Op de stoep bij Gwy

1 maart, een mooie lentedag vandaag. Nu het wandelseizoen ingezet is, kunnen we uit het ruime aanbod kiezen. Ik nam de lijnbus naar De Pinte. Daar richtten de Buitenbeentjes een wandeltocht in: de Begoniatocht, zo genoemd - vermoed ik - naar de zaal waaruit we vertrokken.
Ik schrijf me in, koop een koffie en een koek, want ik had nog niet ontbeten. Na dat geïmproviseerd ontbijt ben ik op weg. Ik heb gekozen voor de 22 km.
De wandelpijlen brengen ons naar Nazareth. Omdat de E17 het wandelgebied doorsnijdt heeft een parcoursmeester hier niet veel keuze. Ik kan het parcours als het ware voorspellen. Ik heb hier al vaak gewandeld. Er zijn niet zoveel mogelijkheden om de snelweg over te steken. In Nazareth heeft de 22 een extra lus. Daarna gaat de 22 samen met de 18 een flink traject van 8 km.
Als we weer aan de brug over de snelweg komen, verwacht ik dat de pijlen, ons daarover zullen sturen, maar neen... We steken de weg over en gaan langs een boerderij. Wat een aangename verrassing!  De pijlen zenden ons nu doorheen een privaat domein. Dat is nu eens tof. Zo weet de wandelclub een extra waarde aan de wandeling toe te voegen. Het geeft toch een apart gevoel dat een mens dankzij de energie van een wandelclub zo langs wegen kan wandelen, waar men anders niet door kan. Dat is een mooie extra.
Na deze verrassing maken we nog een toertje door De Pinte zelf, samen met de andere afstanden die zich bij ons gevoegd hebben. - Of wij bij hen - Het is te zien hoe je het bekijkt.
En dat alles onder een heerlijk zonnetje. Wat kan men meer van een wandeling verwachten ?