/3 van de tocht gestapt. Nog 1/3 te gaan.
Het zeer lange traject, meer dan 13 km naar Gileppe, hebben we verschillende keren moeten onderbreken. Rusten om weer op kracht te komen.
Daar aan de stuwdam wachtte gelukkig het ondersteuningsteam ons op. Zij waren meer dan welkom.
De inrichters hadden massage voorzien. Jan maakte daar graag gebruik van om zijn rug te laten masseren. Hugo die tevoren geen hap meer door zijn keel kon krijgen, kwam er ook door.
En de nacht zou ook niet blijven duren.  We hadden nog 20 kilometer te gaan.
De wandelpijlen brachten ons langs nauwelijks  begaanbare paadjes naar het wondermooie dorpje Limbourg. Ook hier namen we ruim de tijd om bij te komen en het laatste traject aan te vangen.
We hadden 30 uur de tijd om de 100 kilometer te stappen. Het begon erop te lijken dat we die 30 uur inderdaad nodig zouden hebben.

Triomf

1174881_10151889082716383_1059168827_n.jpgGelukkig kregen we op het einde weer goede moed en de steun van ons support die de laatste kilometers mee stapten. Heerlijk om dan de aankomst te zien, om de tocht te beëindigen.
We zijn met vier begonnen. We zijn met vier geëindigd. Samen hebben we de tocht afgelegd. Samen laten we ons lauweren op het podium. 

Terugblik: eendracht en respect

Zo een tocht stappen is mentaal en fysiek zeer moeilijk en zwaar en daarom net is het uitstappen ervan zo heerlijk. Het op elkaar kunnen vertrouwen, elkaar ondersteunen dat bouwt op. Zo een tocht stap je niet alleen. Het zijn de solidariteit van wandelaars en ondersteuningsteam, en de aanmoedigingen van de volgers, die de groep naar de aankomst brengen. 
Velen onder ons zijn al vast besloten om ook volgend jaar de uitdaging opnieuw aan te gaan, een uitdaging voor een wandeltocht die meer dan buiten gewoon is.
Het onmogelijke wordt waar: we tonen door onze inspanning dat het ons menens is om armoede en onrecht uit de wereld te helpen. 

05:15 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kaailopers, oxfam

De commentaren zijn gesloten.