Op de stoep bij Gwy

Zondag wandelde ik bij een franstalige wandelclub.

Ik heb ginder in Ukkel eens opgelet hoe ze daar de bepijling doen. In grote lijnen is het wat we in Vlaanderen gewoon zijn.

In de startzaal vinden we info over de tocht. Een tabel met per afstand de rustpost, de af te leggen kilometers er tussen in, en wat men noemt de "werkelijke" afstand. Ook afdrukken van de kaart waar de wandeltocht op uitgetekend is. Voor de 4 verschillende afstanden hebben ze vier verschillende bladzijden opgehangen. De 4de, die van de 21, heb ik nog eens apart afgebeeld op de meest rechtse foto. 

De wandelpijlen zijn van papier. De gele pijlen zijn met behangselpap op palen geplakt.
Soms zie ik een witte aanduiding met het woord "STOP" Dit geeft dan aan dat we fout zitten.
Oranje linten bevestigen dan weer dat op het juiste pad zijn.

Splitsingen worden zo een 100 meter van tevoren aangekondigd.
[Ik kon niet nalaten te denken dat er ginder in B-H-V wel veel gespitst wordt ;-) ]

De controle (en rust) wordt 100 meter van te voren aangekondigd, en dan ook nog eens aan de plek van de controle zelf.

En ... deze mijnheer controleert de bepijling, en waar die verdwenen is, brengt hij nieuwe aan.

De weersvoorspellingen waren niet goed. WeerOnline gaf het cijfer 2 op 10. Dat kan me echter niet tegenhouden. Op dinsdag 2 februari neem ik de trein naar Aarschot. In Aarschot nam ik dan de lijnbus naar Rillaar. Rillaar is een van de startplaatsen van de wandeltochten van de wandelsportclub van Langdorp. We zijn in Vlaams Brabant. Vandaag is het de Konijntjesbergtocht. Ik schrijf me in voor de 33 km op. De 33 was de langste afstand vandaag, goed voor zo een 6 à 7 uur wandelplezier.
Het eerste traject was een plaatselijke lus vanuit Rillaar. Soms uiterst behoedzaam gaan, door de ijzel. Opletten om geen uitschuiver te maken.
Een tweede traject bracht ons naar Langdorp, de thuisbasis van de wandelsportclub. Het waren mooie tochten door de winterse pracht van de Demervallei. Twee extra lussen hadden we daar in Langdorp. Jammer genoeg kwamen de weersvoorspellingen uit. Wandelde ik eerst in de natte sneeuw, nadien was er af en toe van die koude regen. Dat maakte het laatste stuk zeer lastig.
De aarden weg aan de Demer was veranderd in een modderbrij. Geen ontsnappen aan.
Net op tijd binnen voor de autobus. Ik mocht me wat haasten. Niet dus .... zaten daar wandelvrienden d ie ik al maanden niet meer gezien heb. Dat werd bijpraten. En achteraf brachtt Paul me naar het station, waarvoor mijn dank.
Het was een mooie wandeltocht. Een mooie wandeling met vuile broekspijpen. Het was lang geleden dat ik nog eens met zo een bemodderde broek gelopen heb.

Samen met andere wandelaars kwam ik gisteren tegen 8 uur in het station van Diksmuide aan.
Het was van de 4daagse van de Ijzer geleden dat ik hier was. Toen was het zomer, nu is het winter.
Groene pijlen brachten ons naar de startzaal, de kantine van een school voor buitengewoon goed onderwijs. De parcoursmeester had 3 lussen uitgewerkt. Ik deed eerst de lus van 6 km. Deze bracht ons langs het Alleyepad. Het is genieten van de korte teksten die daar op borden aan het water hangen. Een kerngedachte trachten te vangen in een gedicht. Uiteindelijk vloeit de Handzame samen met de Ijzer. De 6 km splitst zich af van de 7. De 6 volgt nu een stuk langs de Ijzer om dan weer terug te buigen naar Diksmuide.
Terug in de school KIM vertrekken een paar groepen kinderen. Ondertussen is ook een nieuwe treinlading wandelaars aan gekomen. Nu bewandel ik de 7. De 7 dat is nu echt Diksmuide de voet van de Ijzertoren.
De 8 heb ik voor het laatst bewaard. die brengt de wandelaar naar Esen, om dan langs de Handzamevaart weer te keren.
Om dat het ondertussen al middag is, eet ik een lekker stuk ovenbrood met kaas. En met de trein van kwart na een kan ik weer terug.
De zon hebben we niet gezien.De groepen kinderen met hun fluo-hesjes waren evenwel zoveel zonnetjes.

Vandaag was ik op wandel in Diksmuide. Ik was er zeker niet alleen.
Georges was er bijvoorbeeld, dus zal ik zeker zijn wandelervaring in de wandelgazette lezen.
Alfred was er, dat is dus kijken op Beneluxwandelen voor zijn foto reportage.
Freddy was er, die maakt ook altijd foto's.
Voor de mijne moet je wachten, ik ga zo naar de Spaanse les.

op: http://www.weeronline.nl/Europa/Belgie/Wandelen-Diksmuide/4054372/14
lees ik: Het is vandaag fantastisch wandelweer in Diksmuide
Diksmuide ismijn wandeldoel vandaag.
Gisteren was het weercijfer 2. Desondanks wandelde ik. Ik wandelde in  Vlaams Brabant. Fotograaf Paul was er ook. Klik hier

Een zondag is voor mij geen zondag, als ik niet gewandeld heb.
Er ligt in ons land zo een gebied waar wetteloosheid heerst. Een gebied waar zwaar bewapende bandieten wisselkantoren en winkels overvallen. Een gebied waar politie agenten en boeven op elkaar schieten en op toevallig passerende voorbijgangers. Een gebied waar verschillende burgemeesters de wetgeving aan hun laars lappen en de baas spelen zonder dat ze benoemd zijn. Dat gebied ligt in het midden van ons land. Gangsters aarzelen niet om meteen te vuren om te doden, zodra zij de politie zien. Zou het wel veilig zijn om daar te wandelen? Zou ik het durven zonder kogelvrij vest aan? Het zal wel allemaal overdreven zijn zeker?
Ik ga wandelen bij de POLUC. Dat staat allicht voor POLitie van UCCLE. De POLUC maakt deel uit van de FFBMP die als slogan voert: "L'amitié par la Marche" De wandeling noemt: "Randonnée du Cheval d'Argent"
De wandeltochten vertrekken vanuit Linkebeek. Het schoolgebouw waar de start is bevindt zich vlak bij het stationnetje.
Eigenlijk was ik nieuwsgierig wat voor een wandeling het wandelteam ons zou aanbieden. Zou dat een mooi wandelgebied zijn, zo vlakbij de hoofdstad?
Een ding heb ik alvast mee. Het heeft gesneeuwd en door de lichte vorst is de sneeuw blijven liggen.
De wandeling start vanuit de sociale woonwijk. Vrij snel splitste de 4 km van ons af. Zelf had ik voor de 21 km gekozen. De 7, 13 en de 21 mochten naar rechts en werden door bosjes tussen de villapercelen door naar beneden gestuurd, waarbij me een voormalige watermolen opvalt. En we komen in een soort akkerland terecht. Zulke besneeuwde akkers of weiden had ik niet verwacht. Verder op, na wat chiekere straten doorkruist te hebben, komen we in het Verrewinkelbos. In de straten stapt het moeilijk. Er is niet gestrooid en de rijweg is glad gereden.
Na 6km komen we aan de 1ste controle: zo te zien een kantine van een sportclub.
Nu komt een tamelijk lange lus. Een lus van 10 km, waarbij een zeer mooie doortocht doorheen het Zoniënwoud. De 1ste keer dat ik dat met sneeuw bewandel. Dan komen we weer in de straten terecht, straten met mooie huizenbouw. We lopen even naast de spoorlijn en komen weer in het akkerland. Via een grotere weg komen we aan een gehucht, waar een lindeboom uit de 17de eeuw de toegang merkt, samen met een bevrijdingsboom van Amnesty International op een rotonde. In het gehucht hebben we een caférust en een tweede controle.
Via een golvende parcours zonder te steile stukken keren we naar de startzaal terug.
Het is er druk, maar ik vind nog een plaatsje. En omdat het al na de middag is, koop ik ook de dagschotel. Voor de nieuwsgierigen: aardappelpuree, met gehaktballen en champignons in tomatensaus.
Ik wist niet wat ik moest verwachten van deze tocht. Het is goed meegevallen, als organisatie iets meer bescheiden dan dat we bij de West- en Oostvlaamse AKTIVIA-wandelclubs gewoon zijn, maar daarom niet minder tof.

We mogen deze winter niet klagen. Keer op keer kunnen we wandeltochten door het besneeuwde landschap maken. Ook zaterdag.
Met 3 wandelende kwartels namen we de trein naar Oostkamp. Daar zouden we deelnemen aan de Vredeseilanden-wandeltocht. De kortste afstand was 4 km, de langste 34. Ik koos voor de 21 km, mijn clubgenoten voor de 8. We stappen over het dorpsplein. De wandelclub heeft ook voor informatie gezorgd over de bezienswaardigheden die we onderweg tegen komen. Zo bijvoorbeeld over de schandpaal op het kerkplein. Het is een kopie, de originele paal zullen we later in het domein Nieuwenhove tegenkomen.
Nog geen kilometer gestapt en we krijgen in de romp van de wiekenloze dorpsmolen al een fair trade koffie en een suikerwafel. We kunnen zo de kilte wel aan. Hoewel, echt koud vind ik het niet. We stappen langs smalle weggetjes en door een park, om dan aangenaam verrast te worden in het natuurgebied van de Warandeputten. De houten vlonderpaden slingeren doorheen het natte gebied. Langs de meander van de Rivierbeekkomen we aan het kanaal, aan de brug waar een beeldhouwwerk aan de slag om Moerbrugge herinnert.
Ginder hebben we de 1ste rust. De afstanden 15 en 34, hebben hier een extra lus.
Ik heb voor de 21 gekozen, en mag weer het kanaal oversteken. Het is weer beginnen sneeuwen. De vallei van de Zuidleie zowat anders in de sneeuw, zo wit. In het traject nog een groot kasteel vooraleer we in Nieuwvliet aankomen.
Daar koop ik een broodje en soep. Ondertussen komen nog wat clubgenoten binnen. Die hebben voor de 34 gekozen. Na de rust hebben we een kleine lus en dan gaat het weer verder.
In deze tocht veel privé-wegen, en mooie domeinen. Ik heb er al vaak gewandeld. Het is er altijd tof. Maar nu in de sneeuw was het wel heel bijzonder.