Op de stoep bij Gwy

Eeklo is een goede uitvalbasis voor wandeltochten. De parcourmeesters kunnen er hun wandelingen langs verschillende kanten uitpijlen. Ze kunnen ons door de open gebieden, met zicht op de 3 windmolens zenden. Of ze kunnen ons richting het Leen brengen, of ze gaan naar het oosten op zoek naar de bossen van Lembeke. Hoe ze hun scenario opbouwen is dus een beetje afwachten, maar dat het goed zal zijn is zeker.
Met veel plezier neem ik dan ook de bus naar Eeklo. Het is zaterdag 17 november. De velden zijn nog wit berijpt, maar de zon komt al op. Ze geeft wel geen warmte maar wel veel licht. En het voelt zo zalig aan.

In het startlokaal zie ik dat we 3 afstanden hebben en dat deze richting Lembeke gaan. Langs een parkachtige woonbuurt, komen we in een meer landelijk gebied. We passeren de Koude Keuken. Echt, dit is de naam van de wijk hier. Gelukkig hebben we handschoenen aan, en een muts. Maar het vriest niet meer. Ik denk dat het zo een 5 ° is. En we komen de Lembeekse bossen in. Hier en daar is het wat modderig, maar het is niet moeilijk om langs de kant vaste droge paden te volgen. Het bos is licht. De takken zijn bijna bladerloos. De bladeren vormen een zachte mat, waarop het heerlijk verend stappen is. Het is nog herfst, dat zien we ook aan de verschillende paddenstoelen in de wegberm. In de horeca-zaak Nele, hebben we de eerste rust. Met "we" bedoel ik de wat langere afstanden. De kortste afstand heeft ons al lang voordien verlaten. Ik heb zelf voor de grootste afstand gekozen en krijg dan ook nog een extra traject van zo een 7 km door de bossen en langs de Antwerpse Heirweg. Op verschillende plaatsen is die oude weg nog een pure zandweg.

Bij mij 2de rust trakteer ik me op appelgebak en koffie, en dan weer verder langs de warande, ik bedoel de woudrand. De vrolijke café dame, Clara Galette, kijkt van op haar sokkel glimlachend naar al die wandelaars. Zo naderen we weer het stadje. Eerst hebben we nog een rust in tennisclub, dacht ik, maar ik twijfel nu. En na nog een ommetje hier en daar zien we weer de ingepakte toren. Langs de sportterreinen kunnen we terug naar het schooltje waar we gestart zijn.
Voor mij was het een dichtbij wandeling. Ik babbel nog met een wandelaar uit Lier, en een wandelaar uit Sint Truiden. Die mensen kwamen van ver. En zij hebben veel genoten zeggen ze, want onze manier van praten is toch anders dan de hunne. Het was de moeite waard om van zover te komen, vertellen ze mij. Nu de wandeltocht heeft me ook deugd gedaan.