Op de stoep bij Gwy

Een druk weekend: Open Monumenten dag, Open straatjes dag, en nog meer.
In Assenede zijn het de Smokkelfeesten, en daarin past een wandeling langs smokkelpaadjes en sluipwegen. Daarvoor zorgde onze wandelclub "De Kwartels"
De inschrijftafel stond in een klein tentje naast de grote feesttent. Gele pijlen en witrode linten zouden de wandeltochten markeren. Tochten waren uitgepijld voor 4, 6,12, 18 en 24 km.
Ik was al vroeg in de Kloosterstraat, en als ik voor de 18 koos, kon ik nog voor het middageten thuis zijn. Dat werd dan mijn keuze.

Vanaf de feesttent gingen we langs het gemeentehuis, met de beelden in de vijver. Bijna onmiddellijk hadden we een splitsing.  De 18, werd met de 12 naar links gestuurd, waar we op een rechte asfalt fietspad terecht kwamen.  Ik kwam bij een groepje wandelaars terecht, waarvan er een hier geboren was. Hij vertelde dat hier vroeger een trein reed, een stoomtrein, en later een Kamielke, waarmee hij naar zijn werk reed.
We verlieten langs een begroeide grasweg de voormalige spoorlijn 55S om ons naar de grens te begeven.
Ik hoorde sterke verhalen vanuit de oorlogstijd. We passeerden de plek waar vroeger de veldkeuken stond. Ik kreeg de plek te zien, waar eertijds een Duits kanon stond, dat tot in Gent kon schieten. Allé ik overdrijf allicht, maar tot de woning van Eddy Wally geraakte het zeker.
En tussendoor deden we nog een omzwaai rond het spookhuis. Dat huis is nu een aantal muren zonder dak, maar eertijds de chieke villa van een directeur of een ingenieur van de glasfabriek.

We sloegen nu op Nederlands grondgebied een woonwijk in. Het viel me op hoeveel woningen er leeg bijstonden. Sas van Gent was vroeger een gemeente met 11 fabrieken. Nu schiet er niet veel tewerkstelling meer over, en verhuizen de mensen.
Een beetje tot mijn verrassing werden we aan 't Staakje terug naar Assenede gestuurd. Dat kon toch niet waar zijn ? We waren nauwelijks een goed uur aan het wandelen. Het waarom werd ons snel duidelijk: in een schooltje was de rustpost ingericht.
Ondertussen had ik weer wat sterke verhalen uit de oorlog: hoe op een bepaalde plek een Duitse sniper werd doodgeschoten, hoe op een weide een vliegtuig neerkwam. Verhalen ook over de terugtocht van de Duitsers, die geen brandstof meer hadden, en hun camions door paarden moesten laten trekken. Hoe de Canadezen hen volgden met hun tanks, die door de mensen met bloemen versierd werden.

Voor de verhalen moet een mens niet blijven zitten, die kan ik ook al wandelend beluisteren. De wandelpijlen stuurden ons weer de grens over. Weer weet de parcoursmeester wegjes en paadjes te vinden, waar ik al zoveel achteloos gepasseerd ben.
Mijn verhalenverteller heeft ondertussen zijn onderwerp veranderd. Nu wordt het thema verlegd naar de fabrieken van vroeger, en de voormalige tracés van het zeekanaal. Hij liet me zien tot hoever vroeger de zee kwam.
We passeren ook de versterkingswerken vanuit de tijd dat het Sas nog een vijfhoek was om de sluizen te verdedigen.

Via het Staakje keren we terug naar de rustpost in het schooltje. Hier wat gebabbel met oude bekenden en medewandelaars, en  we trekken verder.
Ik krijg te horen, dat de grillige vorm van de gracht links van ons laat zien dat hier vroeger ook een fort was. En terwijl ik dit schrijf heb ik eens de satelietfoto op Google Maps bekeken. Het verdedigingswerk is duidelijk zichtbaar.

Amaai, dat het zo een interessante verhalenwandeling zou worden, dat had ik niet verwacht. Ik mag mijn wandelcompagnon dan ook hartelijk danken voor zijn vele herinneringen uit het verleden.