Op de stoep bij Gwy

Een beetje zonder het te weten vormen de wandelaars informele groepen. Al wandelend komt de wandelaar anderen tegen. Er ontspinnen zich gsprekken. Wandelen is een individuële sport, maar dat wil niet zich dat wandelaars egoïsten zijn. Verwoede wandelaars weten dat er tragere wandelaars zijn en gunnen die de tijd. Het is een van de mooie aspecten van het wandelen, omdat in het bij elkaar gaan in dezelfde pas toch ten minste goede dag gezegd wordt. En vaak ook meer woorden gewisseld worden. Rondkijkende wandelaars gaan wat trager, maar als de weg wat breder wordt gaan ze spontaan op zij, om de snelle sportieve wandelaar door te laten. Wandelen doen we te samen.
In het met elkaar wandelen, en in het delen van de tafel  in de rustposten ontstaan spontaan wandelkliekjes. Zeker als je steeds dezelfde mensen tegenkomt ga je onder elkaar een goed gevoel van elkaar kennen ontwikkelen.
Om maar een enkele voorbeelden te noemen: de lange afstandswandelaar. Zoveel wandelaars die geregeld vijftigers en meer af leggen zijn er niet. Iedereen kent er zowat iedereen.

Een ander groepje vormen de Santiago-gangers. De mensen die de voettocht van honderden kilometers afgelegd hebben, blijven elkaar herkennen. Vaak hebben ze uren met elkaar gepraat. Ze hebben immers heel wat ervaringen uit te wisselen.
Van stadsgenoot Leon kreeg ik trouwens een interessante link door: Klik hier. Al de herbergen van de verschillende routes staan er op. Ik heb gelijk gekeken hoe de via de la plata eruit ziet. Ik wil zelf ook eens langs de zilverroute vanuit Sevilla noordwaards naar Santiago gaan.