Op de stoep bij Gwy

De Reynaertstappers weten mij en anderen altijd opnieuw te bekoren met hun mooi parcours en hun uitstekende en vriendelijke verzorging. Hun wandelgebied is gevarieerd, bosrijk en heeft ook wat geschiedenis betreft heel wat te bieden. Het is immers de streek van de vos Reynaert. Toen was het in eenen tsinxen daghe en nu is het herfst. De herfst zet de hoofdtoon in de Rapentochten die de Reynaertstappers voor vandaag uitgepijld hebben. Het is zo een twintig minuten stappen van het station van Lokeren naar de startplaats, Dit heeft dan het voordeel dat de uitgezette wandeltochten gelijk in het groen kunnen starten.
De school van waaruit we de voettochten beginnen ligt in het groen, in het bos. In het begin nog wat villa's, ruim uit elkaar gebouwd en wat verscholen in de boomrijke omgeving. Alle afstanden beginnen samen. Vooraleer de afstanden uit elkaar gaan, zie ik nog de rustpost voor de 6 km. Om 9 uur gaat die open.
In het verder gedeelte van het eerste traject delen we een aarden pad met een vaste wandelroute: het Leebrugpad. Ik heb hier al vaak gewandeld, maar dit stuk kende ik nog niet. Ik vermoed dat de vrij nieuw ogende voetgangers brug dit pad ontsloten heeft. De Leebeek komt uit in de Moervaart. Daar dan in Eksaarde hebben we in een landbouwloods een eerste rust. Is het toeval of niet ? We bevinden ons op punt 14 van het Rapenpad, een landbouwleerpad van de stad Lokeren.
Na de rust leiden de gele pijlen met de rode staart ons door de boomgaard. Mooi, mooi zo een boomgaard. Geen bloesem, geen fruit, maar een enorme variëteit in kleuren tussen groen en bruin. Na de boomgaard komen we weer aan de Moervaart die we nu een tijd volgen. Rechts van ons liggen de Moervaartse meersen. Een grondverzetmachine die vanuit tegengestelde zin ons nadert, heeft het even moeilijk. Zoveel volk is die hier niet gewoon.
Aan het pompstation scheiden de afstanden zich weer. Het is herfst en dat uit zich in een rijkdom aan paddestoelen. Plaatjeszwammen als amanieten en parasolzwammen. Het wuivende riet is voorzien van mooie pluimen. De 17 km splitst zich van ons af, en wij worden in de richting van de Kruiskapel gestuurd. De kapelletjes van de kruisweg zijn onlangs gerestaureerd en ogen fris en kleurig. Aan de Kruiskapel neem ik de moeite om eindelijk eens mijn GSM en fototoestel op wintertijd te zetten. In de voorbije nacht is de wintertijd begonnen. We volgen de smalle wegjes van het Liniepad. Als er joggers passeren ga ik een stapje opzij. Sinds ik zelf jog, weet ik hoe moeilijk het is voor joggers om plots te versnellen en te vertragen. We wandelen dan langs de sportterreinen van Eksaarde. Op de school aan Eksaarde Dam hebben we de 2de rust. Na 15 km gestapt vind ik het nu wel tijd om een kwartiertje te blijven zitten bij een lekkere verse soep. Dat zijn zo van die voordelen die het clubwandelen met zich mee brengt.
Na de rust wandelen we een tijdje langs de voormalige spoorweg 77a, om ons dan een mooie lus te laten maken langs wild gebied, jachtgebied, rijk aan meersen. De weg brengt ons naar Spletterenbrug, waar we weer op de voormalige spoorweg komen. Links van ons zien we de wandelaars die de tochten aanvangen. Voor mensen als ik zit de wandeling er nu op. En we zijn zo weer op het schooltje waar we 4 a 5 uur geleden gestart zijn.
Het was een mooie tocht. Afwisselend wat natuur betreft en leuk voor de geschiedkundige aspecten, die door de wandelclub met info-borden toegelicht werden.
Ik noteer alvast:
9 december 2007 in Belsele: Kerstocht
23 februari 2007 in Lokeren: Krokustocht.