Op de stoep bij Gwy

Het is 1 mei 1935 In Wervicq (Frankrijk), 3 uur 's middags.
Twee douaniers liggen op de loer. Ze horen een wagen aankomen. Ze vermoeden een smokkeloperatie.
Wat  zien ze vanuit hun schuilplaats?

Ze zien dat vanaf de Belgische kant van de Leie tabak met een bootje over de rivier gebracht wordt. Eens aan de Franse kant laden mannen de tabak op een wagen. En de wagen vertrekt. Maar de wagen stoot op een hindernis die de douaniers opgeworpen hebben. De chauffeur keert de wagen en rijdt weer naar de Leie. Tien smokkelaars laden de tabak weer op het bootje. Voor ze inschepen gieten ze benzine over de auto en steken die in brand.
Maar het bootje is te zwaar geladen en kantelt. Acht smokkelaars bereiken zwemmend de Belgische oever. Ze duwen de tabaksbalen voor zich uit.
Voor twee loopt het niet zo goed af. Een verdrinkt er. Een ander bijna. Een Franse douane beambte haalt hem uit het water,

Dat alles speelt zich overdag af, terwijl er meer dan 100 mensen staan te kijken langs de Belgische kant.

Het is altijd plezierig om te wandelen. En wat ook plezierig is, is de wandelingen van anderen te volgen. Dat kan om verschillende redenen zijn:
 - Hoe hebben anderen de tocht die ik mee gemaakt heb, beleefd?
of:
- Hoe was het op de tocht, waar ik zelf niet bij kon zijn?
Het doet altijd deugd om dan te vernemen, dat mensen die je als wandelaar kent ook met een blog zijn begonnen.
Alfred en Lou bloggen vanaf vandaag als " De Wandelaartjes "

Gisteren hebben we rond Beerse gewandeld.
Luc had een mooi parcours uitgewerkt. Hij leidde ons ook door de vele natuurgebieden in de streek. En daarbij vermeed hij de wat moeilijker stukken niet.
In de nacht moesten we zo over boomstammen van een nauw bospad naar een bredere weg.
Overdag is zo iets wat gemakkelijker, zoals hier op de foto waar we via een trapje de schrikdraad over stapten om de Duivelskuil te bereiken. Hier grazen paarden, dat hebben we wel gezien aan wat die achter laten. De paarden zelf hebben zich niet vertoond.

Het Duivelskuilpad is trouwens een bewegwijzerde wandeling, die vrij toegankelijk is. Maar met een buggy zou ik die wandeling niet maken.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een voettocht van 100 km gestapt heb. Ja er is in het leven nu eenmaal meer dan wandelen. Maar nu is het weer zover.

Met een aantal vrienden en kennissen gaan we een 100 km stappen in de Kempen. Het wordt een groepswandeling aan 6,5 km per uur.
Dat wordt flink doorstappen. Het wordt een soort XXL-wandeling, een Kempentocht. Het is ook zoiets als een Euraudax wandeling.

Luc is onze baankapitein. Ik zag  hem het laatst op de OXFAM trail walk. En daar voor was het geleden van de Ezelstocht. De foto hierbij komt uit deze nachtelijke 50 km tocht vanuit Bassevelde.

Als je dit leest is de tocht misschien al begonnen. We starten vrijdag 26 september om 21 uur vanuit Beerse.

Op zondag 28 september is het feest.

Vandaag staat in Het Nieuwsblad een artikel over onze parochie.
De journalist vertelt over onze parochie op Zelzate-West, een beetje van vroeger en een beetje van nu.
De fotograaf Michel Moens illustreert het artikel met een foto van de groep mensen die instaan voor de viering van het 75-jarig jubileum.  Ik sta er ook op .

Dit is de link van het krantenartikel: http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleID=8G...

De paddenstoelentijd begint weer. Het is mij als wandelaar al opgevallen. Ik zag althans al mensen met een mandje in het bos om  paddenstoelen te plukken. Heb je ook zin om te plukken?
Weet waaraan je begint. Niet alle paddenstoelen zijn smakelijk. Sommige paddenstoelen leiden tot waanvoorstellingen. Andere paddenstoelen zijn zelfs giftig.
Koop dus eerst wat goede natuurgidsen, of raadpleeg er in de bibliotheek. Zorg dat je de verschillende soorten kan herkennen en benoemen.
Oefen je vooraf met je fototoestel. Fotografeer de paddenstoel van verschillende punten. Tracht ook de onderkant van de hoed in beeld te krijgen. Handig om te zien of het buisjes dan wel plaatjes zijn, of om te zien of de steel los zit van de hoed. Met je foto's kan je dan achteraf thuis op het gemak in de boeken kijken en de paddenstoel determineren.
Even aangenomen, dat je dan wel wat over paddenstoelen weet, kan je er aan denken om te plukken. Doe dit niet zomaar. Een paddenstoel is een lust voor het oog van de voorbijganger. Eens geplukt is hij weg, en ziet niemand hem meer.
Hou ook in de gaten of er überhaupt wel geplukt mag worden. In verschillende natuurgebieden is plukken verboden.
Als je mag plukken laat dan het mooiste exemplaar staan. De vuile en gebroken exemplaren wil je so wie so niet plukken. Plukken doe je omzichtig. Je maakt de steel met een licht draaiende beweging van het substraat los. Pluk nooit alles. Laat altijd wat staan.
De geplukte exemplaren leg je los in een mandje. Prop ze zeker niet in een plastiek zakje. Een goed voorbeeld zie ik vlak bij mijn deur. Een dame heeft een mandje aan het stuur van haar fiets. Ze plukt wat mooie paddenstoelen die daar zo plomp verloren in het gras groeien, en fietst dan verder naar haar volgend plekje. Ze doet het vaak, en weet welke paddenstoelen waar groeien. Ze vertelde me ook dat ze nooit paddenstoelen mengt. Ze houdt de soorten strikt gescheiden.
Paddenstoelen die ze niet kent of niet herkent plukt ze niet.
Na het plukken komt het drogen. Al het vocht moet eruit, of ze vergaan. Het drogen is een kunst op zichzelf. Paddenstoelen kunnen ook gesteriliseerd worden. Op een vorige werkplek  van mij, waren er heel wat collega's die het bos introkken, daar de paddenstoelen plukten en die dan in glazen bokalen bewaarden. Ik heb zo heel wat wilde bospaddenstoelen kunnen eten alsof ze vers geplukt waren.
En hoe ga ik er zelf mee om? Ik pluk niet. Ik fotografeer ze wel, zeker als ik een exemplaar zien dat ik niet herken. Het is een plezier op zichzelf, om naderhand in de natuurgids te zoeken, wat voor een paddenstoel het zou zijn.
Om te eten hou ik het bij kweekpaddenstoelen. Ik lees in het blad van de wandelclub Egmont dat België een goede reputatie heeft, dank zij gespecialiseerde onderzoekscentra. Heel Europa komt champignons kopen in de veiling van Roeselare.
Bron: Gesprekken met wandelaars en buren, en het verenigingsblad van WSV Egmont.

In sommige streken heb je van die sporten die je elders niet tegenkomt. Woensdag leerde ik een sport kennen, waar ik nog nooit van gehoord had: de katteknippeling. Het is een eenvoudig volksspel. Men stopt een kat in een stenen boterpot. Met wilgenknuppels tracht men vanop afstand de pot kapot te gooien, waarbij de stukken dan in het rond vliegen. Pasop. De stenen pot is 6 meter hoog bevestigd.
Het is al een oude sport. De vereniging die het inricht draagt al het woord "Koninklijk" in haar naam. Ik heb woensdag de betrokken gehandtekende brief, waarmee zij dat mogen, aan de muur zien hangen.
De kat moest een zwarte kater zijn. De deelnemers wierpen hun knuppels vanaf 35 spaden ver, en gingen dan telkens 2 spaden dichter om te gooien.
Dat heb ik gelezen. Het gooien met de knuppels heb ik niet gezien. Dat doen ze in de Nachtegaal, maar één keer per jaar, en dat op paasmaandag.
U bent steeds hartelijk welkom, stond er ook nog bij.