Op de stoep bij Gwy

Het tweedaagse pelgrimstreffen in Mechelen is achter de rug. Ik zit nu op de trein huiswaarts.
Vanmorgen bij het ontbijt (ik was in het Novotel blijven slapen) trof ik mijn collega-pelgrims en we konden meteen al van 's morgens vroeg over onze camino-ervaringen vertellen. Vandaar stapten we naar het Pelikaanstraatje. Het Compostelagenootschap verwelkomde ons met de klanken van een draaiorgel.
Voor de ochtendsessie koos ik de ontmoetingsbijeenkoomst van degenen die dit jaar de camino gestapt hebben. Er was in de andere zaal een bijeenkomst van de mensen die het Jacobkerkenpad gestapt hebben.
Na de lunch koos ik voor de workshop "spiritualiteit"
De bijeenkomst eindigde  met een slotbijeenkomst. En voor degenen die nog wilden napraten was er een café "De ware Jacob".

Mijn Spaanse camino is hiermee voor dit jaar afgesloten. Nu zal ik de wandelschoenen aantrekken om op Vlaamse wegen te stappen.

In de middag van de 1ste dag van het pelgrimstreffen voorziet het genootschap presentaties, workshops en praktijksessies.
Ik kies voor het laatste.
Eerst een sessie "Pelgrum, kom op je verhaal" van Joop van der Donk en Anke Janssen. Zij nemen ons mee in de wereld van het uitschrijven van je verhaal. Ze wijzen er ons op dat iemand een dagboek kan bij houden, alleen voor zich zelf. Als we echter onze ervaringen met andere willen delen, is het goed dat we aandacht hebben voor de structuur van onze tekst en de schrijfstijl die we hanteren.Met zo een 50 doen we schrijfoefeningen http://www.kom-op-verhaal.nl/
Daarna volg ik een sessie wandeltechnieken. Johan Isselée van AS Adventure Brugge neemt ons mee in de wereld van het GPS-wandelen, de digitale fotografie, het wandelen met 2 stokken, Hoe we ons moeten kleden en wat er zoal in de rugzak moet.
's Avonds worden we ontvangen op het stadhuis van Mechelen, en daar worden enkel pelgrims in de belangstelling geplaatst. Op de foto Amand die behoort tot de mensen die al 25 jaar lid zijn van het genootschap.
De dag sluiten we af met een feestmaal: een Festivo Jacobeo.

De zaterdag kwamen we bijeen in Mechelen. We  = de mensen dit dit jaar te voet of per fiets naar Santiago de Compostela getrokken zijn. In de ochtend debatteerden een aantal mensen van het Vlaams en van het Nederlands genootschap over de Sint-Jacobswegen. Daarna stelde Mireille Madou haar boek voor "Wegen naar Santiago".
Het ochtendgedeelte is afgelopen. We zijn nu toe aan de lunch.

--------------------------------------------------------------
Ovi Mail: Making email access easy
http://mail.ovi.com

"Ik was nog nooit in Zelzate geweest" is een boek over Zelzate. De titelpagina oogt rustig en stil met een beeld van de visvijver. Maar wat staat die hoge destillatietoren daar tussen de bomen te doen? En waarom donkere wolken aan de hemel?
Het boek behandelt niet de vissport, gaat niet niet over sport. De schrijver vertelt over wat er zo de laatste halve eeuw in Zelzate gebeurd is op politiek en sociaal gebied. Die Blommaert schrijft anders dan een Eriek Verpaele. Hij is opgeleid in journalistiek. Hij geeft de indruk dat de lezer de schrijver is.
De belangrijkste actoren in zijn werk,  zijn de dokters van het Groenplein.
De grote winst van de Partij van de Arbeid in de laatste gemeenteraadsverkiezingen vormde voor de schrijver de aanleiding om eens na te gaan wat er zo bijzonders is aan Zelzate. Hij vond er een fabrieksdorp met een lange markt in het oosten , een betonplein het westen en langs beide kanten veelvuldig vervuilende situaties van Seveso-bedrijven. Hij zag ook dat er heel wat pogingen waren om werk te hebben en te houden, en tweedens om zinvol werk in propere fabrieken te creëren.

In 1978 ben ik in Zelzate komen wonen. Dat brengt met zich mee dat ik al de mensen die in het boek beschreven worden, ken. Zelfs over situaties die zich in mijn eigen straat, recht over mijn deur afgespeeld hebben, lees ik nu in het boek.

Zondag komt de schrijver naar Zelzate, naar de Standaard boekhandel. Jammer genoeg ben ik dan zelf niet in Zelzate. Maar Maaike heeft me een gedacht gegeven: misschien zal de schrijver op de boekenbeurs zijn, en kan ik daar misschien mijn boek laten signeren.

Het boek is geen fictie. De schrijver haalt ervaringen van verschillende mensen naar boven. Hij maakt er geen thriller van als Dirk Van de Walle met zijn "Zingarini". Het is geen fictie maar werkelijkheid. Heel wat spannende situaties zijn er in beschreven. Ik ben nu aangeland in 2000. Het jaar dat mijn voornaamgenoot Guy Verhofstadt  moest ingrijpen om de paarse coalitie in Zelzate te redden. Blz. 182 is dat - Maandag lees ik verder.,

Vandaag bezoek ik het STAM in Gent. (Is het nu 'het' STAM dan wel 'de' stam.) STAM staat voor het stadsmuseum van Gent. Sinds 9 oktober is het weer open, en aan het filmpje te zien was het toen goed weer.

Ik zal Gent laag per laag ontcijferen, oude stadsweefsels te zien krijgen en de krijtlijnen voor de toekomstige ontwikkelingen ontdekken.
Klik hier voor de link naar het stadsmuseum van Gent.

Ja zeg... Sommige zomerhits blijven hangen.
Na vele jaren is de normale dag uit het leven van de Colombiaan Juanes nog altijd aktueel.
¿Zou ik in de FNAC de CD gaan zoeken? Het gaat net over topics die in mijn Spaanse les aan bod komen.

Neen ... Laat me gewoon op YouTube zoeken. Dan krijg ik allicht nog een clip te zien.

Of...  Waar een oefening over de pronombres (= de voornaamwoorden) allemaal toe leidt.

Iedere dag zijn er in de Sint-Baafskathedraal enkele mensen die instaan voor het onthaal van de toeristen en andere mensen die het gotische kerkgebouwl bezoeken. De onthalers zijn allemaal vrijwilligers, en vrijwel allemaal gepensioneerden.

In de winter staan we niet voor het onthaal in. Er zijn dan immers vrijwel geen toeristen, en wat meer is: er is geen verwarming in de kathedraal.

Vandaag was het mijn laatste dag dit jaar. Het was inderdaad vrij stil en rustig. Wat een verschil met toen we het jaar startten. Toen waren er zoveel bezoekers dat je om zo te zeggen over de hoofden kon lopen. Vele mensen combineerden hun bezoek aan de Gentse Floraliën met een bezoek aan de Gentse binnenstad.

Zelzate wordt doorsneden door het kanaal van Terneuzen naar Gent.
Het is de derde bedding van het kanaal.
Het kanaal liep in de 18de eeuw door wat nu de markt van Zelzate is.
Dat was te smal geworden en het kanaal is wat westelijker verlegd.
De nieuwe bedding was waar nu de sporthal en  het busstation liggen. Medio 19de eeuw bleek het kanaal weer te smal en te ondiep. Het kanaal is nog meer naar het westen verlegd. De 2de kanaalbedding is in 1967 gedempt.

Ivan Wauters heeft aan de hand van oude foto's de geschiedenis van die bedding en de bruggen erover in beeld gebracht, en op YouTube geplaatst.

Wandelen in de Kempen is heerlijk, en dat geldt zeker voor het lange afstandswandelen. Toen ik te weten kwam dat Luc in 2010 weer een 100 km voettocht wou inrichten, hoopte ik dat hij tijd en helpers zou vinden om voor de 3de keer de 100 van Beerse in te richten.
Het is een wandeling onder vrienden, mensen die elkaar kennen van de lange afstanden. Mensen die er van houden om aan een flink tempo over onverharde wegen en langs paadjes door de bossen te wandelen.

De tocht was gepland op vrijdag 22 oktober. Als startplaats had Luc de sporthal van Beerse gekozen. Zeer gemakkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer: Bus 410, 416 en 417 hebben er een stopplaats. Zelfs op zaterdag is er om het kwartuur een bus. Ook had Luc voorzien om de wandelaars aan het station van Turnhout af te halen. Voor iemand als Christine (= Krikri) is dat gemakkelijk.

Tegen 21 uur was iedereen er. Eén iemand had afgebeld, zodanig dat we met z'n 18-en vertrokken. Luc vertelde ons dat het een informele tocht zou zijn: 2 lussen van 25 km en dan een grote lus van 50 km. We hadden meteen al een diskussie wat een bepaald beeld nu voorstelde. Eens de natuur in hadden we de zaklamp wel nodig om de plassen en de modderblubber zo goed mogelijk te ontwijken. Het bleef droog boven ons hoofd.

...

Het wordt wel koud, en we zijn kontent dat we handschoenen aan hebben. We hebben een grote boog richting Welcherderzande om dan naar Beerse terug te keren voor een grote rust. Onderweg hebben we wagenrusten gehad. Marc en Danny stonden steeds klaar met een hapje en een drankje. De 2de lus bracht ons Vosselaar, met als uitschieter de Konijntjesberg. De lus eindigde weer in Beerse, waar we ontbeten. Het zou zo licht worden. Ik trok verse kousen aan en verwisselde van schoenen. Andere trokken bijv. een vers T-shirt aan. Een iemand besloot hier de tocht te stoppen.

Met 17 vertrokken we dan weer. Stilletjes aan werd het klaar. We bewandelden Vlimmeren en trokken naar Oostmalle over lange zanderige wegen. We bewandelenden smalle paadjes zoals het Duivelskuil pad. Het was ondertussen beginnen regenen, maar toch besloten we naar Boerjan te stappen om een ijskreem te eten. Dat ging echter niet door. Boerjan had het seizoen reeds afgesloten en was niet meer open. Dan maar rechtstreeks terug naar de startzaal.

Hartelijk proficiat aan de deelnemers. Hartelijk dank aan de inrichter Luc, aan zijn seingever Dirk, aan zijn bevoorraders Marc en Danny.

René heeft foto's op het web geplaatst. Klik hier.
Voor mijn foto's klik hier.

Velen zijn naar Santiago de Compostela getrokken dit jaar. Het was ook een bijzonder jaar: 1) Het was een heilig jaar. Het volgend heilig jaar is in 2021. 2) Het was het jubileumjaar van het Vlaams Compostela genootschap. Het genootschap bestaat 25 jaar.

In het weekend vindt in Mechelen het pelgrimstreffen plaats. Mensen die de tocht afgelegd hebben ontmoeten elkaar. Ik ben alvast nieuwsgierig om de levende mensen te zien van wie ik de weblog gevolgd heb.

Het is een tweedaagse.
Zaterdag start de bijeenkomst met een panelgesprek over de Jacobswegen.
In de namiddag volg ik de praktijksessie : Pelgrim kom op je verhaal.
's Avonds worden we op het stadhuis van Mechelen ontvangen.
Daarna volgt nog een feestmaaltijd.
Ik blijf in Mechelen slapen, want de zondag gaat het verder.
De zondagochtend begint met een lezing, en dan heeft het 'echte' treffen plaats, al denk ik dat we tijdens de koffie, tijdens de receptie, tijdens het feestmaal, al heel wat ervaringen uitgewisseld zullen hebben.