21-01-13

De moedigen

euraudaxDe moedigen, de durvers, les audacieux. AUDAX-wandelen geeft dit weekend wel de gedachten van hun stichters opnieuw waar gemaakt.

Zaal Chanteloup, daar waar de wolf huilt, was de plek waar de mensen bijeen kwamen om aan een wintermars deel te nemen. Een mars van 100 km. Komt daar veel volk op af?

Toen ik in het treinstation van Verviers op de bus van de TEC stapte, waren daar al een koppel uit Doornik, een nog altijd jonge Aarschottenaar, een man uit Londen, die was met de Eurostar overgekomen.
Het was nog vroeg. In de zaal in Stembert waren de inschrijvingen nog niet begonnen, maar er zaten al wandelaars. Hardy uit Denemarken was er ook al. Het zou weer een internationaal gezelschap worden met ook Nederlanders, Duitsers en Fransen.

Om bij deze lage temperaturen te wandelen, moet een mens zich goed aankleden natuurlijk: dikke wintersokken in de bottinen, thermisch ondergoed onder de kleren. Een goede fleece en een gevoerde, waterdichte jas om het af te maken.

Bij de inschrijving lregen we het routeschema. Zo wisten we waar de bevoorradingen waren, en wanneer we bij onze bagage komen.

Na wat toespraken gaf Jacky om 14 uur het startsein, en weg waren we, met het fluo-vestje aan en de zaklamp mee. Stembert ligt wat hoger, en we mochten meteen afdalen in de richting van de Vesder, om dan aan een lange klim te beginnen. De baankapitein, bijgestaan door Frank om het tempo aan te geven, stapt flink door. Aan 6 km per uur berg op stappen, daar krijgt een mens het wel warm van. Sneller dan ik verwachtte hadden we al de eerste rust. Ons tempo lag inderdaad hoog. Bij de drank gelukkig ook warme koffie en thee. Dat doet wel deugd in zo een vriesweer. In de middag was het puur genieten van de besneeuwde panorama's, terwijl we over  besneeuwde ravels stapten. Het is in zo putje winter wel al vroeg donker. Als we in Petit-Rechain de caférust verlieten was de duisternis al ingevallen.
We trokken verder, nu naar de stad Verviers toe. Even was er onverwachte hapering. Een van ons, was ongelukkig te val gekomen, en had toch wel zijn neus gekwetst. Een Duitse wandelaar ondersteunde de gevallen Deen, en zo stapten we dan verder. Ik dacht nog, dat wordt een opgave bij de eerstvolgende wagenrust. Maar neen, gelukkig niet! De Deen herpakte zich en stapte verder. Bij de bagagerust op 40 km, waste hij alles goed af, en het bleek niet zo erg te zijn.

De winkelstraten van Verviers lagen er op zaterdagavond stil bij. We zagen nog wel waar de ijspiste en de kerstkraampjes gestaan hadden op de Place Verte.

Iets vroeger dan gepland kwamen we weer in de startzaal, waar we genoten van tomatensoep met belegde broodjes. En dan begin lus 2. Dat werd een lus van zo een 25 km, vijwel volledig verhard.
Natuurlijk! Bij een temperatuur van -6°C zijn zelfs de meest modderige wegen keihard bevroren. Het werd een koude landelijke route. Bar winterweer. De sterrenhemel verdween langzaam. Dat zou toch nog sneeuw worden.

Midden in de nacht waren we weer in Stembert. Nu namen we hier een lange rust van meer dan een uur. En met een goed gevulde maaltijd. Voor de nieuwsgierigen: kervelsoep, worst met boontjes, spek en aardappelen, fruitsalade als dessert en koffie om af te ronden.

Na die lange pauze konden we er weer tegen voor een nieuw traject van bijna 25 km. We wisten ondertussen hoe het verliep. Eerst een afdaling, dan een beklimming, dan een afdaling dan een beklimming. In dat traject stapten we o.m. door het industriële verleden van Verviers, met nadruk op de textiel, in het bijzonder op de wolverwerking. In dit traject hadden we naderhand weer een caférust op het terrein Les Tourelles.

Terugstappen naar Stembert viel me lastig. Ondertussen sneeuwde het weer en ik was de man met de hamer tegen gekomen. Dus de kap aan, en een red bulletje open getrokken.

Na het ontbijt zag ik die man met de hamer niet meer, en goedlachs stapten we de laatste ronde. Iedereen had precies weer energie. De pijnlijke hagelsneeuw deerde ons niet het werd een tocht in snel tempo. Of leek het ons zo snel omdat we al bijna 20 uur gestapt hadden? Het was tegen 10 uur in de ochtend toen we de tocht afrondden.

Het was een goed ingerichte tocht. Parcours mooi uitgestippeld, Wagenrusten op tijd en stond. Af en toe een rust waarbij we konden zitten. En lekker eten in de zaalrusten.

De winter kan ons niet deren, maar ik dronk toch wat extra koffie vooraleer de lange reis met bus en trein huiswaarts aan te vatten.

07:01 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Tags: euraudax

De commentaren zijn gesloten.