Op de stoep bij Gwy

De Tweedaagse van Blankenberge, heeft veelal een dag waarbij de klemtoon op het strand en de duinen ligt, en een tweede dag waarbij het achterland met de polders het voornaamste wandel doel uit maken. Dit tenminste voor de wandelaars die een wat langere afstand kiezen. De 6 km, blijft so wie so in Blankenberge.
Zaterdag had ikzelf voor de 42 km gekozen. Iets na 9 begon mijn tocht. De groene bordjes met de witte pijlen brachten ons langs de sporthaven naar het strand. Ja, daarvoor ga ik naar de kust gaan wandelen. Langs het strand wandelden we naar Wenduine. Daar vulden we de drinkfles die we bij de start meegekregen hadden, met water. Zo vroeg in de ochtend, pik ik nog geen terrasje. Nadat zich ook de 24 km van ons had afgescheiden, werden wij verder langs duinen en strand naar Den Haan gestuurd. Het losse zand maakte het stappen soms moeilijk. Maar wie wil er nu over de macadam lopen, als er zulke mooie zandpaden zijn?
Weer samen met de 24 trokken we nog een eindje door de polders achter de duinen.
Hier en daar was er al een wandelaar die wat verbrand was. Het was zo een mooi zonnetje, en met het zacht windje erbij. Het zou zonde zijn om de broekspijpen niet af te ritsen.
Een van de redenen om aan de 2daagse van Blankenberge deel te nemen voor mij is de ontmoeting met wandelaars die ik in andere landen leren kennen heb. Dat is nu het voordeel dat de wandeling van Blankenberge een IML wandeling is.
Als we in de namiddag vlak voor de aankomst nog over de dijk stappen, mogen we ons verheugen in de belangstelling van de andere toeristen.
Veel wandelaars blijven in Blankenberge slapen. Ze maken er een weekend van. Ik ga echter op en neer met de trein. En ook nu heb ik weer geluk. Met een extra-trein kan ik huiswaarts sporen.