Op de stoep bij Gwy

Van morgen om 10 uur ben ik weg met Clement richting Eupen. We worden vervoegd door Martine en Daniel. Zo is dan ons stapteam volledig. Ook op weg is ons verzorgingsteam.

We gaan mee stappen in de 1ste editie van de OXFAM Trail Walk. Onze tocht begint zaterdag morgen om 7 uur.
Als we 4 km per uur stappen, doen we er 25 uur over. Ongeveer volgens onderstaand overzicht.

Ik dacht dat u ons kon volgen op de site van OXFAM. http://www.oxfamtrailwalker.be/
Onthou: We zijn team 66, De Doetjes.

Woensdag 27 augustus 2008, was de dag van onze parochieuitstap.
Met 43 trokken we naar Gent. De lijnbus was ineens overvol.
Ons uitstapje bestond uit 3 delen:

We begonnen aan de St.Jacobskerk en wandelden door de kuip van Gent. Guido, de dirigent van ons koor, was de gids. Hij had heel wat opgezocht en kruidde zijn uitleg met leuke anecdotes. We hoorden het verhaal van rijke burgers die zo veel geld hadden dat ze "steen"-rijk waren. Ze woonden in stenen huizen. De gewone mensen verenigd in gilden woonden in houten huizen. Vier wachters op de toren van het Belfort hielden permanent de stad in de gaten om alarm te slaan als er brand uitbrak. Bij verschillende gebouwen en monumenten wees Guido ons gezelschap op wat authentiek was, en wat er later bijgebouwd was. Zo zagen we met eigen ogen het verschil tussen wat uit de Middeleeuwen dateert, en wat er voor de wereldtentoonstelling van 1913 bijgebowd was. En Gent verandert nog steeds. In de Werregarenstraat zagen we de grafitti spuiters bezig.
Bij Jacob van Ertvelde namen we een halfuur pauze, en nadien stapte we langs de Kraanlei naar de Graslei.

De rondvaart was het 2de gedeelte van onze uitstap. We zaten met zijn allen in een grote boot, die ons over de Leie en de Lieve bracht. De stuurman vertelde ondertussen over de gebouwen die we langs de waterkant zagen. Gent als textielstad. De wollen lakens in de Middeleeuwen, met de gilden. De heropleving in de 18de eeuw toen Lieven Bauwens de aanzet gaf om met stoom aangedreven machines te spinnen. De bedrijfsgebouwen zijn ondertussen wooneenheden of hotels.  

En voor het derde gedeelde wandelden we naar de Poortakker, naar het Monasterium. We gingen gezellig tafelen in een gelegenheid aan de Oude Houtlei. Ooit was het een begijnhof, later een slotklooster. En nu is het een restaurant en een hotel, waar we lekker van een half vergeten kloosterkeuken konden eten. Ja, soms ruikt de aarde naar een stukje hemel.

Kasper en Tobi, en de Vaillants Acrenois wensen ons een pretttige wandeling. Dit staat daar bij de Toutou bar. Ik kwam er voorbij in het 2de traject van mijn wandeling vandaag.

Vandaag treinde ik naar Geraardsbergen. Het is ginder kermis en de wandelclub De Padstappers richten hun kermistocht in. Het startlokaal is zo een 20 minuten wandelen van het station, op de Buizemont. Om half elf zet ik aan voor de tocht van 21 km. Het is de langste tocht. De kortste is 6 km. Ook een 10, en 2 varianten van 16 km zijn mogelijk. Vanuit het startlokaal worden we meteen een smalle doorgang tussen huizen doorgestuurd, en zo komen we langs de achtertuinen in de natuur. Het is altijd leuk wandelen in Geraardsbergen, en de parcoursmeester weet daar een goed gebruik van de maken. Een ding weet ik: de adstappers hebben de naam van moddersloeberaars te zijn. Goed schoeisel is hier wel nodig. Ik zie ook meer mensen dan anders met een wandelstok. De padstappers schuwen niet om er af en toe een moeilijk stukje tussen te steken. Maar vandaag valt alles mee. Toen ik vertrok waren er zo een 400 paar voeten voor mij. De graspaden waren nog niet stuk gelopen.

Na een uurtje komen we aan in het ontmoetingscentrum van de Rietbeemd. In het Frans noemt het natuurgebied Prés Rosieres. Nu stap ik het 2de traject. Dat gedeelte is exclusief voor de 21, en de natuurvariante van de 16. De wandelpijlen brengen ons nu in Henegouwen. Het wordt magnifiek als we een complex van bruggen en sluizen voorbij zijn. Dan is het bijna wildernis. Nu ik overdrijf wat. We konden de modder met wat evenwichtsoefeningen ontwijken.

Terug in de rust in de Antoonhoeve, vind ik het hoog tijd om een smos te kopen. Ik heb er honger van gekregen, en het is al half een.

Na wat gebabbel weer op weg. Het is een lang traject nu, mooi afwisselend. We passeren ook het vliegveld. Ik fotografeer een kapel van de heilige Adriaan. En als ik in de kapel kijk om te zien hoe die man eruit ziet, zie ik niets. Er ligt alleen maar een papiertje dat het beeld gestolen is.
In het Boelarebos bewonder ik de ezels, en dikke langharige zwijnen. En ondertussen komen we dichter bij de stad Geraardsbergen. Langs de voormalige fabrieken worden we nu naar beneden gestuurd, naar de Dender. En vandaar hebben we nog een leuk tochtje door de binnenstad van Geraardsbergen.
De rust was in het clublokaal van de wandelclub op de markt. Vandaar ga ik natuurlijk eerst nog naar Manneken Pis kijken, en dan begint weer een klim.
Tot op het einde toe krijgen we mooie wegjes onder de voeten.
En zo, brengen de pijlen ons gezwind naar de startplaats terug.

Nawoord: ik krijg net een mailtje binnen dat we met 832 wandelaars waren.

Een beetje zonder het te weten vormen de wandelaars informele groepen. Al wandelend komt de wandelaar anderen tegen. Er ontspinnen zich gsprekken. Wandelen is een individuële sport, maar dat wil niet zich dat wandelaars egoïsten zijn. Verwoede wandelaars weten dat er tragere wandelaars zijn en gunnen die de tijd. Het is een van de mooie aspecten van het wandelen, omdat in het bij elkaar gaan in dezelfde pas toch ten minste goede dag gezegd wordt. En vaak ook meer woorden gewisseld worden. Rondkijkende wandelaars gaan wat trager, maar als de weg wat breder wordt gaan ze spontaan op zij, om de snelle sportieve wandelaar door te laten. Wandelen doen we te samen.
In het met elkaar wandelen, en in het delen van de tafel  in de rustposten ontstaan spontaan wandelkliekjes. Zeker als je steeds dezelfde mensen tegenkomt ga je onder elkaar een goed gevoel van elkaar kennen ontwikkelen.
Om maar een enkele voorbeelden te noemen: de lange afstandswandelaar. Zoveel wandelaars die geregeld vijftigers en meer af leggen zijn er niet. Iedereen kent er zowat iedereen.

Een ander groepje vormen de Santiago-gangers. De mensen die de voettocht van honderden kilometers afgelegd hebben, blijven elkaar herkennen. Vaak hebben ze uren met elkaar gepraat. Ze hebben immers heel wat ervaringen uit te wisselen.
Van stadsgenoot Leon kreeg ik trouwens een interessante link door: Klik hier. Al de herbergen van de verschillende routes staan er op. Ik heb gelijk gekeken hoe de via de la plata eruit ziet. Ik wil zelf ook eens langs de zilverroute vanuit Sevilla noordwaards naar Santiago gaan.

Ondertussen staan op de site van de Vierdaagse al de tussentijden vermeld. Ik zie dat ik er mijn gemak van genomen heb. Op de 2de dag stapte ik 4,1 km per uur. Die lage snelheid toont aan dat er heel wat te genieten is onderweg.

Wat ik ook gedaan heb vandaag is mijn vraag opgestuurd om de penning van de "Marsen van Defensie" te bekomen. Als mijn vraag ingewilligd wordt heb ik zo een aandenken aan de MESA, la Marche Européenne du Souvernir et de l'Amitié, en aan de Vierdaagse van de Ijzer.

De Wandelgazette heb ik al in een vorig bericht vermeld. Wat ik nu ook zie is dat Beneluxwandelen heel wat koppelingen naar verslagen en fotoreportages van dit wandelevenement linkt.

Een nieuwe website over Zelzate is in opbouw.

www.selsaete.be zal het worden. Het is een website van een gebuur van mij. Hij gebruikt technieken uit de open source hoek. Het systeem om inhoud te verwerken is vrij recent.

Op de betrokken site gebruikt hij die moderne technieken om het verleden van Zelzate te beschrijven en in beeld te brengen.

Veel staat er nog niet op de site. Maar de site staat alvast bij mijn favorieten.

Nu ben ik naar de dokter geweest. Het was vandaag al de 4de dag dat ik niet kon spreken.
Erg is het niet. Een keelontsteking. Een voudig te genezen:

• een spuitbusje om keel en mond te ontsmetten
• een antibiotica kuur van 4 dagen
• en vier dagen niet meer spreken.

Het moeilijkste voor mij zal wel dat 3de punt zijn.
Terug van de dokter kon ik immers niet nalaten over de markt te lopen. En dan kom ik natuurlijk mensen van de fabriek en van de wandelclubs tegen.

De vrijdagavond stapte ik naar Ieper voor de Last Post. Onderweg kwam ik tentgenoten tegen: Caroline en Albert. Zij waren naar het museum van Flanders Fields geweest. En samen gingen we naar de Menenpoort. En dan liepen we nog Dirk en een Kadee van Aalst tegen het lijf. Daarna zijn we naar het blarenbal geweest. Bleimen had ik niet, maar wel problemen met mijn stem. Ik ben dan ook niet lang gebleven.

De zaterdagmorgen dan alles opgeruimd en ingepakt, zodanig dat ik na het defilee snel naar het treinstation zou kunnen vertrekken.

Voor deze laatste wandeldag was ik weer met Eddy op stap. Af en toe kwam ik wat Kwartels tegen. Ik kom hier al lang  in de streek om te wandelen, en was dan ook aangenaam verrast dat het parcours ons door een site bracht die ik niet kende.
Langs het domein van de Palingbeek, en de vijver van Zillebeke bracht het parcours ons terug naar Ieper. Op het picanolterrein werd de tocht afgesloten. Eddy zocht zijn echtgenote en kleinkinderen op. En ik zocht de medekwartels. Ik hoorde dat ze zich vlak bij de Menenpoort verzamelden. Daar ging ik snel naar toe om mee in de defilee op te stappen. Geloof me... dat applaus van de toeschouwers doet deugd.

Diksmuide met de Ijzertoren is voor mij de meest typerende dag uit de 4daagse van de Ijzer.

We kwamen als eersten op een leeg marktplein aan. Met nog een half uur te wachten op de start, bleef ik met een paar clubgenoten koffie drinken in een café. We konden de start volgen, en als iedereen de dranghekken door was, volgden we ook.
We passeerden de ingang van de Ijzertoren en sloegen dan aan de spoorweg rechtsaf. Dan begon het aspect wandelen in de natuur, waarbij de wandelkaravaan zich over de smalle paden uitrekte tot een lange sliert. Ik had ondertussen weer aangeknoopt met Dirk, maar in Lampernisse geraakten we elkaar kwijt. Ik was blijven babbelen met een clubgenote uit Eeklo. Nadien stapte ik snel door om Dirk weer in te halen. Maar ik werd het een beetje beu om steeds andere wandelaars voorbij te steken. Ik hield een meer gezapig tempo aan, om zo meer van de omgeving te genieten.

Bij Fortem stond ik met Rudi te praten. En terwijl we met elkaar babbelden, passeerde ook Dirk. Hij was achter mij, niet voor mij. Tesamen wandelden we verder. In Lo bleven we bij de herdenking aan het monument van de gesneuvelden. Op de dorpsplaats zochten we een terrasje om de lunch te gebruiken. René Verreth en zijn vrouw kwamen naast ons zitten. Ik hoop dat Dirk me de foto nog opstuurt. Na de lunch kwamen we precies langs een aantal kapeldorpen. Nieuwkapelle passeerden we. Vanuit Oudekapelle kwamen de 16 km stappers bij ons. En te samen gingen we langs St.Jacobskapelle. Daar was een huwelijksfeest bezig. (Zoveel volk zal het jonge paar wel niet verwacht hebben.)  En dan passeerden we het beeld van de pelgrim.
Santiago werd dan natuurlijk het gespreksonderwerp.

Praten werd echter moeilijk. ik had last met mijn stem.  De Ijzertoren groeide gelukkig voor onze ogen. We naderde Kaaskerke snel. Toen we in Diksmuide aankwamen, ben ik dan ook onmiddellijk naar de bus gegaan.