Op de stoep bij Gwy

De MESA gaat door, nu deze week. Ik slaap in het kamp van Bastogne, en vertrek zo. Het wordt een lange reis: met de bus naar Gent-Sint-Pieters. Dan neem ik de trein naar Libramont. En ginds met de lijnbus van de TEC naar Bastogne. (De TEC is de Waalse tegenhanger van De Lijn bij ons.)

Mijn etappes zullen zijn:

• 25 juni: Coo -> Vielsalm
• 26 juni: Houffalize -> Houffalize
• 27 juni: Vaux/Sure -> Martelange
• 28 juni: Bastogne -> Bastogne.

De website van de MESA is: http://www.marche-mesa.be/

Ik ben een boek aan het lezen. Een boek van Dirk Van De Walle. De titel is Fantoomoog. De intrige speelt zich gedeeltelijk in Zelzate af.
De schrijver woont overigens niet in Zelzate. Hij heeft er wel school gelopen. Het verhaal dat in Zelzate begint,  ontwikkelt zich in spannende episodes in Italië. 
Als iemand als ik net uit Italië terug ben, en in Zelzate woon, lees je zo een boek wel met meer dan gewone belangstelling.
Als ik nu langs de jachthaven of langs de kreken zal wandelen, zal ik er met andere ogen naar kijken.

http://www.dirkvandewalle.be/

Als het zomer is zijn de dagen lang, en de nachten kort. Dit is een ideaal moment om een 100 km te wandelen. Het was van de Dodentocht in augustus vorig jaar geleden dat ik nog eens een 100 km gestapt had. Ik had dan ook formidabel veel zin om de Nacht van West-Vlaanderen mee te stappen.
Ik was al vroeg in Torhout en het was leuk om weer al die andere lange afstandswandelaars te ontmoeten. De mensen die de slijkerige sloebertocht vorige week uitgewandeld hadden, droegen met de glimlach hun groene T-shirt. De 100 km van Brugge&Boekhoute was ook zichtbaar in beeld. De "echten" die nu hun 3de 100 km in rij zouden stappen, stelden zich bescheiden op. Als je zo een trilogie afwerkt, ken je je waarde, en pronk je er niet mee.
Met veel plezier stapte ik te samen met meer dan 600 anderen naar de startplaats. Na een moment van stilte uit respect voor een loper die deze week in een ongeval omkwam, begon voor ons de tocht. Eerst door de drukke straten van Torhout. We stapten te samen met heel wat kinderen, die de 10 km zouden stappen. De mini's - zeg maar. 
Al gauw vormen zich groepjes van vrienden en kennissen, van wandelaars die ongeveer op het zelfde tempo stappen.
De tocht ging deze keer niet naar de kust, maar verkende het Brugse Ommeland. Het heeft wel iets: Zo 's nachts door de pikdonkere bossen te lopen. De dreven lijken wel donkere tunnels. Het heeft zoiets onaards, zoiets onwerkelijks. Begin ik nu te slaapwandelen? Zijn dat heksen en gedrochten of gewoon maar stekelige netels? Zijn dat groene waterschildpadden of gewoon graspollen in de berm? De man met de hamer had me een goede tik gegeven. Gelukkig wordt het licht. In Beernem is de 1ste grote rust. We hebben 50 km gestapt. Hier neem ik ruim de tijd om te babbelen met de gaande en de komende wandelaar. Het is ook een goed moment om kousen, schoenen en T-shirt te wisselen.
Later in de tocht stappen we over de Brugse Vesten. De toeristen aan het Minnewater vragen zich ongetwijfeld af, wat die groep snel stappende mensen bezielt. Mijn tempo zakt echter. De fut is eruit. En ... mijn grote teen doet pijn. Gelukkig hebben we op 70 km weer een bagagerust. De mensen van het Rode Kruis nemen mijn pijnlijke voeten onder handen. Een voetbad, verzorging en een pleister. Ik kan er weer tegen aan. Ten slotte is het nu nog maar 30 km meer ;-)

Op de foto links zie je Marion uit Dusseldorf en Rene uit Diepenbeek. Dat was nog voor de start. Op de foto rechts Joost uit Gent. Die foto is van de 2de bagagerust.

Rene plaatst zijn foto's op: http://picasaweb.google.com/ReneSmets/
Bekijk de geannoteerde fotoreeks van Joost op:  http://www.fantasie.be/wandellijst.php
Maaike, de zus van Joost was er ook: Lees haar ervaring op:  http://mayawandelt.skynetblogs.be/post/5992643/nacht-van-...
Met Ronny die vaak foto's plaatst op: http://picasaweb.google.be/digitaal.wandelaartje/  heb ik ook wat kunnen afbabbelen.
En er waren nog meer internettende wandelaars.
Lees binnenkort maar in de Wandelgazette, bij de Beneluxwandelaars of de Wandelbloggers.

Vanavond slaap ik niet.

Neen ik heb wat beters te doen.
Ik ga wandelen.
En ik ben niet alleen.
Kijk maar op: http://www.nvv.be/deelnemers-wandelen.php
Ik zag op de lijst veel bekenden.
Lees in de krant over deze komende nacht: Klik hier.

Woensdag vorige week, dat was 11 juni, was ons reisgezelschap in Vicenza. Dit is geen bijzondere grote stad, zo een 100.000 inwoners. Zoals zoveel Noord-Italiaanse steden is Vicenza  een kunststad van formaat.
Daar zijn we ook naar een theater geweest. Het Teatro Olimpico. In de XVIde eeuw is dit gebouw gemaakt voor een uitvoering van Oedipus. Het gebouw is volledig in hout. en het decor van toen staat er nog altijd.
De straat hier op de foto, is een constructie uit hout en stuc van 12 m lang. Het is niet te zien waar de gang overgaat in beschilderd doek.

Het theater wordt nog altijd gebruikt voor voorstellingen, en trouwens het drama van Sofocles van Oedipus wordt nog altijd opgevoerd.

(Om je geheugen op te frissen: Oedipus is de man met de sfinx, die een raadsel moest oplossen. Het is ook naar die man dat Freud de sterke moederbinding noemde: Het Oedipus compex.)

In het theater mochten we foto's nemen op voorwaarde dat we geen flash gebruikten.

Heb je het ook gelezen in de geschreven pers, in het Nieuwsblad.? Vier vrienden stappen Oxfam Trailwalker  Het stond ook in de kijker bij de wandelgazette.

Ja in de wandelwereld helpen we elkaar. De ene wandelaar geeft de andere de hand om hem of haar over een sloot te helpen. Als iemand een pijl mist en verkeerd loopt, wordt hij snel terug geroepen.
Vele clubleden, zetten zich in om op de wandeltochten de wandelaars goed te ontvangen, en ze op de rustposten een natje en een droogje aan te bieden.

En wandelaars helpen ook anderen. Zo stappen we met 150 teams van 4 wandelaars, met 600 dus, eind augustus in de Hoge Venen.

Ons team bestaat uit een verpleegster, een boekhouder, een metaalarbeider en een aannemer. We stappen tijdens het weekend van 30 en 31 augustus honderd kilometer tegen onrecht en armoede in de wereld. We zijn team 66. klik hier.   Ook je gift is welkom.

Ik was even in Gent voor boodschappen vandaag. Tussen de 3 torens kuierden heel wat toeristen. Vorige week was ik zelf toerist. Toerist in het noorden van Italië: de streken van Venetië en Lombardije.

Zaterdag was ik in Milaan. De foto hierbij is genomen op het dak van de dom van Milaan.

Met een groepje van vier hebben we al de trappen beklommem om bovenop het terras van de duomo naar het stadszicht, de vele beelden en de pinakels te kijken.

Nu ben ik bezig om de foto's uit te selecteren, en op een reisblog te plaatsen. De blog is: "Gwy met de parochie naar Padua".

De groepsfoto in het berichtje hieronder is vandaag in het parochienieuws verschenen. Nu kunnen de medereizigers die geen internet hebben. zichzelf ook al terugzoeken.

Vorig week was het vrijdag de 13de. Voor ons reisgezelschap was 13 juni een speciale dag. 13 juni is de naamdag van Sint Antonius.

We waren in Padua. 's Morgens waren we in Campo San Pierro. Dat ligt een 20tal kilometer van Padua. Antoon leefde hier in een boomhut. Hier heeft in 1231 Antoon zijn laatste reis aangevat. Hij kon niet meer gaan, en werd met een ossenwagen vervoerd. Op die reis is Antoon gestorven.

Op de plaats waar Antoon woonde, staat nu een kerk. Het was er eivol, toen we er waren. Op de trappen van dat kerkje nam Roel ons Zelzaats gezelschap op de foto..

Het is 10 juni 2008 in het Noord-Italiaanse Padova. We zitten in café Pedrocchi. Café Pedrocchi is een café dat in 1831 de deuren geopend heeft. Het was een in die tijd vernieuwend concept. Er moesten verschillende in- en uitgangen zijn. De koffie mocht er wel wat kosten. Als iemand daar koffie dronk, was het iemand die meetelde in de wereld. Let op het jaartal: 1831. Bestond toen België wel al? Italië bestond toen nog niet. Het was hier nog een veelvoud van staten.
Eigenlijk vond ik de koffie niet eens zo duur als ik op de prijslijst keek. Maar het was 30 º buiten . Dan drink ik toch liever een biertje dan een koffie. Voor de nieuwsgieringen: ->  een pilsje Becks kostte  6 euro. Een rondje was 47 €. Veel geld hé. Maar ja, als je duur wilt doen. Hier kwam le beau monde bijeen. Hier is ooit een aanslag op Mussolini gepleegd. Het is niet gelukt, en de kogelgaten zijn weg geplamuurd. En nu vandaag op 10 juni zitten wij hier te genieten.
En we hadden goed gezelschap. Ook in ons geval hadden we wat te beleven. De heilige geest daalde neder in de vorm van een duif. Hier in dat cafee in Padua worden allen talen gesproken, zelfs Nederlands.
De foto hierbij, heb ik genomen, nog voor we onze consumpties gekregen hebben.

Zondag avond laat zijn we terug in Zelzate. De reis is afgelopen. Het was rijden, rijden en rijden op zondag 15 juni. 's Morgens in de vroegte om 7 uur vanuit het Italiaanse plaatsje Como vertrokken. Na dit Comomeer, passeerden we nog het meer van Lugano. We reden de 17 km St Goddard tunnel onder door. We reden langs wijngaarden en steile Alpenwanden, met sneeuw op de toppen, en feeërieke watervallen. We kwamen dan in het vlakkere Zwitserland. om onder Basel door richting grens te rijden. Via de Franse Elzas bracht Henk, de chauffeur, ons naar België.

Het reisgezelschap is nu ontbonden. Iedereen is weer naar zijn gewone bezigheden, en kan terugblikken op het aangename en verrijkende reis.

De foto hierbij is van Vicenza, dat we eerder in de week bezochten.