Op de stoep bij Gwy

Wandelen is een individuële sport. Wandelen is voor een verstokte individualist als ik, dan ook ideaal. Het is heerlijk om aan eigen tempo te wandelen. Het is nog heerlijker om dat individuële wandelen te samen met vele anderen te kunnen doen. Ook in massa-wandelingen kan ik "alleen" wandelen.
Dat gezegd zijnde is het ook aangenaam om in een team te wandelen. Samen wandelen in een klein groepje. Je ziet vele wandelparen: man en vrouw, wandelvrienden, broer en zus. Je ziet ook grotere groepjes: een persoon of 3 of 4.
Het is zeer aangenaam om zo in een groepje te wandelen. Dit jaar heb ik het opnieuw opgepakt, met het oog op de OXFAM Trail Walk. Dan willen we wandelen in teams van 4. Dat betekent: rekening houden met elkaar. Het tempo op elkaar afstemmen, de taken een beetje verdelen. Zelfs voor iemand als ik, is dat aangenaam, Hoewel ... het gaat mij niet goed af. Ik moet het leren. Ik moet er aandacht voor hebben. Maar dat lukt wel.
Met De Doetjes gaat het in mijn ogen goed.

Zondag in de Diederikstocht vormde ik met anderen een andersoortig team van 4. Andersoortig in die zin dat we geweldig van elkaar verschillen.
We waren dus met 4. Michel was een van ons. Michel heeft al een 10-tal keer Bornem meegedaan. Michel is blind. Hij ziet niets. Michel was onze gangmaker. Hij bepaalde om zo te zeggen het tempo. Ik was zijn begeleider. Twiggy is een ervaren wandelaarster. 100 km is niets voor haar, en ze gaat deze zomer Nijmegen meedoen. Zij was mijn begeleidster. Als ik iets over het hoofd zag, verbeterde ze mij. Onze 4de man was Gunther. Gunther had last van zijn knie en daardoor was hij de man die ervoor zorgde dat we niet overdreven.  Hij was om zo te zeggen onze bewaarengel. Zo onderling verschillend, vormden we toch een goed team, volgens het principe samen uit, samen thuis.
Op de foto links Michel en rechts Gunther. Twiggy staat er niet op, die was net consumptiebonnen halen. En ik sta er niet op. Ik nam de foto.