Op de stoep bij Gwy

Op 8 januari 2010, om 21 uur vertrekken we voor de 100 km Euraudax tocht. Allemaal goed ingeduffeld, goed zichtbaar in onze fluo-jasjes. We hebben ook onze zaklamp mee. Het is nacht. Er staat geen ster aan de hemel. Het zal zeker nog sneeuwen. Het is evenwel niet donker. Door het witte landschap is er licht genoeg om te stappen. En eerlijk gezegd, ik zie toch het verschil niet tussen de weg en de kant ervan onder de sneeuw. Frank laat ons door 's Gravenwezel stappen, langs de Kastelenroute. Ja..., klein zijn de villa's hier niet. Via Schoten leidt de baankapitein ons naar Merksem. Ginder na 13 km hebben we een rust binnen in zaal Bart, waar we onze bagage terugvinden. Die zal hier blijven staan.
Vandaar trekken we naar Antwerpen zelf. In de voorsteden en langs de industriebedrijven is er weinig te zien, en we stappen aan een hoog tempo door. De signaalgevers hebben niet teveel werk. Er is weinig autoverkeer. Trouwens de automobilisten zijn extra voorzichtig. Dichter bij de binnenstad wordt ons tempo af en toe afgeremd door de verkeerslichten.
Het toeristisch Antwerpen is in het traject opgenomen. Frank neemt de moeite om te vertellen wie Antigoon was, en Rubens en Conscience en Brabo. Hij vertelt het in het Nederlands en in het Engels. Veel tijd kan hij daarvoor niet nemen. Want in die barre koude kunnen we niet lang stilstaan. Vlakbij de stadschouwburg hebben we een caférust. Het stappen door Antwerpen heeft wel wat tijd gevraagd. De vooropgesteld snelheid van 6km per uur hebben we door de vele bezienswaardigheden niet gehaald. We mogen dan ook snel doorstappen om weer op schema te komen. Gelukkig verloopt het traject over gedeelten waar de wegen en de voetpaden sneeuwvrij gemaakt zijn. Tegen dat we weer in Merksem zijn liggen we weer op schema. De uitbaters van de zaal hebben het ontbijt klaar gezet in de café, niet in de zaal. In het café is het veel warmer, en 's morgens om half zes zijn er toch geen stamgasten.
Half zes. Ja we zijn al bijna 9 uur aan het stappen en hebben al 48 km afgelegd. Het is nog donker als we na het verzorgd ontbijt vertrekken. Na de nachtelijke stadstrip zou het nu een ochtendlijke natuurtrip worden. De baankapitein brengt ons helemaal naar het park van Brasschaat, door het Peerdsbos. Aan De Zeurt in Schoten hebben we onze 2de wagenrust. En vandaar leidt Frank ons terug naar het Martinushof in Schilde. Nu het klaar is zien de villa's er nog imposanter uit. Ondertussen is het wel beginnen sneeuwen. In het Martinushof hebben we het middagmaal. Terwijl we binnen zitten zien we dat het steeds meer begint te sneeuwen. De stuifsneeuw verandert in jachtsneeuw.
Met een paar mensen minder beginnen we aan het laatste traject. Langs het anti-tankkanaal met zijn betonnen bunkers. Ik zie zo een knoestige boomstam. Maar het is geen boomstam. het is een houten beeldhouwwerk, zoals een totem. Het stappen is steeds moeilijker. Moeilijk om op de been te blijven. Gemakkelijk om uit te schuiven. Af en toe maakt iemand kennis met de grond. Lopen we over het veld, over een padje, over grind of over asfalt? Ik weet het niet. We lopen steeds door de sneeuw. Frank weet het wel natuurlijk, en geeft af en toe hints.
De rust is in een café in Oelegem. En onze buitenlandse wandelaars kunnen na die 87 kilometer wel genieten van een goed Belgisch bier. Als je zo tesamen een moeilijke wandeling maakt, en elkaar helpt dan ontstaat er wel een speciale vriendschapsband. Nu is het nog 13 km terug naar de Karekiet. Tussendoor hebben we nog een wagenrust. Iets voor 17 uur komen we in zaal Martinushof aan.
We kunnen terugkijken op een moeilijke tocht, een zware tocht, een tocht waaraan we veel voldoening kunnen ontlenen.