Op de stoep bij Gwy

Aangekomen in het station van Huy wandelde ik naar de Maas, en vandaar naar de grote plaats. Voor het stadhuis zag ik de eerste schelp. Ik ging namelijk een stuk van de Via Mosana bewandelen, een van de wegen naar Santiago de Compostela. Een weg die loopt langs de Maas. Die weg komt Huy binnen op de berg La Sarte.
Ik moest danook vanuit de Maasvallei deze berg naar boven gaan, de pijlen in tegengestelde zin volgen. In de kerk daar kwamen vele mensen bidden en een kaars ontsteken. Ik volgde hun voorbeeld.
Eens buiten, stak ik mijn jasje in mijn rugzak. Het was ondertussen geweldig warm geworden. Nu volgde ik de pijltjes in de juiste richting, naar beneden. In De Rue Vankeerbergen liep ik nog het stedelijk museum binnen. Buiten was het toegankelijk, maar ik kon het gebouw niet in. Terug verder over de Place Verte naar de Grand-Place. Tijd om even te zitten met een koffie en een croissant. En dan verder de schelpen volgen, In de Rue des Rotisseurs zag ik een ministraatje. Moet ik daar nu in of niet? Inderdaad de schelp vertelde me dat ik naar de Cour Arlette moest gaan. Via dat leuke weggetje dan verder naar de kapitelkerk. Ik wou de Romaanse crypte bezoeken, maar die was nog niet open. In de kerk was er net een tentoonstelling over gotische aspecten in stripverhalen, maar wat me echt overdonderde was een houten Kristoffelbeeld.
Terug buiten, wipte ik even het bureau van toerisme binnen voor een stempel in mijn wandelboekje. Voor de credential gebruiken die mensen overigens een andere stempel dan degene die ik kreeg. En dan vervolgde ik de tocht. Langs de Place Saint-Jacques. Ik was in de Rue Sous-le Chateau en behalve de schelpen die ik volgde waren er ook pîjlen die een wandeling rond het fort aanduiden.
Toen de schelpen Huy verlieten, volgde ik die schelpen niet langer, maar kos voor de pijlen naar het fort. 
Het was de laatste dag dat het open was. Het sluit voor de winter en opent weer in april.Voor 4€ mocht ik het museum binnen. Het fort was een gevangenenkamp van de nazis tijdens de 2de wereldoorlog. De stenen constructie herbergt nu tentoonstellingen over de concentratiekampen, over de wegvoeringen, over de opgeëisten, over de onderduikers, over de weerstand en het verzet.
Ondanks het feit dat het buiten 32 °C was is het in het fort, in de cellen, en de hechteniszalen ijskoud. Ik moet mijn jasje terug aandoen. Hoe moet het hier in de winter geweest zijn?
Ik ben geweldig aangedaan als ik buitenkwam. Geconfronteerd worden met de menselijke wreedheid was nu mijn wandeldoel niet vandaag.

Voor wat foto's over mijn tocht vandaag: kllik hier.

Vandaag zal ik de Sint-Jacobsschelpen volgen in Huy.
Het was vroeg opstaan, want naar Huy reizen met autobus en trein neemt meer dan 3 uur in beslag.
De toeristische dienst heeft in dat oude stadje aan de Maas, net zoals hun collega's in Namen en Luik het pelgrimspad aangeduid door schelpen in het voetpad te verwerken.
Wat ik zeker wil zien is:

• De kapitttelkerk van OLVrouw met een romaanse crypte
• Het Sint-Jacobusplein, met de voormalige pelgrimsherberg.
• De kapellenweg
• De OLVrouwekerk op La Sarte
• Het gemeentelijk museum met een mooi Sint-Jacobsbeeld

Gisterenavond was ik in Eeklo. In die Oost-Vlaamse stad, in de theaterzaal van het cultureel centrum De Herbakker kwam Arnout Hauben praten over de weg naar Compostela, of liever gezegd over de TV-programma's die hij daarover maakte.
Met die programma's als Man Bijt Hond, en het programma de maandagavond nu op VRT Een zijn de mensen nieuwsgierig. De theaterzaal zat afgeladen vol.
De reporter vertelde ons over hoe het begon : hoe op een vergadering van 15 mensen bij Woestijnvis besloten werd om over deze pelgrimsweg TV-uitzendingen te maken. Nu weten we - afin zeker, de mensen die er in Eeklo bij waren - waarom net hij het was die met een TV-camera op de rugzak te voet naar Santiago de Compostela trok.

We hoorden hoe hij van de verschillende plekken waar hij passeerde, verhalen verzamelde, en ze aan het televisie kijkend Vlaanderen liet zien.

Le pélérin belge  voelde zich blijkbaar wat onzeker. Optreden voor een zaal vol met mensen, zo voor een eerste keer is niet gemakkelijk. Nooit liet hij de papieren los, waarop zijn teksten stonden. Hij heeft het goed gedaan. Het kwam me over dat hij na nog wat avonden in zalen, even soepel met zijn publiek zal kunnen omgaan als een Martin Heylen. Ook iemand van Woestijnvis trouwens.

Arnout is een televisieman, en als iemand als ik naar hem kom luisteren, verwacht ik beelden. Dat had die Belgische pelgrim ook voorzien. Zijn spreekbeurt had hij opgebouwd rond 4 videofragmenten.

Ik ben in Eeklo in het cultureel centrum De Herbakker.
Straks komt Arnout Hauben vertellen over zijn tocht naar Compostela.

-- Verzonden vanaf mijn mobieltje --

In de kloosterkerk van de Paters Karmelieten treedt om 14 uur het koor Psallentes op. Het koor brengt liederen uit de Codex Calixtinus.
Nu is het nog stil.
De voorstelling is evenwel volledig uitverkocht. De lokatie in de Gentse Burgstraat is gekozen om zijn geluidskwaliteit. Het Festival van Vlaanderen is hier sober gehouden. Hier geen gedoe met geluidsinstallaties en lichtcombinaties zoals ik vorige week in de Sint-Baafskathedraal zag.

De zangeresen zullen vooraan plaats nemen en daar liederen vertolken uit het boek van Jacobus. Liederen die ons naar een andere tijd brengen. Gregoriaans, polyfonisch is de muziek die zij brengen. De pelgrimsliederen zullen ons bekoren. De tien professionele stemmen zullen ons in vervoering brengen met hun uitvoering van die muziek uit de 12de eeuw.

Geloof je dat? Toch is het zo! Gisteren op de wandeldag in Geraardsbergen waren er 7238 deelnemers. Daarvan  was het merendeel niet eens aangesloten bij een wandelclub.
Maar ik moet zeggen dat het fantastisch georganiseerd was. Nergens voelde ik me door de menigte overrompeld.

Onder de bevoorradingen niet alleen mattentaart, maar ook karnemelk. Botermelk noemden ze dat daar.

Nawoord: ik heb op marching.be even naar de uitslagen van zondag gekeken, en ze opgeteld. Bij de bovenste helft van de wandeltochten stond het aantal deelnemers al vermeld. En ... Ik kom al aan 16.302 wandelaars. Vlaanderen stapt blijkbaar graag. Onder de wandelevenementen waren naast de topper in Geraardsbergen, nog twee die meer dan 2000 deelnemers wisten te lokken: Berlare en Wervik.

Wandeldag in het kader van borstkankerpreventie

Deze morgen kwamen we bijeen om de laatste afspraken te maken voor de wandeling in Zelzate van 5 oktober. In de werkvergadering bespraken we de werkverdeling, zoals het opprikken van de lintjes, het bevestigen van de stappentellers. Wie zal welke groep begeleiden?

Ik wil wel verklappen dat ik groep 3 begeleid.

Na de vergadering hebben we de lus van Manuella ingewandeld.

Klik hier voor het affiche van deze tocht,
en klik hier voor informatie over de wandelafstanden.

Vanmorgen nam ik de trein naar Geraardsbergen. Iets na achten kwam ik op de startplaats. Dat was net wat te laat voor de live uitzending van Weekendwekker. Dat vond ik wat jammer, want ik had graag de dame gezien die me af en toe opbelt in die uitzending om te vragen waar ik ga wandelen. Vandaag had ik kunnen zeggen:"Ik wandel in Geraardsbergen"

Op de Radio 2 Wandeldag waren verschillende routes uitgepijld:

• De Mineralisroute van 7 km
• De Mattentaartenroute van 10 km
• De Manneken-Pisroute van 16 km
• De Muurroute van 21 km
• De Mastellenroute van 32 km.

Het zal je allicht niet verwonderen dat ondergetekende voor de  Mastellenroute koos. Ik schreef me in. Tot mijn verwondering was het maar even duur als anders: 1,10 €. Ik had het duurder verwacht om reden van de animatie en de bedelingen onderweg.
Voor ik vertrok liet ik me voor alle zekerheid een pakket mattentaarten reserveren.

En dan onder een stralend zonnetje begon de wandeling echt. De Baronie van Boelare had ik nog nooit bewandeld. Dat was een openbaring voor mij. Dan een toertje rond de Gavers, In Onkerzele een rust, waar ik een kruidig soepje dronk. Een pittig soepje voor een pittige wandeling? Na de rust in Onkerzele stuurden de pijlen ons naar het Kluisbos. Een pad dat moeilijk begaanbaar is: bukken om onder omgevallen boomstammen te geraken, klimmen om over stapels takken te geraken. Uitlkijken om het pad te zien, laat staan te stappen. Boomstammetjes naast elkaar gelegd om over een beekje te geraken. Deze avontuurlijke fase is voor mij het beste van de tocht.

Dan braafjes samen met de 21 naar Moerbeke. En na de rust ginder weer braafjes naar Geraardsbergen.

Verschillende afstanden kwamen samen, maar ... Pech, ik interpreteerde de pijlen verkeerd en zo miste ik het gedeelte met de markt en met de muur. Achteraf heb ik op de kaart, die we meekregen gezien waar ik me vergist had. Dom van mij. Ik had beter vooraf op de kaart gekeken in plaats van achteraf.
Maar heb ik de binnenstad nu vandaag niet gezien, des te meer natuur, verre landschappen en smalle wandelpaadjes. Het soort tochten waar de Padstappers voor bekend zijn. En dank zij het goede weer was het geen modder sloeberen.

Radio 2 was op de rustposten prominent aanwezig. En terug op de startplaats heb ik nog samen met vele anderen, kunnen genieten van de VRT Big Band

Laat de ronde de muur in de steek, de wandelaars willen die zeker bestijgen.

Vandaag opteer ik voor de Radio 2 wandeling in Geraardsbergen.
Tenslotte ben ik dit jaar een paar keer op Radio 2 geweest.
Ik herinner me nog de uitzending met Eva van inspecteur Decaluwé.

Ik wil overigens wel verklappen dat ik de schoenen die Paul Borgions me toen aanraadde, ondertussen gekocht heb.
Tot volle tevredenheid.

Zo een dag als vandaag, zo moesten we er meer gehad hebben in juli en augustus! Een stralende zon. Weer om in T-shirt te wandelen.
Ik was in Velzeke vandaag. Met 3 waren we er vanuit Zelzate naar toe gereden en vonden ginder Nederlanders, Duitsers, Fransen en ook Belgen die de 100 km zouden bewandelen. Het waren er een vijftigtal.
Wij waren meer bescheiden. We sloten ons aan bij de 25 km stappers.
Veel bekenden in de zaal, en ook nieuwe gezichten.

Toen we op stap gingen, dacht ik er aan om met mijn mobieltje de tocht op te nemen. Het duurde wat vooraleer de satelieten gevonden waren. Op het begin na kan je ons parcours zien door hier te klikken.

Een tocht die Lucia inricht is altijd net wat beter dan een goede doorsnee tocht. Ook vandaag weer. Een mooi parcours, mooie vergezichten, soms bijna nooit bewandelde weggetjes.
We bewandelden het Jan De Lichte pad en de Zwalmstreek. Een gebied dat ik goed ken van de woensdagwandelingen van de Egmontstappers.

Ik vermeld graag dat Helga haar eerste Euraudax-schelp kreeg op deze Euraudax tocht.
Ik zou ook graag ook iets anders vertellen, maar neen ... Ik mag niet voor mijn beurt spreken!