Op de stoep bij Gwy

Na de rust op Botrange zouden we de avond ingaan, en zouden we 30 km stappen tot de volgende ontmoetingsplaats. We staken dan ook warme kleding en onze hoofdlamp in onze rugzak. Om 5 uur checkten we uit en trokken weer het veengebied in. De kaarsrechte Allée du Grand Fossé leek wel eindeloos lang. In de verte zagen we de zon rood neerdalen achter de bomen. Tegen 7 uur waren we weer aan de brug over de Hill, waar we een waterpunt hadden. Het werd donker, en we staken ons licht aan.

In de verte zagen we de verlichte stuwdam van Gileppe. Aanvankelijk leek die niet dichterbij te komen. Onze paden waren goed begaanbaar en slingerden rond de noord oost kant van het stuwmeer. Twee duistere gestalten kwamen ons tegemoet. Ons supporters team kwam ons aanmoedigen, en een stukje met ons meewandelen. Ginder aan de toren namen we een halfuur rust. Gelukkig konden we binnen zitten. De warme koffie deed deugd. We wisten nog van vorig jaar dat de volgende etappe met een steile klim begon. Gelukkig waren er touwen gespannen, waaraan we ons konden optrekken naar boven. Dan volgde een stuk door de bossen. Onderweg werden we door vriendelijke seingevers over de rijwegen overgestoken, om dan weer in de nachtelijke bossen te verdwijnen. Als we bijna op het einde van deze etappe waren, begonnen we toch wel te twijfelen. Is dat nu een pad? Heel wat takken maakten het moeilijk begaanbaar. Maar de muziek van een café ginder gaf aan dat we het rustpunt naderden, en dat we ginder pasta zouden krijgen droeg ook wel bij tot de motivatie.  En na een steile afdaling bereikten we Hütte. Na de lekkere pasta checkten we uit.

Het was bijna 2 uur in de nacht. De dame aan de checkout gaf ons wat richtlijnen, want er waren geen pijlen. Toen we de eerste pijl zagen stopten we even. Mensen wat was het koud. Ook de jas mocht aan. Ondertussen hoorden we gehamer. Voor ons waren medewerkers bezig meer pijlen aan te brengen. Dat was een meevaller we konden zo gemakkelijk het pad volgen. Het was immers weer zo een stuk dat we eerder van een spoor dan van een pad konden spreken. Ja ... tenslotte is het trail walking. Op ons roadbook heet deze weg de Kanzel Route. Die maakt trouwens deel uit van de GR573. De Doetjes gebruiken hun voetjes  en na dat woest GR-stuk trokken we door het Hertogenwoud naar de Talsperre. Het was half vier als we daar incheckten.

We vernamen trouwens dat er maar 10 teams voor ons waren. We konden het moeilijk geloven, want zo snel gingen we nu ook weer niet. Vorig jaar was hier de aankomst van de OXFAM Trail Walk, dit jaar was dit het laatste checkpoint met nog 11,3 km te gaan. De etappe begon gemakkelijk over een brede asfalt weg, maar al snel mochten we alweer het spoor zoeken. We hadden het al gewaar geworden dat de parcoursuitzetter een voorkeur had voor de GR-paden, en volgden die dan ook. Het bleek de goede gok te zijn. Op het laatste waterpunt kwamen we nog eens de Fairfoxes tegen. Al van in het checkpoint in Ternell bleven we dat sympatieke team uit de Kempen ontmoeten. (Ook andere teams trouwens.)

Soms wordt gezegd: het venijn zit in de staart. Die indruk hadden we hier. De parcoursmeester bleef het ons moeilijk maken. We zaten weer eens op een pad dat nergens op uitkwam. Clement verkende links, Daniel liep op de stappen terug. Ja de aanduidingen wezen hier naar toe, maar hoe verder? Luc kwam gelukkig op het idee om te kijken of er na het hekken nog een GR-teken stond. En dat was zo. Het hek bleek niet op slot en het spoor liep door het hekwerk. Even verder verlieten we het GR-pad en liepen naar de Vesder toe. We verloren de Fairfoxes uit het oog.
We kwamen nog eens op een doodlopend stuk. Waar hebben we ons nu vergist ? Een ander team kwam bij ons, en had hetzelfde probleem. Een blik op de kaart toonde aan dat we langs de verkeerde kant van de Vesder liepen. We hadden die ergens moeten oversteken. Terug gekeerd op onze stappen zagen we waar we de aanduiding verkeerd geïnterpreteerd hadden. We hadden weer door een hek moeten gaan. Ondertussen kwamen ons lichten van andere teams tegemoet, die konden dan gelijk goed afslaan. Afin de brug over en een camping door. Hier op de grote weg was het maar een 3 à 4 km meer naar de aankomst.
De parcoursmeester stuurt ons evenwel eerst nog voor een plaatselijke lus door Membach. Mens wat zijn die laatste kilometers lang. We zien de torens van Eupen voor ons, en de pijlen sturen ons nu een weiland in. Door het natte gras steken we zo twee weiden over. En dan zien we gelukkig het pijltje van de finish.
We vergeten  de vermoeidheid, we houden ons recht, borst vooruit, schouders rechtop en leggen de laatste meters in het Josephine Koch Park af. Om 7u 04 klokken we af. De mooie, meedogenloze, avontuurlijke tocht is beëindigd.

Missie geslaagd voor ons  55+ team.