Op de stoep bij Gwy

Deze middag trok ik naar de Heirnis. In die Gentse wijk  vinden gebuurtefeesten plaats. En dat is een goede gelegenheid om een wandeltocht in te richten.
Het was een wandeling in 3 lussen in en om de Heirnisbuurt.
Iets na 14 uur was ik er. De wandeling was al een tijdje bezig. 214 wandelaars stonden reeds op het bord genoteerd. Ik betaalde mijn inschrijving, en kocht gelijk een sticker.
En hoe lukt het? Al gelijk veel bekenden, en gelijk aan de babbel. Met heel wat vertraging begon dan ook mijn tocht. Ik begon met lus C. Die bracht ons de Nederschelde over. We gingen door de Sidonie Verhelststraat. Die Sidonie was de eerste meisjesstudent aan de universiteit van Gent. Zij studeerde er, en bracht het hoofd van haar medestudenten op hol. De mannelijke studenten vochten om haar tot in het leslokaal toe. Nu dit is een ander verhaal, maar voor mij kon de wandeling niet meer stuk.
Na die gloednieuwe wijk, kwamen we in een oudere buurt. Hier werd mijn aandacht getrokken door het mooie faiencewerk op verschillende gebouwen, zoals op het gebouw van de liberale kring. Dat is zo een sprankelijke tegenstelling met het graffiti op de wanden van de spoorwegberm aan de overkant.
Eens de racing voorbij wandel ik verder met Luc. Die is op wandel met zijn hond. Hij vertelt het verhaal dat zijn huisdier de bronzen medaille behaald heeft, als asielhond. Die onderscheiding is apart, omdat zijn hond stokdoof is. Baasje moet met gebarentaal tegen zijn hond praten.
De Schelde over komen we weer aan de feesttent.
Vooraleer de volgende lus aan te vatten blijf ik weer wat babbelen. Weer wat te lang.
Maar ja ik ben gekomen om te wandelen, dus toch weer op weg. Nu kies ik voor lus B. Weer een mooi parkje, en dan langs het jaagpad aan de Visserij naar de Portus Gandae. Ook hier weer een mooi samenspel: de oude Gentse haven die als jachthaven een nieuwe toekomst krijgt. Het zwembad Van Eyck, het 1ste overdekte zwembad van Vlaanderen passeren we en we komen aan het betonnen Belgacomgebouw. We steken de Reep over en passeren de moderne kapel van het Sint-Lievenscollege om af te buigen over de Kemelbrug richting Dampoort. Zicht op een buiten bedrijf gestelde electriciteitscentrale en onder de spoorweg door. Langs dicht bevolkte cités komen we in het Begijnhof van Sint-Amandsberg, om dan naar de Heirnis terug te keren.
Terug in de feesttent is het al laat geworden. Het is al na vijf uur. Lus A, die me naar de samenvloeiing van Leie en Schelde zou brengen, doe ik dan maar niet meer.
Het was een gezellige middag, waarin de parcoursmeester liet zien dat ook een wandeling in een stadswijk vol verrassingen kan zitten.
Net voor ik huiswaarts ging, schreven de inrichters de laatste wandelaar in, nr. 308