Op de stoep bij Gwy

De paddenstoelentijd begint weer. Het is mij als wandelaar al opgevallen. Ik zag althans al mensen met een mandje in het bos om  paddenstoelen te plukken. Heb je ook zin om te plukken?
Weet waaraan je begint. Niet alle paddenstoelen zijn smakelijk. Sommige paddenstoelen leiden tot waanvoorstellingen. Andere paddenstoelen zijn zelfs giftig.
Koop dus eerst wat goede natuurgidsen, of raadpleeg er in de bibliotheek. Zorg dat je de verschillende soorten kan herkennen en benoemen.
Oefen je vooraf met je fototoestel. Fotografeer de paddenstoel van verschillende punten. Tracht ook de onderkant van de hoed in beeld te krijgen. Handig om te zien of het buisjes dan wel plaatjes zijn, of om te zien of de steel los zit van de hoed. Met je foto's kan je dan achteraf thuis op het gemak in de boeken kijken en de paddenstoel determineren.
Even aangenomen, dat je dan wel wat over paddenstoelen weet, kan je er aan denken om te plukken. Doe dit niet zomaar. Een paddenstoel is een lust voor het oog van de voorbijganger. Eens geplukt is hij weg, en ziet niemand hem meer.
Hou ook in de gaten of er überhaupt wel geplukt mag worden. In verschillende natuurgebieden is plukken verboden.
Als je mag plukken laat dan het mooiste exemplaar staan. De vuile en gebroken exemplaren wil je so wie so niet plukken. Plukken doe je omzichtig. Je maakt de steel met een licht draaiende beweging van het substraat los. Pluk nooit alles. Laat altijd wat staan.
De geplukte exemplaren leg je los in een mandje. Prop ze zeker niet in een plastiek zakje. Een goed voorbeeld zie ik vlak bij mijn deur. Een dame heeft een mandje aan het stuur van haar fiets. Ze plukt wat mooie paddenstoelen die daar zo plomp verloren in het gras groeien, en fietst dan verder naar haar volgend plekje. Ze doet het vaak, en weet welke paddenstoelen waar groeien. Ze vertelde me ook dat ze nooit paddenstoelen mengt. Ze houdt de soorten strikt gescheiden.
Paddenstoelen die ze niet kent of niet herkent plukt ze niet.
Na het plukken komt het drogen. Al het vocht moet eruit, of ze vergaan. Het drogen is een kunst op zichzelf. Paddenstoelen kunnen ook gesteriliseerd worden. Op een vorige werkplek  van mij, waren er heel wat collega's die het bos introkken, daar de paddenstoelen plukten en die dan in glazen bokalen bewaarden. Ik heb zo heel wat wilde bospaddenstoelen kunnen eten alsof ze vers geplukt waren.
En hoe ga ik er zelf mee om? Ik pluk niet. Ik fotografeer ze wel, zeker als ik een exemplaar zien dat ik niet herken. Het is een plezier op zichzelf, om naderhand in de natuurgids te zoeken, wat voor een paddenstoel het zou zijn.
Om te eten hou ik het bij kweekpaddenstoelen. Ik lees in het blad van de wandelclub Egmont dat België een goede reputatie heeft, dank zij gespecialiseerde onderzoekscentra. Heel Europa komt champignons kopen in de veiling van Roeselare.
Bron: Gesprekken met wandelaars en buren, en het verenigingsblad van WSV Egmont.