Op de stoep bij Gwy

Donderdag was ik weer naar een middag over de Indiase cultuur. Winand Callewaert nam ons mee naar de betoverende verscheidenheid. Hij brengt het zo boeiend dat we het beleven alsof we echt op dat subcontinent zijn.

We laten Krishna achter ons, en trekken naar de berg Meru. Niemand mag deze heilige berg bestijgen. We kunnen er echter wel rond. De voettocht is 52 km. Er zijn bedevaarters die  de tocht in 1 dag afleggen. Onze prof deed er langer over.  Nog anderen doen er 6 weken over. Ze gooien zich plat op de grond. En stappen dan naar de plaats waar hun handen waren, en daar gaan ze dan weer uitgestrekt liggen. 52 km lang.

De berg is de lingam van Shiva. (Lingam is het sanskriet woord voor penis.)  De berg is het midden van de wereld. Veel aandacht in de cursus voor al die lingams die het voorwerp van verering zijn. Ook hoe veel ouderen naar Benares komen wonen, in de hoop ginder binnen de sacrale kring te sterven en zo te ontsnappen aan de kring van dood en wedergeboorte.

De dansende Shiva is de vader van een andere godheid: Ganesh, de god met de olifantenkop. Een populaire god, trouwens.

En Gurda! Een buffeldemon was door ascese zodanig sterk geworden, dat de goden hem niet meer de baas konden. De godin Gurda wist hem wel te verslaan.