12-03-13

Winter in maart

IMG1261.jpg Het was nu toch even koud.

Maandagavond.

Gisterenavond kwamen onze GBL-groepen bijeen. Het sneeuwde. Het was min 3. De sneeuw bleef liggen. Ik vroeg me af of ik wel zou gaan, maar de lijnbus kwam mooi op tijd. Ik heb bewondering voor de chauffeur die door zo een weer met zijn autobus rijdt.
Terwijl ik op de bus zat, kreeg ik een telefoontje. Zou ik wel nog komen? - vroeg de inrichter van die avond over geloof, bijbel en leven. Er hadden al veel mensen afgezegd. 
Dat bleek inderdaad toen ik er aankwam. We waren met zo een derde van ons gewoon aantal. We hebben het trouwens niet te laat gemaakt, want het was traag en voorzichtig naar huis rijden.

Dinsdagmorgen

In de nacht was het blijven sneeuwen. Een sneeuwtapijt van zo een tiental centimeters dik bedekte de straten. Het autoverkeer kroop langzaam vooruit door de sneeuw. Zou mijn autobus rijden? We stonden met veel volk in het bushokje te wachten. De meesten moesten naar Gent. Ik moest naar Eeklo voor een bijeenkomst van OKRA academie.  
IMG1262.jpgGeen bus te zien. Na een half uur wachten, besloot ik nog hoogsten 5 minuten te wachten en dan onverrichterzake  naar huis terug te keren. En dan komt mijn bus af. Ik kon opstappen. De andere mensen moesten nog wachten op hun bus. Ik was alvast weg.
Langzaam reed de bus door de sneeuw. Er was nog nergens gestrooid, en als dat zo was, dan had het strooien nog geen effect gehad. 

Eindelijk op bestemming aangekomen, liep ik onmiddellijk het gebouw binnen en naar de vergaderzaal. Groot was mijn verwondering. De zaalwas totaal leeg. Had ik nu de verkeerde zaal genomen? Was ik de allereerste? Ik nam mijn telefoon om te zien hoe laat het was. Ondertussen zag ik dat ik een SMS-je gemist had. 
Ik opende het bericht. En wat stond daar?  Je kan het allicht vermoeden! Het was een mededeling van onze voorzitter dat de vergadering afgelast was. 
Ik dan naar de receptie. De mensen waren nog zo vriendelijk om een kop koffie te aan te bieden. Zo voelde ik het toch welkom.
Nu ik toch in Eeklo was, ben ik maar naar een patisserie geweest.  Naar Peter Dhaese. Daar heb ik dan mezelf getrakteerd met koffie en koeken. Iedereen in de verbruikszaal had het over het moeizaam verkeer, over de mensen die niet naar hun werk geraken, over schoolbanken die leegblijven, over goederenleveringen die niet doorgaan. Zo een onverwachte sneeuwval maakt de tongen wel los.

Afin, dan maar weer met de bus naar huis. Ik moest wel wat lang wachten, maar de autobus kon nu wel al vlot rijden. 

Het ergste is achter de rug. 

16:37 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.