28-06-09

Quatre jours de marche

MESA 2009 Op de foto met de doedelzakspeler Willem
 

De MESA is een van de hoogtepunten van het Belgisch wandelgebeuren. Met zo een 12duizend wandelaars wandelen we door de Gaume en de Ardennen.
Het is een mars van het Belgisch leger. Een vijftal militairen zijn er het jaar door mee bezig, en tijdens de vierdaagse zelf, zorgen zo een 600 militairen voor het kampement, voor de bevoorrading, voor de infirmerie en EHBO, voor de veiligheid, voor het transport, voor de uitpijling.
Tussen de dagstappers zien we veel miltairen. Ik stapte een tijd naast een Kroaat. In de tent naast mij lagen Amerikanen. Veel Belgische soldaten komen hun 32 km  stappen.
Wandelaars zijn er in alle leeftijden. We hebben allemaal de vele schoolkinderen gezien. (2500 kinderen waren er  volgens actua24.be op de mini-mini) In mijn tent sliep een wandelaar die 70 jaar oud is. De oudste deelnemer is 85 jaar. Bijna 86,  vertelde hij fris als een hoentje tegen Benelux-blogger Peter.

Als je op de foto klikt, kom je in mijn fotoalbum terecht.
De wandelgazette geeft in het artikel over de MESA heel wat koppelingen naar de sites van wandelaars die er waren.
Beneluxwandelen eveneens.
En ik wil ook vermelden. Op  Ardenneweb.eu en Europetv.info zijn videos te bekijken.
----   Merci et à l'année prochaine   ----

17:16 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mesa

Terug van de MESA

MESA 2009 102De MESA beantwoordde dit jaar weer eens aan al de verwachtingen.

De wandeltrajecten brachten ons over de Ardeense hoogvlakten. De verschillende parcoursen lieten ons genieten van  mooie vergezichten. Vier dagen puur wandelen langs groene wegen. Heel af en toe trokken we door een charmant Ardeens dorpje. Op de aankomstplaatsen was het steeds volop feest.

Geroutineerde wandelaars uit de wandelpeletons gaan voor flinke marsen van 32 km per dag. Anderen genieten van de  16 km mars. De inrichters noemen dat de mini. De mini is een pittige tocht waarin ook heel wat stijgingen en afdalingen zitten. Welke vorm men kiest, de MESA is een avontuurlijke tocht.
En wat zeer charmant is aan de MESA zijn de grote hoop schoolkinderen die mee doen. Dat jong volkje rotst en ravot over de moeilijke paden, alsof het niets is, en ondertussen proberen ze van de militairen uit de vreemde landen kentekens te verkrijgen. De wat vermoeide wandelaar sleuren ze zo mee naar de aankomstplaats.

08:57 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mesa

23-06-09

De mars van de herinnering en de vriendschap

MESA 2008 BusvervoerIk ben voor de rest van de week weg. Doel is Bastogne. Van daaruit neem ik deel aan de MESA.
En ik zal er niet alleen zijn, dat heb ik ondertussen wel al gehoord. Veel wandelvrienden en -bekenden wandelen mee in deze vierdaagse die de herinnering en de vriendschap centraal stelt.

De website van de MESA vind je op: http://www.marche-mesa.be/

In Bastogne heb ik geen internet, misschien lukt er wel wat met mijn mobieltje, dan plaats ik dat op facebook.

12:30 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mesa

22-06-09

Awel, 's maandags zijn we ziek

Awel, 's maandags zijn we ziek
Dat is het lot van een werkmens.

In ben deze morgen dan toch maar naar de huisdokter geweest. De keelpijn bleef aanhouden. En ik wil toch zo graag dinsdag naar Bastogne vertrekken.
In mijn bagage, tussen mijn medicamenten, neem ik nu dus ook een spray mee.
6 keer per dag moet ik die in mijn mond verstuiven.

Zo moet het beter gaan.

10:16 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (3)

21-06-09

De nacht: een wandeltocht met karakter



Torhout 2009-06-19

Als we het in wandelmiddens over de nacht hebben, dan bedoelen we daar meestal de 100 km mee, die in Torhout start. Het is een internationale wandeltocht door de bossen van West-Vlaanderen en de groene rand rond Brugge. De Nacht van West-Vlaanderen is in ook een wedstrijd voor de hardlopers. De 100km Ultraloop - WK & EK leggen zij af tussen de 6 en 13 uur.
Wij als wandelaar doen er langer over. Bij ons staat de tijdslimiet op 24 uur. Onze belangstelling ligt ook anders. Wandelaars verlangen geen goed verlichte rechte wegen. De voorkeur van de wandelaar gaat naar meer avontuurlijke bospaden, en smalle wegjes door de velden.
Dit krijgen we voorgeschoteld in de Nacht.
De Nacht is niet alleen de 100 km. Er is ook een marathon walk van 42 km, en een mini nacht van 10 km.
Heel wat volk dan ook in de inschrijfzaal op de namiddag van 19 juni.
Na de inschrijving viel ik al gauw bij wat bekenden uit Gent en Antwerpen. En ook mijn andere vrienden en kennissen kwamen opdagen. Je voelt nog voor het begin een kermissfeer.
Bij de start wandelde ik eerst met wat kennissen die de marathon zouden meestappen. Niet lang. Na een goede 800 m splitsten de trajecten al. De wandelaars van de 10 km, bleven langer bij ons. Kleine kinderen dartelen om en rond de meer ervaren wandelaars. Na een kilometer of 5, verliet ook het jonge volkje ons en werden we de nacht ingestuurd. Bij de start stapten we door de kermissfeer van Torhout, en ook onderweg werden we geanimeerd door fanfares. Ik had zo de indruk dat ik met een grote kerngroep wandelde, die tamelijk compact bleef, en zich niet onmiddellijk uitrekte.
In de duisternis op de smalle wegjes, rekte de groep dan toch uit. Er kwam nog een korte hergroepering op de rust bij de 25 km
Dan was het trouwens al na middernacht. De nieuwe dag was begonnen. Het was wel donker. Geen sterren aan de hemel. Toen het al klaar was, om halfzes kwam ik in de bagagerust in Beernem aan. Ik nam er een half uur rust, tijd om te eten, koffie te drinken, en een vers T-shirt aan te doen.

In het stuk langs de vaart naar Moerbrugge kreeg ik het moeilijk. De fut was eruit. Ik begon zelfs al te overwegen om bij de volgende rust om de bezemwagen te vragen. Het traject herinnerde me aan een stuk dat ik met mijn wandelteam eerder dit jaar stapte, en dat stimleerde genoeg om door te stappen. Gelukkig maar, want we hadden nog een doortocht door Brugge. Het historisch centrum is op zo een uur nog rustig. De toeristen die er waren vroegen zich zo om half tien 's morgens allicht af, waar die snel stappende mensen naar toe gingen. Ik wist het antwoord: naar de tweede bagagerust in de ijspiste van Brugge. Na die rust zou alles beter gaan dacht ik. Jammer genoeg, toch niet. Maar als je al meer dan 70 km gestapt hebt, kan je toch moeilijk opgeven met nauwelijks nog 30 te gaan?
Het werkte wel op mijn humeur, het was mijn eer te na. Gelukkig zijn er de aanmoedigingen en de commentaren van de medewandelaars en de medewerkers. Het was telkens moeilijk om van een rust weer weg te geraken. Met te blijven zitten geraakt een mens ook niet vooruit. Dus toch maar meer weg. Ondanks een keelpijn die kwam opsteken, stapte ik door.
Helemaal mooi werd het in de rust op Aartrijke. Daar kwamen de korte afstand wandelaars er bij. Hun gezwindheid moedigde mij aan, en maakte de laatste kilometers kort.

En dan aankomen. de bel rinkelen. Anderen zijn al aangekomen. Anderen zien we aankomen, dat geeft zo een voldoening, dat de miserie snel vergeten is. We hebben het weer gehaald.

19:28 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (2) | Tags: torhout

Medewerlers van de nacht

Torhout 033 VeldegemEen van de mooie dingen in de nachtelijke 100 km tocht, is de vriendelijkheid van de medewerkers. Zie op bijgaande foto, de dame met plezier de stempel zetten. We zijn aan het checkpoint in Veldegem.

In een andere rustpost, waren we te gast bij de Brugse Globetrotters. Je moet het maar doen. Twee weken geleden richtten ze zelf met de Trekvogels de 100 km Brugge-Boekhoute in, en nu zijn ze er weer bij.

Of nog een voorbeeld: de wandelclub "Vier op een rij" uit Zedelgem. Ze stempelden de controlekaart, verstrekten drank en wat te eten, en daarboven moedigden ze de wandelaar ook aan.

Ik zat er op het einde van de tocht een beetje door. Ook hier weer zorgden in Wijnendale de medewerkers voor een goede peptalk om ook de laatste kilometers nog door te stappen.

17:11 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Tags: torhout

De donkere nacht loopt niet voor iedereen goed af

Torhout bevoorrading in LoppemHier op de foto zijn we in Loppem. Het is dan 11 's avonds. We hebben een bevoorrading vlak bij hoeve Stragier. Het is een donkere nacht, geen sterren aan de hemel. Echt donker.
De zaklantaarn is niet overbodig. Integendeel, zonder bij te lichten kan je niet zien waar de voeten te plaatsen op de soms smalle paadjes.

Een uur later stropt de wandeling. Er is een opeenhoping van mensen. Wat is er gebeurd? Er is iemand gevallen. Hij zit er nogal beteuterd bij. Maar zijn gezicht ! Amaai ... Hoe ziet dat eruit !
Zijn voorhoofd is een bloederige wonde. Zijn neus is ook een rode plek. Hij bezwijmt. Tussen de mensen die stoppen om eventueel te helpen, zijn er ook wat clubgenoten. Die nemen hun verantwoordelijkheid en telefoneren naar het noodnummer. Zij blijven op hulp wachten, en houden hem gezelschap. De andere wandelaars gaan verder.
Later heb ik gehoord dat de gewonde een gebroken neus had, en naar het ziekenhuis is gebracht.
Een mens kan veel vallen, maar net die ene keer zo ongelukkig neer komen, dat is echt pech hebben. Gelukkig staan dan je medewandelaars stil, om je te helpen.

16:50 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (2) | Tags: torhout