Op de stoep bij Gwy

Als we het in wandelmiddens over de nacht hebben, dan bedoelen we daar meestal de 100 km mee, die in Torhout start. Het is een internationale wandeltocht door de bossen van West-Vlaanderen en de groene rand rond Brugge. De Nacht van West-Vlaanderen is in ook een wedstrijd voor de hardlopers. De 100km Ultraloop - WK & EK leggen zij af tussen de 6 en 13 uur.
Wij als wandelaar doen er langer over. Bij ons staat de tijdslimiet op 24 uur. Onze belangstelling ligt ook anders. Wandelaars verlangen geen goed verlichte rechte wegen. De voorkeur van de wandelaar gaat naar meer avontuurlijke bospaden, en smalle wegjes door de velden.
Dit krijgen we voorgeschoteld in de Nacht.
De Nacht is niet alleen de 100 km. Er is ook een marathon walk van 42 km, en een mini nacht van 10 km.
Heel wat volk dan ook in de inschrijfzaal op de namiddag van 19 juni.
Na de inschrijving viel ik al gauw bij wat bekenden uit Gent en Antwerpen. En ook mijn andere vrienden en kennissen kwamen opdagen. Je voelt nog voor het begin een kermissfeer.
Bij de start wandelde ik eerst met wat kennissen die de marathon zouden meestappen. Niet lang. Na een goede 800 m splitsten de trajecten al. De wandelaars van de 10 km, bleven langer bij ons. Kleine kinderen dartelen om en rond de meer ervaren wandelaars. Na een kilometer of 5, verliet ook het jonge volkje ons en werden we de nacht ingestuurd. Bij de start stapten we door de kermissfeer van Torhout, en ook onderweg werden we geanimeerd door fanfares. Ik had zo de indruk dat ik met een grote kerngroep wandelde, die tamelijk compact bleef, en zich niet onmiddellijk uitrekte.
In de duisternis op de smalle wegjes, rekte de groep dan toch uit. Er kwam nog een korte hergroepering op de rust bij de 25 km
Dan was het trouwens al na middernacht. De nieuwe dag was begonnen. Het was wel donker. Geen sterren aan de hemel. Toen het al klaar was, om halfzes kwam ik in de bagagerust in Beernem aan. Ik nam er een half uur rust, tijd om te eten, koffie te drinken, en een vers T-shirt aan te doen.

In het stuk langs de vaart naar Moerbrugge kreeg ik het moeilijk. De fut was eruit. Ik begon zelfs al te overwegen om bij de volgende rust om de bezemwagen te vragen. Het traject herinnerde me aan een stuk dat ik met mijn wandelteam eerder dit jaar stapte, en dat stimleerde genoeg om door te stappen. Gelukkig maar, want we hadden nog een doortocht door Brugge. Het historisch centrum is op zo een uur nog rustig. De toeristen die er waren vroegen zich zo om half tien 's morgens allicht af, waar die snel stappende mensen naar toe gingen. Ik wist het antwoord: naar de tweede bagagerust in de ijspiste van Brugge. Na die rust zou alles beter gaan dacht ik. Jammer genoeg, toch niet. Maar als je al meer dan 70 km gestapt hebt, kan je toch moeilijk opgeven met nauwelijks nog 30 te gaan?
Het werkte wel op mijn humeur, het was mijn eer te na. Gelukkig zijn er de aanmoedigingen en de commentaren van de medewandelaars en de medewerkers. Het was telkens moeilijk om van een rust weer weg te geraken. Met te blijven zitten geraakt een mens ook niet vooruit. Dus toch maar meer weg. Ondanks een keelpijn die kwam opsteken, stapte ik door.
Helemaal mooi werd het in de rust op Aartrijke. Daar kwamen de korte afstand wandelaars er bij. Hun gezwindheid moedigde mij aan, en maakte de laatste kilometers kort.

En dan aankomen. de bel rinkelen. Anderen zijn al aangekomen. Anderen zien we aankomen, dat geeft zo een voldoening, dat de miserie snel vergeten is. We hebben het weer gehaald.