Op de stoep bij Gwy

Na al het gefeest en de nieuwjaarrecepties is het goed om weer eens te gaan wandelen. Zo op de 1ste zondag van januari is er al een ruime keuze. Ik kies voor een tocht, waarvan ik op voorhand weet dat het een goede tocht zal zijn: de nieuwjaarstocht van de PWC van Merelbeke.
Het is zo een tocht waar ik veel bekenden ontmoet en de nieuwjaarswensen zijn dan ook niet uit de lucht. Wat kan men een wandelaar beter wensen dan een goede gezondheid. Met een goede gezondheid kunnen we veel wandelen. En omgekeerd als we veel wandelen blijven we gezond op stap.
Het is vanuit De Pinte dat we starten. Alle afstanden starten te samen. We passeren mooie huizen, met kunstwerken in de tuinen. We kijken uit naar de tuinen die er zelfs op zijn winters mooi bij liggen. En snel zijn we het dorp uit. Ik heb voor de 21 gekozen. Nadat de 7 zich afgesplitst heeft, worden de 15 en de 21 in de richting van de bossen van Nazareth gestuurd. Als wandelaar hebben we het gemakkelijker dan de mountainbikers, maar ook voor ons is het uitkijken om tussen de plassen en het slijk te laveren. Zo een beetje avontuur geeft de wandeling toch altijd wat meer. Later hebben we het ook nog even moeilijk. Een jogger schuift uit, maar kan zich gelukkig recht op houden. De zon schijnt in ons gezicht.. Het is uitkijken naar de wandelpijlen. Gelukkig is er uitermate goed bepijld, met geregeld een pijl ter bevestiging dat we op de goede weg zijn.
In Eke hebben we in een voormalige brouwerij de 1ste rust en controle. De 15 km wordt van hieruit naar de Moerkensheide gestuurd. Wij, van de 21 hebben hier een mooie lus in de richting van Gavere. Nu mogen we een stuk langs de Schelde stroomopwaarts wandelen en dan buigen we af om via open landschappen weer naar Eke te stappen.
In Eke is het dan voor mij de 2de rust. Dat is tijd om soep te kopen, en de lunch te eten, voor mij althans.
Nu gaat het naar Moerkensheide langs open velden en een groot watervlak. Hier is meer nieuwbouw. Mooie woningen, het zien waard, soms met ingenieuse dakconstructies, staan naast eeuwenoude boerderijen.
De laatste kontrolepost is op het terrein van de scouts. Hoeveel generaties scoutleiders zouden op Moerkensheide gevormd zijn? Nu is het voor de wandelaar de rustpost. En dan trekken we even doorheen de bospartij, waarbij we handig de modderbrij ontwijken.
In het laatste traject is het druk. Alle afstanden wandelen nu te samen. Dat valt op als we in ganzepas langs nauwe wegjes stappen. Wandelen is wel sport, maar geen wedstrijd. De traagste bepaalt in deze omstandigheden het tempo. De snellere stappers houden hun tempo in.
En daar komt het einde weer.
Op zo een nieuwjaarswandeling nemen de mensen na de afstempeling ruim de tijd om op clubgenoten en kennissen te wachten.

Hierbij ook van mij: de beste wensen voor 2008.
Wandel ze, dan blijf je gezond