Op de stoep bij Gwy

We zijn toch op de wereld om mekaar te helpen nietwaar!

Zaterdag stapte ik van de lijnbus aan het Zuid in Gent. Voor mij zag ik een man vallen. Ik ging er naar toe. Een ander iemand had hem al recht getrokken. Maar de oude man, kon vrijwel geen voet voor de andere zetten. Iets gebroken ?
We lieten hem zitten op de trappen van de stadsbibliotheek.
We moesten de hulpdiensten niet bellen. Hij bleek vlakbij te wonen in een appartement, en zijn vrouw was thuis.
Ik bleef bij de man, en de andere man die ter hulp geschoten was liep naar het appertementsgebouw. Hij keerde vrijwel onmiddellijk terug. Hij was vergeten de naam te vragen.
De oude man zei ook zijn naam, en zo kon aangebeld worden aan zijn woning. Zijn vrouw kwam mee.
We ondersteunden hem. en voetje voor voetje, of  liever half voetje voor half voetje, gingen we naar zijn woning. De man van 77 jaar woog overigens 92 kilo. Hij kon echt zich zelf niet staande houden. Het werd hem toch te lastig. Hij leidt aan de ziekte van Parkinson.
Zijn vrouw belde toen een buurvrouw op. Die kwam dan met haar auto het President Roosevelt plein opgereden.
We plaatsen hem in de auto. Wij gingen naar het appartement, en de buurvrouw reed de 30 meter er naar toe.
Aan zijn deur tilden we hem weer uit de wagen, en hielpen hem het trapje op. Zijn vrouw was ondertussen om een bureaustoel gegaan. Daar konden we hem dan in neer zetten.
En zo kwam de man toch in zijn woning terecht. Ik hoop dat het met hem nu goed gaat.

Zondag, was het mijn beurt om geholpen te worden. Ik zat op de trein en kwam aan in het Sint Pietersstation. Ik verliet ik mijn zitplaats om af te stappen. Een jonge dame riep me terug. Ik had mijn fototoestel laten liggen.
Gelukkig dat die dame het gezien had. Waarvoor mijn dank.