Op de stoep bij Gwy

derde wandelboekje

21 maart 2004

Gisteren wandelde ik bij de Reynaertstappers. Dat is een wandelclub waarmee ik sterk sympathiseer. Ik wandel al lang op tochten die zij organiseren. De eerste keer dat ik bij die club wandelde was op 27 oktober 2002. Dat was een stormachtige rapentocht. Hierbij een scan uit mijn wandelboekje. Op de sticker in mijn wandelboekje de kruiskapel van Eksaarde.

In Eksaarde is het goed wandelen. Met ons wandelteam "De Doetjes" richten we in Eksaarde op pinkstermaandag een wandeltocht in voor het goede doel.
Noteer het in je agenda, want de tocht staat niet in de Marching. Maandag 1 juni vanaf 7 uur 's morgens. De afstanden die we voorzien zijn: 7, 12 en 21 km. Het wordt een natuurwandeling met een lus langs de Zuidlede, en een lus langs het liniepad. De startplaats is de stedelijke basisschool, Dam 67 in Eksaarde (Lokeren). De startkaart kost 4 euro en omvat ook 2 consumpties.

Op dinsdag 24 februari 2009 richt de wandelsportvereniging van Wervik haar krokustocht in. Door de koude winter is alles wat later dit jaar, maar toch heb ik al enkele krokussen opgemerkt. Met de naamgeving van de tocht zit het wel goed. Met de startlocatie ook. Het is een ruime zaal naast de zwemkom. De hal ligt aan de Leie. De wandelaars kunnen kiezen uit 3 afstanden: 6, 12 of 18 km. Alle drie blijven dicht bij de Leie. Ik kies voor de 18 km.
De 18 krijgt eerst een traject van een goede 6 kilometer, langs de Belgische kant van de Leie, stroomafwaarts. Het brengt ons langs een oude Leie-arm om ons daarna aan de spoorlijn weer naar de startzaal te brengen. De rest van de tocht deel ik met de 12 km stappers. Nu gaan we de brug over om in Wervicq Sud te wandelen. Wervik wordt door de Belgisch Franse grens in tweeën gespitst. De Leie vormt de landsgrens. De noorderkant van de Leie is België, de zuidkant is Frankrijk. Het tweede traject is als het ware een spiegelbeeld van het eerste traject. We wandelen nu langs de rivieroever, weer stroomafwaarts, tot aan Boesbecque om dan weer te keren, naar de brug over de Leie.
Het laatste traject is naar mijn mening het mooiste gedeelte van de tocht: een tocht door de Balokken. Dat is een groen gebied, een eiland ontstaan door het recht trekken van de Leie. Aan de Briekemolen is een voetgangersbrug, waarlangs alle afstanden de Leie oversteken om in het drassige groen te wandelen.
Er is wel een dissonant: Aan de Franse kant is er industrie. Wat de installaties produceren weet ik niet, maar het moet iets blauw zijn, te zien aan de kleur van de luchtuitlaten en de waterafvoer.

We wandelen het eiland door om dan weer de Leie over steken. De wandelpijlen leiden ons dan door een begraafplaats, dat de allure heeft van een park. En dan keren we langs het tabaksmuseum naar de startzaal weer.
Het is een wandeling waar de zwarte els zich thuis voelt. Letterlijk ook, want ik zag er heel wat in de waterrijke omgeving langs de rivieroevers.

Zondag 22 februari 2009.
Voor de Carnavalvierders een belangrijke dag. Die trekken naar Aalst.
Voor de wandelaars ook een belangrijke dag. Het wandelseizoen begint.
Het is de nationale wandeldag. http://www.nationalewandeldag.be/

Toen ik in de brede hal binnen stapte, was er rechts de eetplaats. Deze plaats werd in de jaren twintig nog zo genoemd. Alles stond er maar te staan, en werd niet in geleefd. Daar stonden de witte houten kasten, mooi in een verfje gestoken door mijn oom die schilder was (...), zes stoelen en tafel met een fluwelen dik donkerrood tafelkleed op. Een klein kacheltje, zwart en blinkend, maar dat bijna nooit brandde. Een venster dat uitzicht gaf op straat, verschafte mij veel kijkgenot op de feestdagen. Zo heb ik zeker in het bizonder, de dagen onthouden van carnavalsfeesten. Ik raakte niet uitgekeken op al die mensen met hun maskers, pruiken en schitterende klederen. "Zotten" noemde ik die in mijn tijd, zo was het nu eenmaal - geen goede uitdrukking, maar kom ... . Als ze teveel lawaai maakten, was ik zelfs een beetje bang. Er was zo veel te zien.

(Bron: tekstfragment uit het gedenkboek van mijn grootvader, tekening gescand uit een prentenboek )

Een mens realiseert het zich niet altijd, maar wandeltochten moeten wel gerealiseerd worden. Dat is de wandeltocht afleggen. Maar hoe zouden we een wandeltocht kunnen afleggen, als er geen in gericht werden ? Tal van mensen zijn bij de realisatie van een wandeltocht betrokken. Om wandeltochten blijvend te bewerkstelligen hebben de mensen zich verenigd in clubs. De clubs zijn democratisch georganiseerd, wat ik zou willen vertalen als: De leden hebben het voor het zeggen. De besturen hebben een open oor. Ze zijn ge-oorzaam. Ze luisteren. Ze leggen verantwoording af over wat ze doen.

Op  vrijdag 20 februari vergaderden de leden van mijn club in het Morgenzonneke in Ertvelde. 
Op bijgaande foto, een paar mensen van het bestuur van mijn club. Van links naar rechts: de schatbewaarder, de voorzitter en de secretaresse.
Iemand van het bestuur die ik niet op de foto heb, is de verantwoordelijke voor de catering. Marianne is nieuw in het bestuur. Zij staat in voor de catering. Ze mocht met de wandeling in Oosteeklo gelijk alles tonen wat ze in haar mars had. De mensen, die aan de tocht meegedaan hebben weten dat ze deze vuurdoop glansrijk doorstaan heeft.
Nieuw is ook de website. Die vind je op: http://www.dekwartels.be/ .
En we hebben ook een nieuwe redactrice voor onze kwartelbode. Dat wordt uitkijken naar het volgend nummer.

We zijn met De Kwartels een grote wandelclub. En onze kwartels kom je dan ook op veel wandelingen tegen. 

Wandelen is gezond. dat weten jij en ik al lang.
Ik was verrast door het relaas van iemand die aan de 100 km OXFAM Trail Walker mee doet, omdat zijn vrouw hem te dik vindt.
Ieder heeft zo van zijn eigen redenen. Welke zouden de uwe zijn ?
Misschien kom je achter onze motieven als je hier klikt.

Bij het wandelen kiezen we graag de landelijke wegen uit. Het is meestal heerlijk om zo te stappen, maar ....
als het zo een paar dagen geregend heeft, en honderden voeten passeren er langs, zijn ze soms herschapen in modderpoelen.
Allemaal zo erg niet, maar je wordt er zo vuil van.
In de zomer met blote benen, is dat niets. Even goed wassen en het is een mooie herinnering aan een avontuurlijke tocht. In de winter draagt men echter een lange broek, en dan is het wat moeilijker. Je kan toch moeilijk op de autobus of de trein stappen met een vieze bemodderde broek.
Ik zie verschillen oplossingen.
:-) Sommige mensen dragen een overbroek, een regenbroek en dat houdt de gewone broek droog en vrij van slijk. 
:-) Anderen hebben gewoon een reserve broek mee. Na de wandeltocht verdwijnen ze in het toilet, en komen in verse klederen terug.
:-) Nog andere kiezen voor zo van die nylon dingen, die men over de schoen en het onderbeen ritst. Maar hoe noemt zulke dingen?  Op de mijne staat "gaiter". Daar weet ik nog niet zoveel mee. Ik keek in de woordenboek en daar staat als vertaling "beenkap" en "slobkous" En een paar mensen die ik ken en aan paardensport doen, noemen het gamaschen.