Op de stoep bij Gwy

Toen ik in de brede hal binnen stapte, was er rechts de eetplaats. Deze plaats werd in de jaren twintig nog zo genoemd. Alles stond er maar te staan, en werd niet in geleefd. Daar stonden de witte houten kasten, mooi in een verfje gestoken door mijn oom die schilder was (...), zes stoelen en tafel met een fluwelen dik donkerrood tafelkleed op. Een klein kacheltje, zwart en blinkend, maar dat bijna nooit brandde. Een venster dat uitzicht gaf op straat, verschafte mij veel kijkgenot op de feestdagen. Zo heb ik zeker in het bizonder, de dagen onthouden van carnavalsfeesten. Ik raakte niet uitgekeken op al die mensen met hun maskers, pruiken en schitterende klederen. "Zotten" noemde ik die in mijn tijd, zo was het nu eenmaal - geen goede uitdrukking, maar kom ... . Als ze teveel lawaai maakten, was ik zelfs een beetje bang. Er was zo veel te zien.

(Bron: tekstfragment uit het gedenkboek van mijn grootvader, tekening gescand uit een prentenboek )