Op de stoep bij Gwy

2007-12-23 Om en rond Westouter

Het 1ste traject was het lange traject. We werden in de richting van Frankrijk gestuurd. Voor ons de grote antennemast van de Catsberg. Aan de Vitsemolen slaan we rechts af, Nu gaan we wat met de grens flirten. Bij een grenssteen uit 1819 trekken we Frankrijk in. Die steen markeerde toen de grens tussen Nederland en Frankrijk. De opmerkzame wandelaar ziet de “N” langs de ene kant ingebeiteld.
Er gaat hier overigens ook nog een ander verhaal. Vroeger stond hier op de hoogte een windmolen. Maar in Frankrijk moest er op het malen teveel taks betaald worden. De molen is dan op een nacht afgebroken, en naar de andere kant van de grens gebracht, naar België. De Vitsemolen zou nooit meer naar Frankrijk terug keren. Die molen van Vitse, bestaat nu overigens niet meer.
Ja de grenzen zijn nu niet meer wat ze in de vorige eeuw waren. De Fransen kwamen naar België om tabak te kopen. En de Belgen zaten met de wet Vandervelde, en trokken naar Frankrijk om sterke drank te drinken. Een pijl van een vaste route die we passeren, draagt de naam “Fraude et Estaminets” We trekken zo een beetje langs de grens om dan via een grote boog naar Westouter terug te keren. De parcoursmeester heeft gemakkelijk begaanbare wegen gekozen. Dat stapt lekker weg.
Het 2de traject is korter. We trekken weer het dorp uit, en slaan dan rechts af, in de richting van de Vidaigne berg. Ik stap met een dame op. Het is een lieve dame met als sjaal een vosje. Dat zie je ook niet veel meer. Ze vertelt dat ze meestal helpt, maar nu de korte afstand wil meestappen. Ze is vol lof over haar wandelclub. Ze babbelt ronduit over het plezier van bij een wandelclub te zijn. Laat me een anecdote navertellen die de dame met het vosje me vertelde. Ze was eens aan het helpen op een rustpost. En het was zo een wandeling waarbij de wandelaars door modder en slijk moesten ploeteren. Komt er een dame op blote voeten in de rustpost aan Haar bemodderde schoenen en sokken heeft ze in de hand. En wat vertelt die dame? "Deze week heb ik veel geld moeten uitgeven voor een modderbad, en hier heb ik het gratis en voor niets!" En al lachend vervolgde ze de tocht.

Vandaag leiden de rode pijlen met witte punt via verharde wegen. Af en toe een flinke klim of, zoals in de Schomminkelstraat een steile afdaling. We zijn duidelijk in het Heuvelland.

Met deze tocht hebben de Heuvellandstappers weer eens getoond dat zij de verschillende facetten van het wandelgebeuren op een gevarieerde manier weten te brengen. Ik kom hier in september terug om de elf bergen tocht mee te stappen .

Voor mijn fotoreeks heb ik de vele kapelletjes als onderwerp genomen. Klik hier voor mijn album bij Picasa.