Op de stoep bij Gwy

Dinsdag vorige week was ik nog in Gent. Doel was het museum Dr.Guislain. Er is een interessante permanente tentoonstelling over de psychiatrie.
Het begint in het grijze verleden, toen krankzinnigheid betekende dat een boze geest bezit van je geest genomen had. De boze geesten werden dan door de tovenaars en andere geestenbezweerders uit de mens verdreven.
Men ging soms zo ver dat men een gat in de schedel boorde om de boze geest te laten ontsnappen. Zulke schedels en het boorgerief zijn tentoongesteld.
Uit de late middeleeuwen: ook de heksen. Er ligt (onder glas) tussen de boeken een exemplaar van de Hexenhammer, het fameuze boek geschreven door en voor de inquisiteurs.
Aandacht ook aan de tijd dat de geesteszieken in krochten geketend lagen. Dat was zo in de XIXde eeuw in Gent, toen lagen de geesteszieken in het Geraard De Duivelsteen. Net ook toen kwamen er wetenschappelijke inzichten: de krankzinnigen werden als zieken beschouwd die konden genezen worden. Dat is het ontstaan van het Dr.Guislaininstituut. Dan ontstaat ook de psychiatrie zoals we die nu kennen.

Ik ga minstens een keer per jaar naar het Guislainmuseum. Aanleiding is dan telkens de tijdelijke tentoonstelling. Het thema is dit keer het geheugen. Deze tentoonstelling is nog toegankelijk tot 2 mei.
Info op de website van het museum:  www.museumdrguislain.be

Zondag koos ik weer eens voor een kustwandeling. Vanuit Wenduine hadden de Stormvogels wandeltochten uitgezet. 

Iets na 10 uur zette ik aan. Ik koos voor de 28 km. Een mooie dagtocht, met andere woorden.
Een clubgenote had voor de 18 gekozen, Het eerste traject mochten we te samen afleggen: over het strand naar De Haan. Ginder in de duinbossen splitsten onze wegen zich. Ik mocht rechtdoor, zij rechstaf. Mijn traject leidde verder door de duinbosjes naar de 1ste rust in Strooiendorp, een camping. Het voordeel van het natte zand is dat het niet aan de schoenen blijft plakken. Ondertussen liep ik al de hele tijd met mijn regenfrak in de hand. In de rust maakte ik van de gelegenheid gebruik om die jas maar in mijn rugzak te stoppen.
Na de duinen stuurden de wandelpijlen ons de polder in. In Nieuwsmunter ontmoette ik wandelkenissen die vandaag meehielpen. Overigens nam ik daar mijn grote rust: lekkere soep en een belegd broodje.

Ik was ondertussen in gezelschap van een wandelaar uit Aarschot, een man die ik tijdens een Israëlreis leerde kennen. We babbelden dan ook heel wat af over gemeenschappelijke wandelkennissen en onze projecten voor 2010.

De wandeling verliet de polder om aan de havenkom van Blankenberge weer aan de kustlijn te komen. De wandelpijlen stuurden ons nu terug naar Wenduine, met de duinen rechts van ons.

Bij de aankomst trakteerde ik me nog op frieten, en ondertussen kwamen nog clubgenoten binnen. We hebben genoten van de tocht en geluk gehad met het weer.

Vandaag mocht ik mijn 500ste tocht in mijn wandelboekje noteren. Ik heb even in mijn 1ste wandelboekje nagekeken. Tocht 1 was een tocht van 7 km. 24 augustus 2002. Een tocht van mijn wandelclub "De Kwartels" in Philippine. De Mosselfeestentocht. (Dat is een tocht die mijn club ondertussen niet meer inricht.) Er is wel wat veranderd. De 5de tocht bijv. was een wandeling van 7km bij "De Voetjes" in Gent, een wandelclub die ondertussen niet meer bestaat.

Wat zeg ik? Een tocht van 7 km ? 3 maanden later in oktober verleg ik mijn grenzen. In de boswandeling van De Kwartels op 12 oktober 2002, stap ik een wandeling van 12 km. En voorwaar een week later bij "De Schuurbolders" van St.Laureins zelfs een wandeling van 14 km. De week nadien, het is dan al november 2002 zelfs 15 km bij de Gasthofstappers van De Klinge.

Ik zal eens mijn latere wandelboekjes nakijken om te zien, wanneer ik de smaak in de langere afstanden te pakken kreeg.

Gisteren was het de laatste lezing in een cursus over de Indiase cultuur.

Het hindoeïsme kent vele goden en godinnen, en die kennen dan op hun beurt weer verscheidene verschijningsvormen. Hier op de afbeelding de godin Lakshmi, de partner van Visjnu. Zij is de godin van de rijkdom. Ik mocht de afbeelding vandaag van een wandelvriendin ontvangen.
Visjnu en zijn vele nederdalingen, waren het onderwerp van een lezing vorige maand.

Gisteren vertelde Prof. Winand Callewaert ons over de Mogol dynastie. De dynastie overheerste Indië van de XVIde tot de XIXde eeuw. De Moslims hadden al verschillende keren Indië trachten te plunderen. De Mogols slaagden erin een blijvende dynastie te vestigen. Vanuit Perzië brachten ze de miniatuurkunst mee. En net die miniaturen gebruikte onze spreker om ons de rijke verscheidenheid toe te lichten.

De Mogols kenden hun hoogtepunt onder Shah Jahan. Denk aan de beroemde Taj Mahal moskee. Jammer genoeg eindigde de dynastie als broedermoordenaars en hindoevervolgers.

De monotheistische moslims zijn er niet in geslaagd het veel-godendom uit te roeien. De Mogols zelf worden ondanks hun onmetelijke rijkdom verslagen. De Koh-i-noor, de beroemde diamant verhuist, via Perzië naar Engeland.

En wij kunnen nu nog altijd genieten van de intrigerende goden en godinnen van de Hindoes.

Nu ik de Marching heb neemt mijn wandelplanning stilletjes vorm aan. Het is soms wikken en wegen: dit wel, neen toch niet, liever dat, of toch.

Nu plannen op zichzelf is ook al plezant.

Klik hier voor mijn voorlopige wandelkalender 2010.

Wat de grote buitenlandse tochten betreft: In het voorjaar naar Israël. Dat is zeker. Ik heb mijn voorschot al betaald.
In het najaar de Via de la Plata van Sevilla naar Santiago de Compostela. Dat is vrijwel zeker.

Het was weer gezellig in de Spaanse les. (Gelukkig maar dat ik Spaans volg, of ik kon de reaktie op het  bericht hieronder, niet lezen)
Het was spannend deze avond. We speelden een rollenspel van een detective die een moord moet onderzoeken en dan vraagt wie je bent, waar je woont,  hoe oud je bent, enz. Allemaal mooi om de zinnen goed in te oefenen. We waren immers afwisselend de ondervrager en de ondervraagde.
In de 2de les helft dan nog meer mondelinge oefeningen. Dat is een aangename manier om de taal te leren.

Ons leerboek: http://www.caminosonline.nl/
Onze school: http://www.kisp.be/

In 2010 richt de wandelclub De Kwartels 8 wandeltochten in. Noteer alvast in je agenda:

Meer info op de website van De Kwartels, klik hier

Hierbij een YouTube filmpje over de refugio's, de plaatsen waar je kan overnachten in de weg naar Santiago de Compostela

Het zijn de refuges waar ik tijdens mijn voettocht langs de Camino Frances verbleef.
Ik kreeg het filmpje via de mail toegezonden, en vertel het graag verder.
Terwijl ik naar het filmpje keek, moest ik op een bepaald moment aan de weg van het zwaard van de Brazilaan Paulo Coelho denken. Dat wat hij neerschreef in het dagboek van een magiër.(Ik hou meer van de weg van de schelp.)

Het is wel leuk om zo weer in de refuge van Roncesvalles of van Ponferrada te zijn. En het verrast me om zo de mening van de hospitaleros te horen.

Afin kijk er naar.
Het filmpje is gemaakt door een zekere José Alvarez. Een Spanjaard die in Londen zijn Masters behaalde. Films regisseren is zijn beroep en hij heeft zelf de Camino Frances gestapt in 2005. Je krijgt een beeld hoe gastvrij ik en de anderen op onze tocht ontvangen worden.

De video is in het Engels met Spaanse ondertitels, dan wel in het Spaans met Engels ondertitels, maar dat zal allicht geen bezwaar zijn om van de beelden te genieten.

Blankenberge was op zondag 22 XI 2009 weer het wandeldoel van veel wandelaars. Velen nemen hiervoor de trein. Dat is goed te merken aan de inschrijftafel. Als zo ineens een treinlading wandelaars binnenkomt, is dat in zaal Forum gelijk aanschuiven. Tot op straat staan dan de mensen geduldig in de rij om zich in te schrijven voor de stormtocht. Aan de 2 inschrijftafels gaat het vlot. De wandelaar kan kiezen tussen 6, 12 of 18 km. De 6 gaat langs de haven, buigt dan af naar de Uitkerkse polders, neemt in “De Wullok” de rust en keert dan terug langs de Floréal om over de promenade langs het strand naar zaal Forum terug te keren. De 12 begint samen met de 6. Aan de jachthaven is er een splitsing. De langere afstanden worden naar het strand gestuurd. Een mooie tocht over het strand tot in Wenduine. Ik heb zelf voor de 18 gekozen. Die gaat verder over de promenade en dan over een verhard pad tot aan de chalet Westhinder. Daar hebben we onze eerste controle in een caférust.
Hebben we nu steeds de zee aan onze rechterkant gehad. Nu komt de wandeling in de duinen terecht. Eerst langs zanderige paadjes, en nadien als de 12 en de 18 zich verenigd hebben, over een verhard wandelpad, door de duinen langs de kant van de polder. Dicht bij Blankenberge vervoegden we de korte afstand. In de rust in Uitkerke was er bedeling van Ghühwein of warme chocolade melk. Een goede gelegenheid om wat te blijven zitten. Gezien het weer konden we zelfs buiten zitten. Echt koud was het niet.
Na de Wullok brachten de wandelpijlen ons door smalle wegjes. We hadden nog een rust in de Floréal. Vele wandelaars profiteerden er van, niet alleen om te zitten maar ook om mee te dansen. Dan langs Sealife weer naar het strand, langs de pier en de vele horeca en winkeltjes. Iets voorbij het casino stapten we de trap af en waren we weer in de Kerkstraat waar onze wandeling begonnen was.

Ik trakteerde me zelf nog op een plankje met brood en hoofdvlak, met een Brugse Zot erbij.
Ondertussen waren er veel IML-vrienden binnen gekomen. Dat werd dan ook gezellig bijpraten en al vooruit kijken naar de Israël-reis in maart en de China-reis in mei 2010. 

Mijn wandeling vandaag draag ik op aan een dame. Deze zomer tijdens de Vierdaagse van de Ijzer, liepen we onder de brandende zon, en ik had mijn petje in de kampplaats laten liggen.

Zij had een extra petje in haar rugzak, en dat mocht ik gebruiken. Ik moest het zelfs niet terug geven achteraf. Ik heb het petje dus nog altijd.

Ze was een goede tennister, ze wandelde graag. Zij en haar man waren betrokken bij ontwikkelingsprojecten en de er mee samenhangende fondsenwerving. Ze hield ook van avontuurlijke wandelingen in andere werelddelen.

We verbleven in dezelfde kampplaats in Ieper. Dit jaar zou ze met een 4-tal vrienden deelnemen aan de IML-mars in het Gilboa-gebergte in Israel. Het heeft niet mogen zijn. Ze is al overleden.

Omdat we op de stormtocht vandaag, met IML-ers zullen samen zijn, draag ik de tocht aan haar op.