Op de stoep bij Gwy

In de licht bevroren groene gordel stappen meer dan 80 mensen langs de verdedigingswerken van Antwerpen. Is het een voorhoede van een Frans leger dat komt kijken hoe ze langs de forten Antwerpen kunnen innemen? Neen, ze zijn te opzichtig gekleed en stappen te snel door.
Als je zo aan een tocht deelneemt zou je je in een rollenspel kunnen verplaatsen. Dat zijn zo soms van die aspecten die een voettocht nog rijker maken.
We gaan even van de forten weg naar een sporthal. De bevooradingsploeg geeft elk van ons een broodje smos en we gaan de kantine binnen. Binnen kijken we langs de ene kant naar de zwemmers en langs de andere kant naar de klimmers. Ik zit aan de kant van de klimmuur en kijk naar de jongens en meisjes die langs de steile wand naar boven klauteren.
Maar we zijn hier om te wandelen, niet om te kijken hoe anderen sporten. De baankapitein, geeft het fluitsignaal. Nog 5 minuten en we zijn weg.

Langs de smalle paadjes vormen we een lang gerekte sliert. We wandelen als een harmonica. Als we weer op een breed stuk weg komen, of voor een verkeerslicht wachten, hergroepeert de meute zich.
De tocht buigt zich weer terug en we keren langs parken en groene stroken terug naar Hoboken. We wandelen om zo te zeggen langs de buitenkant van de Antwerpse ring. Ondertussen is donker. Iedereen draagt nu een fluo jasje.  
Na een traject van 50 km herkennen we weer de plaats waar we vertrokken zijn. We komen weer aan in Hoboken. Hier hebben we de warme maaltijd. De 100 km stappers zijn half weg. De 50 km stappers houden hier op.
En er komen nieuwe wandelaars bij. Die willen de 25 km Antwerpen bij nacht mee stappen. Het is Valentijn vandaag. De klaenk van de stad mokt de ziel amoureus. Maar we verdwalen niet in de Antwerpse straten. Kari, de baankapitein, brengt ons door de verschillende buurten en wijken. We zien de Onze Lieve Vrouwe toren en de Boerentoren vanuit verschillende hoeken. We hebben de Meir bijna voor ons alleen. Ik vind het vrij rustig voor een zaterdag avond. Maar ja, het vriest. Wie komt er dan buiten ? Ja, wij wel. Een paar verstokte sigarettenrokers ook.
Het wordt ook een beetje piepje duik spelen. Geregeld verdwijnen we onder de grond. Ik wist niet dat er in Antwerpen zoveel trappen en gangen onder de grond waren. Een paar daklozen, die in de gangen langs de kant op de grond onder een deken liggen, kijken door hun oogspleten, maar verroeren zich niet. En wij gaan er met een sneltreinvaart voorbij. We zijn een TGV nu, geen boemel.

Terug op weg naar Hoboken, zien we de geparkeerde wagens wit vriezen.
Warm dat het is als we weer in de startplaats komen. Zo om 2 uur ’s morgens krijgen we nu een uitgebreid ontbijt. Heerlijk, zelfs met spek en eieren. En de Loonse stroop kent ook zijn liefhebbers.

Na het ontbijt zetten we aan voor de laatste 25 van de 100 km. Die brengt ons naar de linkeroever. De zaklamp is wel nodig in dit stuk. We wandelen door een natuurgebied, waarvan ik de naam vergeten ben. We omcirkelen het Galgen Weel. En dan weer de Schelde onderdoor. Geloof me, met al die kilometers in de benen is het moeilijk om al de trappen van de tunnel onder de Schelde weer naar boven te stappen. Nu komen we in de oude petroleum haven. We wandelen aan de rechteroever stroomopwaarts.  En komen weer in een groen gebied terecht. Het laatste van deze stemmige tocht.