Op de stoep bij Gwy

Het was weer duidelijk in het treinstation. Op perron 12 zag men het wandelend volkje. De wandelschoenen, de heuptas die bedriegen niet. Neem daarbij dan de clubpetjes en de badges op de rugzak. Dan is het maar al te duidelijk. Dat volkje neemt vandaag de trein naar Brugge.

De Brugsche Globetrotters laten hun tocht vertrekken vanuit een school vlakbij het station. Kan het gemakkelijker ?

Ik schrijf me in voor de 26 km. Voor degenen die graag cijfers na de komma zien: het is 25,7 km. Hoewel ik niet twijfel aan de bepijling, neem ik toch een blad met de parcoursbeschrijving mee. Kwestie van zeker te spelen.

De tocht brengt ons rondom Brugge, laat ons langs de vesten en singels wandelen. Bij de stadspoorten, de molens en andere bezienswaardigheden heeft de wandelclub steeds een info-paneel geplaatst. Zo lees ik bij een molen, dat die vroeger in Meulebeke stond, maar ginder weg moest wegens de aanleg van een baan. Niet alleen de historie komt naar boven. Ook de vogelkijkers komen goed aan bod. Heel wat aalscholvers zitten op paaltjes aan het Waggelwater. Had ik nu toch maar mijn fototoestel mee, maar ik ben het vergeten. Dat wordt dus na de tocht kijken naar de fotoreportages van ander loggende wandelaars. Dit terzijde. Ik moet na het Waggelwater wel even op de splitsing letten. Wij van de 20 en de 26 worden  in de richting van het Tempelhof gestuurd. Daar voorbij hebben we in een leuk zaaltje onze 3de rust. Hier, na 12 km neem ik de tijd om mijn boterham op te eten, met een lekkere groentesoep. De 26 heeft hier nu een extra lus. Die brengt ons langs een geboortebos en de StPietersplas. Na die lus van puur natuur trekken we weer naar de stad toe.
Een mooi intiem plein met het karakter van een begijnhof, is blijkens het opschrift op de toegangspoort nog niet zo oud. 1923 staat boven de passage.
De wandelpijlen brengen ons verder. De laatste rust is waar ook de 1ste rust was. Druk dat het er ondertussen is. Na mijn controlestempel stap ik maar gelijk door.
De brug met de Canadese buffels steken we over en nu we bijna op het einde zijn, hebben we weer de eeuwenoude vesten en singels.
En hoe kan het? Ik heb tijdens de tocht vaak in de regen gelopen. Maar nu ik aankom, straalt toch wel de zon. Dat is nu eens een goed einde.

Laat me nog even vertellen dat de globetrotters een nieuwe website aan het maken zijn: http://www.brugsche-globetrotters.be/