Op de stoep bij Gwy

Vandaag wandelde ik in Wervik. Daar in dat stadje aan de Leie wandel ik graag. De Leie splitst Wervik in tweeën: het Vlaamse Wervik en het franse Wervicq Sud.

Terwijl ik het parcours bekeek, beslisten een paar wandelaars om niet de 6, niet de 12, niet de 18 maar de 8 te stappen. Hoe deden ze dat? Wel ze stapten de laatste lus van de 18, een lus in Frankrijk.

Ik koos voor wandeling 18, een wandeltocht van 19,5 km. Na een koffie en een broodje zette ik aan. De wandelpijlen brachten ons naar de Balokken, dat is een eiland ontstaan door het recht trekken van de Leie en vormt nu een groene buffer tegen de blauwselfabriek.

Op het eiland was een rust voorzien, maar ik had eigenlijk nog geen zin om te zitten en stapte door. Verder slingeren door de Balokken. Bij het verlaten van het eiland kwam ik Marc tegen. We spraken af dat ik op de rust in Oosthove op hem zou wachten om dan samen de Franse lus te stappen.

Ik stapte toen net met een wandelaar van in de 70. Die had voor de 6 km gekozen. Liever zou hij 30 doen zei hij, maar dat kan niet meer. Maar dat betekent niet dat hij thuis voor de televisie blijft zitten! Neen dat niet! Als je oud wil worden en wat van het leven genieten, moet je buiten zijn en bewegen. Ik kan niet anders dan hem gelijk geven.

In Oosthove viel ik op een aantal Vichte-Dhron wandelaars en medewerkers. De mare had al rond gegaan dat ik die in de zomer mee stap.

Even genieten van een lekkere picon. Marc komt eraan, nog een consumptie en dan de Leie over naar Frankrijk voor de lus aldaar. Met Marc is het altijd aan een goed tempo stappen en veel babbelen. Over de Wase 100 die hij net als ik dit weekend gestapt heeft. Over het IML wandelen. Over wandelvrienden die naar Santiago willen stappen.

Terug in de zaal moet ik snel afscheid nemen om mijn geplande trein te halen.

Klik hier voor mijn foto's die ik op Skydrive gepost heb. Het is zoals ze van mijn digitaaltje komen. Ik heb er nog geen voetteksten bij geplaatst.

Bij de elfen noem ik ElerossCalaelen en bij de hobbits noem ik Minto Deepdelver.

Weer een brevet erbij. Ik doe het weliswaar niet voor het diploma, maar het is er toch weer een die ik aan mijn palmares kan toevoegen.

Van vrijdag op zaterdag stapten we de Wase 100. Een tocht van die hards die de grenzen van de wandeltochten opzoeken.

De Wase 100 is geen tocht als de nationale wandeldag. Het grote publiek heeft er niet eens notie van dat er zulke tochten bestaan.
Als ze over een 100 km wandeltocht praten is dat over de Dodentocht.
Dat is evident. De tocht in Bornem trekt zo een tienduizend deelnemers. Die trekt veel media belangstelling. Er is echter een 'maar' aan. Door de massa gaat het avontuurlijke verloren. Voor avontuurlijke voettochten moeten er mensen zijn die meer beperkte organisaties op poten zetten.

• De Wase 100 vanuit Belsele (net gestapt)
• De Gildentochten vanuit Schaffen (al ingeschreven)
• Het wandelen onder vrienden met Luc vanuit Beerse (Ik hoop dat hij die dit jaar weer inricht.)

In de winter een voettocht van 1OO km maken? Wie doet zo iets?
Wel ...
Tussen de 60 en 70 mensen kwamen vrijdagavond bijeen om de Wase 100 te stappen. De Wase 100 is een uiterst zware wandeltocht van 100 km.  Het is een bepijlde tocht. Het tijdschema van de bevoorrading is gebaseerd op 8 km per uur voor de centurions en de snelwandelaars tot 6 km per uur, de Euraudax stap snelheid.

Het is een tocht die je niet in de wandelkalenders terug vindt. Het is een tocht voor doorwinterde wandelaars die elkaar kennen, en waarvan geweten is dat ze de tocht kunnen uitstappen.

De snelle wandelaars krijgen 2 extra lussen, zodanig dat ze in minder dan 20 uur 111 km stappen.

Zonder een goede zaklamp of hoofdlamp is het niet te doen. Probeer maar 's nachts in de bossen de pijltjes te vinden. En ook om te zien waar je op de vele onverharde wegen en modderige paden je voeten moet zetten. Het parcours daagt uit, en je mag je niet teveel mis lopen. Iedereen moet voor 16u59 binnen zijn.  Iedereen was binnen trouwens. Wij als Doetjes waren de laatsten. Om 16u45 kwamen we aan, dat is dus binnen de tijd.

Een bijzonder woord van dank hebben we voor de helpers. Niet alleen voor hun vriendelijkheid maar ook voor hun geduld. Ons groepje was altijd de laatste. Ze hebben dikwijls op ons moeten wachten.

Geen enkele deelnemer heeft opgegeven. Een woord van dank ook voor de SMS-jes en telefoontjes met aanmoedigingen.

Ik ben het vergeten vragen. Het was de 2de keer dat Ronny en Patrick deze tocht inrichtten. Ik hoop dat ze het ook nog een 3de keer zullen doen.

Katrien vertelde me dat het evenement een website heeft. http://sites.google.com/site/dewase100/

Ik heb al 2 fotoreeksen op internet gezien:

• Steven, klik hier . De foto linksboven komt uit zijn reeks.
• Gino, klik hier

Er zullen zeker nog meer volgen. Micky was er, Paul was er. Ook een snelle Nederlander wiens naam me nu niet te binnen schiet. Iemand van Mortier. Hun fotoreeksen zal je allicht via beneluxwandelen.eu kunnen bereiken.

Ja ... Zo op een vrijdag gaan wandelen, dat heeft wel wat.

Ik stapte op bus 49 die van Zelzate naar Lokeren rijdt, en trof er meteen wat medewandelaars: Kwartels en Trekvogels.
We zouden deelnemen aan de Krokustocht van de Reynaertstappers. Dat was wel zo gemakkelijk want de wandelpijlen passeren het station en we konden dan ook meteen de wandeling instappen.

We zaten in lus 2: de parkenwandeling. Er is veel groen in dat stadje aan de westgrens van het land van Waas. Het stadje heeft in de vorige eeuw veel industrie aangetrokken door de fabricatie van zeep. We willen toch allemaal proper zijn, nietwaar ?

In een café bij het vredegerecht hadden we een facultatieve rust. Die sloegen we over. We === dat waren Kwartels Daniel en ik, en Trekvogel Linda. Na de tocht doorheen Daknam bleven we wel wat zitten. Ik trakteerde voor mijn verjaardag en Daniel trakteerde voor zijn verjaardag. Het moet maar samen vallen!

Het deed wel een beetje raar om de inschrijvingsformaliteiten te vervullen, en gelijk een stempel voor het wandelboekje te vragen.

Veel bekenden in de zaal -- Dat kan je wel veronderstellen!

En nadien zijn we op ons gemakje terug de pijltjes gaan volgen, om aan het station weer de bus huiswaarts te nemen.

Ik heb het rustig gehouden vandaag.
Verschillende kleinkinderen waren bij mij thuis.
Ginette toonde wat een meme kan, en gaf een workshop taartjes versieren.
Nadien een lekker maal. Het is wel vasten, maar op een verjaardag mag een mens dat vergeten.

Ik wil iedereen bedanken, voor de geschenken, voor de kaarten, voor de e-mails, voor de SMS-jes, voor de berichten in het smoelenboek.

Hartelijk dank !

En volgend jaar verjaar ik weer. Dan ga ik het niet zo stil houden als vandaag, want dan wordt ik 65. Ik heb zo iets in gedachten van het feest toen ik 60 werd.

Ik ben jarig vandaag, En wees gerust na al die jaren houden we nog van elkaar.

Dank u wel aan de mensen die me al een kaartje gaven of in de brievenbus staken.

De jeugd is de tijd voor avonturen, doch de ouderdom voor de zegepralen van de geest.

 Dat schreef Andrea.

Op 22 februari kwam OKRA Debbautshoek samen. Deze keer was de koffietafel met rozijnenbrood en melkbrood. We hadden vooraf wel met de technische dienst moeten bellen, want we kregen de zaal niet warm. Het euvel is verholpen. (Trouwens ook in onze kerk is de verwarming hersteld.) De kilte in februari speelde onze leden veel parten. Veel zieken, en jammer genoeg ook mensen die in het ziekenhuis opgenomen zijn. Aan die mensen wensen we een spoedig herstel.
Na de koffie was het tijd om bingo te spelen. Mariette trok de getallen en iedereen streepte al dan niet het getal op zijn/haar briefje weg. We hadden er een geluksvogel: maar liefst drie keer achter elkaar de prijs wegkapen.
Volgende maand komen we bijeen op woensdagmiddag 21 maart.
Zorg dat je erbij bent! Guido Hoste zal er zijn en hij zal heel wat tonen over het 75-jarig bestaan van onze parochie. Meester Hoste heeft jarenlang in het onderwijs in onze parochie gestaan. Hij heeft het jongerenkoor gedirigeerd. Later dan ook het ouderenkoor.
Leg dus 21 maart vast in je agenda.
OKRA is een ledenbeweging, maar natuurlijk is iedereen welkom.

Een verstopte neus, hoesten, een rauwe stem, en toch kan ik niet thuis blijven.

Deze middag hadden we met OKRA in Assenede een bijeenkomst met als thema: mijn auto, mijn vrijheid.

Deze avond was ik te gast in Zelzate bij een bestuursvergadering van de KWB. Het 2de agendapunt was de 100 km wandeltocht in Zelzate. In dat verband hebben we afspraken gemaakt voor de zaalrusten.

De 100 km van Zelzate is een wandeling in groep achter een baankapitein. We stappen zo een 6 km per uur.

In 2012 is dat op 14 juli, In 2013 zal dat dan 13 juli zijn.

Dat schema hiernaast is een Google Public Location Badge. Die laat zien waar ik het laatst geweest ben. Nu staat die op Oostende.

Vandaag wandelde ik bij de Keignaerttrippers in Oostende

Ik was afgesproken met Michel, en samen hebben we de eerste 6 km gestapt langs Duin en Zee, het fort Napoleon, de vissershaven de vismijn.

Terug binnen kwamen ook Roland en Irenée aan. Die zouden de 12 km stappen. Die tocht naar Bredene hebben we mee gestapt.

Ik toonde Roland hoe het programma Endomondo op mijn mobieltje werkt. Hoe de GPS erin contact zoekt met de satelieten en precies weet te vertellen waar we zijn. Het programma werkt met Google Maps.

Nadien heb ik het weer afgezet. Vandaar dat terwijl ik dit schrijf, Google Latitude nog steeds weergeeft dat ik in Oostende ben.

Nawoord: Als je dit op een tijdstip leest dat ik Google Maps op mijn mobieltje weer gebruikt heb, dan staat er niet langer Oostende, maar de plaats waar ik dan was.