29-09-08

Wandelgemeente Beerse


Met Luc wandelen in Beerse, 2008
Vrijdag spoorde ik naar Turnhout. Daar haalde Luc me op en reden we naar Beerse. In een zaaltje zaten al enige wandelaars. Velen ervan kende ik al, en er waren ook nieuwe gezichten bij. Nieuw voor mij dan. Het zijn allen verwoede wandelaars, die niet om een tocht van 100 km verloren zitten.
Patrick en Danny die instaan voor de verzorging, weten ook al te best wat een 100km wandelaar van doen heeft. Zij hebben eind augustus de Oxfam Trail Walk mee gestapt. Even terzijde. Zij en Luc ook, stappen in het team Faixfoxes, met nummer 140, ook volgend jaar de Oxfam Trail Walk mee.
Zo om 9 uur 's avonds is het al donker. We dragen allemaal fluo-vestjes en hebben onze zaklantaarn klaar. Luc zet er meteen een goede pas in en weg zijn we. Het is een tocht in 4 lussen. De eerste lus brengt ons meteen door de duistere bossen. Het is de laatste dagen droog geweest. De zanderige wegen zijn droog en stofferig. Het is gemakkelijk wandelen. Onze wagenrust hebben we aan de Lilse Bergen. Ik hou het bij koffie (van de Oxfam wereldwinkel natuurlijk)
In zo een nachtelijke tocht komt ons groepje niet veel anderen tegen. We stappen door bos en heide, en soms onbegroeide zandheuvels terwijl de Grote Beer naar ons toekijkt. Ik leer hoe je aan de poolster je je kan orienteren zonder GPS of kompas.
Na een koude schotel hebben we een tweede lus vanuit Beerse. Dat is een flinke: 33 km. Het blijft een heldere nacht, zo zijn de hindernissen gemakkelijk te overwinnen. Onder de bomen hebben we het licht van de sterrenhemel niet, en is bijlichten nodig. De maan is niet meer dan een kleine sikkel aan de hemel. We krijgen het toch met een paar wat moeilijk, en het tempo vertraagt. Luc brengt ons door de bossen. Ik vraag me zo af hoe hij het allemaal weet, want in de donkerte ziet het er toch allemaal anders uit dan overdag. Onze wandelkapitein maakt gebruik van de bestaande markeringen: Paaltjes met gele koppen laten ons door het bos zigzaggen. De witrode tekens van de GR-paden geven ook mooi aan waar het wandelpad is. We komen zo ook aan het knooppunt van de streek GR van de Kempen met de GR565, het Sniederspad. Hier staat een grote wandelboom. Dit is zo te zien een kruispunt van wel 7 wandelpaden. Een goede gelegenheid voor Luc om ons het verhaal van de vossenstaart te vertellen. Als het klaar geworden is wandelen we langs het steenbakkerspad.
Het is na acht uur als we terug in het parochiezaaltje zijn. Hier wacht ons een uitgebreid ontbijt. De derde lus heeft Luc wat korter gehouden. Hij brengt ons naar vengebieden ten westen van Beerse. Eerste doel is het Blak. Jef is niet de enige die daar nog nooit van gehoord heeft. Luc verduidelijkt ons dat dit in de richting van Rijkevorsel is. Het Blak is een kleiput, en wat voor een. Als ik zie hoe groot dit water is, dan moeten er heel wat huizen gebouwd zijn met bakstenen uit de klei die hier is opgedolven. En Luc heeft nog meer natuurgebieden in deze lus.
De Hoge Bergen en Eksteroog zijn nog maar pas open gesteld voor het publiek. (De naam "Eksteroog" is afkomstig van een verzetsgroep uit de 2de wereldoorlog die hier ondergedoken was.) Ook een pad met de naam Duivelskuil heeft Luc in dit traject opgenomen. Als Beerse een wandelgemeente bij uitstek is, is dat hier nog eens duidelijk. De keuzes die Luc gemaakt heeft worden door de mensen van onze wandelgroep hoog geprezen. Er zijn stukken bij die nog nooit door iemand van onze groep bewandeld waren. Het is een verrassing dat we ineens op een groot stuk geasfalteerd terecht komen. Dit is hier vroeger een vliegveld geweest. Gek eigenlijk, nu is het natuur in herstel. Het is trouwens opvallend hoeveel keer we in deze lus de rode handjes zien die ons de toegang tot bepaalde delen ontzeggen.
Na de derde rust brengt de 4de lus ons naar Merksplas. In dit traject hebben we de laatste wagenrust. Patrick en Danny, onze bevoorraders nemen afscheid. Bij deze nogmaals hartelijk dank aan die 2 walkers die nu ons nu van eten en drinken hebben voorzien. Wie Merksplas zegt denkt onwillekeurig aan haar kolonie. De kapel van de gevangenis is nu een feestzaal. Als we even binnenkijken, zien we dat alles gereed gemaakt wordt voor een huwelijksfeest.
Aan het gesloten centrum voor illegalen gaan we voorbij. Het is maar gelukkig dat wij niet opgesloten zitten achter die hoge hekken, en zo in de open natuur kunnen wandelen. We hebben nu nog een caférust, en om het helemaal af te maken nog een ijskreemrust bij Boerjan. Dan nog een uurtje stappen. We ruiken stal. De laatste kilometers gaan weer snel.
Het is een tevreden groep wandelaars die na 20 uur wandelen, van elkaar afscheid neemt. Wat mij betreft mag Luc zo een 100 km tocht nog eens organiseren. Ik hoop dat hij er tijd en medewerking voor vindt. De wandelaars heeft hij zeker.

De foto's van René

De foto's van René tijdens de wandeltocht door de Kempen in Beerse

René hanteerde ook zijn fototoestel in deze voettocht.
René plaatst zijn foto's bij Picasa.
Dit is de link:
Openbare fotogalerij van René

En nog een bericht van Luc, onze gids op deze tocht:
Meer info over de gebieden waar we gewandeld hebben vind je op de website van "Het land van Turnhout" waar Beerse bij behoort.
Klik hier voor de link.
En er zijn nog meer internetsites die deze mooie gebieden in de belangstelling plaatsen.
En nog een korrektie achteraf. Ik had het hiernaast over "Eksteroog", maar dat moet "Ekstergoor" zijn.

13:25 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (1) | Tags: beerse, wandelen

Commentaren

Dag Guy, Weeral hoedje af voor een mooie prestatie.

Gepost door: freddy11 | 29-09-08

De commentaren zijn gesloten.