15-04-12

Van Francorchamps naar Mortier

Een sterke naam in het clubwandellandschap is de tocht van 55 km van Francorchamps naar Mortier. De inrichtende club is Mortier, c'est l'pied.

Gisteren was ik erbij. Het is een zware tocht langs moeilijk begaanbare paden en wegjes. En daarom een ware uitdaging voor de lange afstandswandelaar.

Met 259 zijn we op deze tocht gestart. Niet iedereen heeft de volle 55 km gestapt. Zelf heb ik er 35 km van gestapt. Maar ... Laat me bij het begin beginnen.

Zaterdagmorgen, na 2 uur en een 1/4 rijden kwamen we tegen 6 uur in de startzaal aan. Ginds in Mortier bekende gezichten, ondermeer: Claude van de Photos-Marches, Fernand,  onze goedlachse wandelnestor, de motards Jeroen en Kristel die in de buurt een chaletje gehuurd hadden.
Andere wandelkennissen waren al vroeger weg. Al drie bussen waren vertrokken. Wij zouden pas met de 4de bus richting Francorchamps vertrekken.  Iets na 7 vertrokken we, en na een rit van meer dan een half uur kwamen we in Francorchamps aan. De groep wandelaars viel snel uit elkaar. Wij waren bij de laatsten.

Het geeft zo een speciaal gevoel te voet over de piste te wandelen, waar anders boliden aan hoge snelheden racen. 
Vandaar trokken we de bossen in. Veelal langs GR-paden. Magnifique mais difficile was de doortocht van de vallei van de Hoëgne. Op sommige momenten zelfs gevaarlijk. Het is een wandelpad dat al sinds 1899 door vrijwilligers onderhouden wordt: vlonderpaden aanleggen. brugjes bouwen, passerelles voorzien. Chapeau voor die vrijwilligers!
In Gué namen we een rust in een chalet dat net open deed. Daarna stapten we verder naar Solwaster. De organisatie had een 8-tal bevoorradingsposten voorzien. Soms gewoon een wagenrust, soms in een garage, en ook af en toe in een zaal. Kwestie van eens te kunnen zitten.

Bij de afdaling naar de Vesder in Verviers Ensival geraakte ik bijna niet meer vooruit. Mijn rug deed pijn. Ik deed een kwalijke val. Daniel hielp me handje bij handje, voetje voor voetje vooruit. En eens beneden moesten we langs een moeilijk pad weer naar boven. Mens! Ik ben verschillende keren moeten stoppen om adem te halen! Eindeliijk bereikten we de rustpost. Wat mij betreft na 35 km het einde van de tocht. Nog kilometers erbij zouden voor mij niet meer doenbaar geweest zijn. Wandelen moet plezierig blijven. We zijn geen Afrikanen die door moslim-strijders te voet naar de schepen moeten stappen om in Amerika als slaaf verkocht te worden.
Na een cola stapte Daniel verder, allicht gelukkig dat hij weer een goed tempo kon nemen, en ik kreeg een goede stoel met leuning van de mensen ginder om mijn rug wat te laten steunen. Mijn dank daarvoor.

Een man van de inrichtende club bracht mij, en een andere wandelaar -  Gilbert had problemen met zijn been - met de auto terug naar de startzaal. Mijn dank ook hiervoor. Je moet het als inrichter maar bewerk stellen!

Het was 16 uur. Wel tof om zo al die wandelaars die wel de volle 55 km gestapt hebben te zien aankomen. Een proficiat voor hen. Ik weet dat het geen gemakkelijke tocht was.
Mijn bewondering ook voor de inrichters. Je moet het maar doen! Zo een aantal tochten op touw zetten! 4 km was de kortste tocht. 55 km de langste.

Klik links boven op de foto om mijn fotoreeks te bekijken. Evenwel voor foto's van de laatste 20 kilometers zal je wel naar de reeksen van andere fotowandelaars moeten kijken. Je vindt die ongetwijfeld via Beneluxwandelen of via Photos-Marches.

09:33 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mortier

Commentaren

Guy, laat die rug nu maar even op adem komen, je hebt er maar eentje en de 100 km Gildentocht van Vos Schaffen komt steeds dichter. Proficiat voor die 35 moeilijke maar o zo mooie kilometers

Gepost door: Smets Rene | 15-04-12

De commentaren zijn gesloten.