Op de stoep bij Gwy

Wandel mee. Vele mensen wandelen. Om het wandelen in clubverband in de aandacht van die vele wandelaars te brengen, richten vele wandelclubs de zogenoemde "Wandel mee" tochten in. Hieronder een greep van tochten die ik op de foldertafels vond:

Het regende, zo een miezierige koude regen. Een goed excuus om binnen te blijven.
Maar nee, dat zit ik weer achter die peecee.
En op mijn werk zit ik er de helft van de dag ook al achter.
Dus toch maar een reflecterend loopvestje aan en tights en nog wat gaan joggen. Het programma is eenvoudig vandaag. Stukjes lopen van een paar minuten afgewisseld met wandelstukjes.
Het was stil in het park. Een paar jongeren op de fiets op weg naar het sportcentrum. Een tweetal mensen die hun hond uit laten. En een paar joggers.
De kortere dagen houden blijkbaar de mensen binnen. En die regen motiveert ook niet sterk.
Maar wat een mooi beeld kreeg ik ineens voor mij te zien. De regenboog afgetekend tegen de donkere wolken. Dat zien is alleen al de moeite waard.

De weg kwijt. Dit zal mij niet gebeuren.

Zondag praatte ik met een wandelaar die een foto nam van de route van de tocht. Hij vertelde me dat hij dat deed omdat hij ooit de weg was kwijtgeraakt. Nu, met de foto heeft hij de route beschrijving bij zich. Hij demonstreerde me hoe hij het beeld op de achterkant van zijn camera kon vergroten en bewegen, zodanig dat een fragment van de kaart goed zichtbaar wordt.

Nooit te oud om te leren. Mijn camera kan het niet. Maar als ik een nieuwe koop, is dat iets wat mijn nieuwe ook zal moeten kunnen. Dat lijkt me echt handig.

In het algemeen let ik op voorhand niet zo goed op de kaart. Wat ik altijd wel doe is de rustposten noteren en het aantal kilometers tussen de rustposten. Dit heeft me een indicatie over de tijd. Aangezien ik altijd met de bus of trein kom, moet ik altijd een beetje op de tijd letten.
Een tweede reden is de afstand tussen de rustposten. Ik heb altijd drinken bij, en dat hou ik het liefst voor de langste trajecten.

Geregeld passeren er zo voor mijn deur mensen met een tight aan, en loopshirt. Dan vertellen ze thuis dat die al net zo zot zijn als ik. Wie haalt het in zijn hoofd om nu buiten te gaan lopen. Wie wil nu weer en wind trotseren in plaats van gewoon in geklimaatgeregelde ruimten te blijven?

Nu ja .... het joggen gaat me nu niet goed af. In het programma geraak ik maar niet voorbij les 13. Zaterdagochtend lukte het me weer niet. Weer geraakte ik buiten adem en moest ik van lopen naar wandelen overschakelen. Vanavond ben ik dan maar opnieuw begonnen vanaf les 10. Ik sta nu terug waar ik volgens mijn logboek op 22 september stond.
"Ik sta even stil en dat is een hele vooruitgang", zei of schreef Bertolt Brecht eens.

Joggen wordt er niet gemakkelijker op. De avond valt zo vroeg. Het laatste stuk van mijn programma mocht ik in het duister lopen. Ik zal het voortaan zo moeten plannen dat ik langs verlichte wegen loop, of vroeger moeten gaan lopen.

De Reynaertstappers weten mij en anderen altijd opnieuw te bekoren met hun mooi parcours en hun uitstekende en vriendelijke verzorging. Hun wandelgebied is gevarieerd, bosrijk en heeft ook wat geschiedenis betreft heel wat te bieden. Het is immers de streek van de vos Reynaert. Toen was het in eenen tsinxen daghe en nu is het herfst. De herfst zet de hoofdtoon in de Rapentochten die de Reynaertstappers voor vandaag uitgepijld hebben. Het is zo een twintig minuten stappen van het station van Lokeren naar de startplaats, Dit heeft dan het voordeel dat de uitgezette wandeltochten gelijk in het groen kunnen starten.
De school van waaruit we de voettochten beginnen ligt in het groen, in het bos. In het begin nog wat villa's, ruim uit elkaar gebouwd en wat verscholen in de boomrijke omgeving. Alle afstanden beginnen samen. Vooraleer de afstanden uit elkaar gaan, zie ik nog de rustpost voor de 6 km. Om 9 uur gaat die open.
In het verder gedeelte van het eerste traject delen we een aarden pad met een vaste wandelroute: het Leebrugpad. Ik heb hier al vaak gewandeld, maar dit stuk kende ik nog niet. Ik vermoed dat de vrij nieuw ogende voetgangers brug dit pad ontsloten heeft. De Leebeek komt uit in de Moervaart. Daar dan in Eksaarde hebben we in een landbouwloods een eerste rust. Is het toeval of niet ? We bevinden ons op punt 14 van het Rapenpad, een landbouwleerpad van de stad Lokeren.
Na de rust leiden de gele pijlen met de rode staart ons door de boomgaard. Mooi, mooi zo een boomgaard. Geen bloesem, geen fruit, maar een enorme variëteit in kleuren tussen groen en bruin. Na de boomgaard komen we weer aan de Moervaart die we nu een tijd volgen. Rechts van ons liggen de Moervaartse meersen. Een grondverzetmachine die vanuit tegengestelde zin ons nadert, heeft het even moeilijk. Zoveel volk is die hier niet gewoon.
Aan het pompstation scheiden de afstanden zich weer. Het is herfst en dat uit zich in een rijkdom aan paddestoelen. Plaatjeszwammen als amanieten en parasolzwammen. Het wuivende riet is voorzien van mooie pluimen. De 17 km splitst zich van ons af, en wij worden in de richting van de Kruiskapel gestuurd. De kapelletjes van de kruisweg zijn onlangs gerestaureerd en ogen fris en kleurig. Aan de Kruiskapel neem ik de moeite om eindelijk eens mijn GSM en fototoestel op wintertijd te zetten. In de voorbije nacht is de wintertijd begonnen. We volgen de smalle wegjes van het Liniepad. Als er joggers passeren ga ik een stapje opzij. Sinds ik zelf jog, weet ik hoe moeilijk het is voor joggers om plots te versnellen en te vertragen. We wandelen dan langs de sportterreinen van Eksaarde. Op de school aan Eksaarde Dam hebben we de 2de rust. Na 15 km gestapt vind ik het nu wel tijd om een kwartiertje te blijven zitten bij een lekkere verse soep. Dat zijn zo van die voordelen die het clubwandelen met zich mee brengt.
Na de rust wandelen we een tijdje langs de voormalige spoorweg 77a, om ons dan een mooie lus te laten maken langs wild gebied, jachtgebied, rijk aan meersen. De weg brengt ons naar Spletterenbrug, waar we weer op de voormalige spoorweg komen. Links van ons zien we de wandelaars die de tochten aanvangen. Voor mensen als ik zit de wandeling er nu op. En we zijn zo weer op het schooltje waar we 4 a 5 uur geleden gestart zijn.
Het was een mooie tocht. Afwisselend wat natuur betreft en leuk voor de geschiedkundige aspecten, die door de wandelclub met info-borden toegelicht werden.
Ik noteer alvast:
9 december 2007 in Belsele: Kerstocht
23 februari 2007 in Lokeren: Krokustocht.

Vroeg in de ochtend was ik vandaag al in Lokeren. Ik wou er de Rapentocht meestappen bij de Reynaertstappers.

Ik koos er voor de 23 km. Als ik even verklap dat we langs de Moervaartse meersen stapten, langs het Liniepad en de Kruiskapel in Eksaarde. Als ik ook nog vermeld dat we over de Spletterenbrug gewandeld hebben, dan weten de wandelaars die dit gebied kennen, dat de Reynaertstappers de wandelaars weer een mooi parcours aangeboden hebben.

Ik ontmoette op deze tocht overigens meerdere bloggende wandelaars, of wandelende bloggers. Je zal op het internet dan ook meerdere reportages van deze wandeltocht kunnen doornemen. Kijk dus niet alleen naar mijn impressie uit, maar ook naar de indrukken van die andere wandelaars.

Rita, de voorzitster van de Reynaertstappers, logt zelf ook. Haar log is: http://reynaertstappers.skynetblogs.be/

Hier links een scan van een oude prentkaart van Zelzate. De postkaart draagt de vermelding SELZAETE Voorloopige Brug.

Er is heel wat meer veranderd. Het kanaal zelf ligt er niet eens meer. Rechts op de foto, waar net boten een brugsegment aanbrengen ligt nu het overdekte zwembad van Zelzate. De spits van de kerktoren is in de tweede oorlog verdwenen. De kerktoren werd toen opgeblazen.

Op de foto links: de huidige situatie. Ik nam de foto vanop de Westkade, met de bevrijdingsboom in mijn rug. 

Meer scans van postkaarten uit mijn groeiende verzameling staan op: http://www.geocities.com/guyverhelst/ZelzatePrentkaart12....

De duivel houdt de wielen draaiend.

De spreuk heb ik via een literaire lezing van Oswald Maes. Je kan het duivels vierkant op verschillende manieren draaien. De tekst zelf is geen echt latijn. Het is wat men noemt keukenlatijn.

Het leek me leuk om nu Halloween er aan komt, dit heksen vierkant eens naar voren te brengen.

De heer Oswald Maes werkt mee aan de heksenstoet in Beselare. Hekserij en toverij zijn hem ruim bekend. Toen hij op 13 oktober bij het Davidsfonds in Zelzate het heksenverleden op riep. Had hij ook het boek bij:"Tooveresse, wie syde ghij."

Zondag trek ik nog eens naar Lokeren. De Reynaertstappers organiseren er hun rapentocht. Het is een organisatie waar ik graag heen trek.
Ze hebben tochten uitgezet van 6, 11, 17 en 23 km. De vertrekplaats is een school in een groene omgeving: de Basisschool voor Buitengewoon Onderwijs in de Karrestraat in Lokeren. Volgens de flyer doen ze de mooiste plekjes aan van Lokeren en Eksaarde.
Eerlijk ik geniet er al op voorhand van.
De Reynaertstappers zijn een wandelclub uit Belsele. Hun website is: http://users.skynet.be/reynaertstappers.belsele/
En in de kalender van de school staat de wandeltocht ook vermeld: http://users.skynet.be/reynaertstappers.belsele/

Zaterdag, vorige week zaterdag passeerde ik tijdens mijn wandeling langs de Lettenberg. Daar wou ik het brigade hoofdkwartier uit 1917 van de Engelsen bekijken. Een en ander is een paar jaar geleden, ontsloten en nu publiek toegankelijk.
Een man die op de nabije camping verbleef, maakte net als ik foto's van de ingangen van de bunkers.
Een plant in een grijsgroene kleur intigreerde mij en hem geweldig. Het zag er wel uit alsof het een ingredient voor een of ander heksenbrouwsel zou kunnen zijn. Door het licht en de dauw die op de bladeren lag kwam het zo vreemd over.